Zoeken

De wereld van Anna

Tag

eerlijkheid

Een kijkje in het leven van een cliënt (7)

Als al je dromen langzaam vervagen. Als je continue in pijn leeft, dan zijn bepaalde foute keuzes makkelijk gemaakt. Iemand die niet weet hoe het voelt om je altijd dood te voelen, zal nooit snappen dat één seconde het gevoel hebben wel te leven, iets kan zijn wat boven alles staat. Drugs gaf mij die seconde. Drugs gaf mij leven.

* Drie weken hier *

08 mei 2008

Vandaag stond ik al ontzettend moe en duf op. Waarschijnlijk door de Remuron en ik ben de hele dag ook moe gebleven. Moet morgen mijn sleutel inleveren, omdat ik vanavond niet aanwezig was tijdens het koffiemoment. Ik baal hier echt heel erg van. Vind het zo verschrikkelijk stom van mezelf, maar ja, er is niets meer aan te doen hè?! Vandaag hebben we ons weekdoel besproken en het is ontzettend belangrijk voor mij om minder negatief te gaan denken. Ik ga hier ook serieus mee aan de slag. Ik heb ook een goed gesprek gehad met V. en heb voor de rest niet veel gedaan, op wat sporten na wat me overigens niet goed afging omdat het echt veel te warm was. In plaats van een uur ben ik maar een half uur gegaan. Ook dit vind ik stom van mezelf. Ik heb voor Moederdag een armband en oorbellen gemaakt. Denk alleen niet dat ons mam ze echt leuk vindt ofzo, maar ja. En ik moet echt opletten wat ik eet, want ik word echt een dik lelijk varken. Ik walg van mezelf zoals ik er nu uitzie. Bah! Ook heb ik urinecontrole gehad. Dat lukte gelukkig de tweede keer vrij vlot.

09 mei 2008

Vandaag beetje aparte dag gehad. Ik voelde me niet echt supergoed. We hadden een barbecue hier, maar ik vond het niet echt leuk. Iedereen was gezellig, behalve ik. Ik voel mezelf echt met de dag dikker worden en dat maakt me best wel een beetje verdrietig. Ik MOET er echt wat aan gaan doen, maar dat lukt me steeds maar niet. Ik blijf maar snoepen enzovoorts. Vandaag P. gesproken. Hij zegt dat het wel goed komt tussen ons. Ik weet het zo net allemaal niet. Hij zal dan echt zwaar moeten veranderen.

10 mei 2008

Naar de stad geweest vandaag met ons mam. We zijn naar Den Bosch geweest en ik heb een sportbroek gekocht en een Adidas hemd. Echt stik leutig. Ook heb ik parfum gekocht die echt superduper lekker ruikt. Over twee weken gaan we weer in Den Bosch shoppen. Dan wil ik parfum van Diesel kopen. Ook wil ik een nieuw horloge en vijf kettingen kopen. Het wordt nog druk dus, maar heb er echt zin in. Vandaag ben ik wel gaan beseffen dat ik met alleen zeiken niks afval. ik blijf maar snoepen en word steeds maar dikker. Tijd voor verandering! Niet meer snoepen. Een beleg op boterham, maximaal twee boterhammen per dag. Maximaal één flesje frisdrank. Geen suiker en melk in de koffie. Maximaal drie keer per dag koffie. Drie keer per week sporten. Een keer per dag wandelen. Als ik me er niet aan houd, dan heb ik alleen mezelf ermee. Dan pas ik straks in geen enkele broek meer.

Ik ben even trots op mezelf. Ik heb wel te veel fris gedronken, maar ik heb niet gesnoept. Ik voel me echt een stuk beter en hoop het morgen weer vol te houden. Ik voel me gewoon dunnen worden. Ik heb lekker met een groepje gewandeld vandaag. Dat was echt gezellig. Ik heb heel veel zin in morgen. Ik ga even douchen en dan slapen. Ik ben kapot!

* 2 maanden opname *

11 mei 2008

Scheldwoord. Toch weer gesnoept en echt keiveel! Ik weeg denk ik ondertussen wel 71 kilo. Voor de rest was het een vrij saaie dag vandaag. Het was Moederdag en ik heb een superlief cadeau gekregen van dochterlief. Wel was het jammer dat de auto van ons mam kapot was gegaan en ze dus te laat was om nog iets leuks te kunnen doen. We zijn toen maar naar de Stenen Hut gegaan waar ik mezelf kapot heb gegeten. Ik heb ons mam geen geld laten geven, zodat ik sowieso geen snoep meer kan kopen. Vanochtend heb ik gekickbokst, dat was leuk. Voor de rest heb ik me kapot verveeld.

Als ik dit nu terug lees, dan vind ik mezelf een grote ‘zeikerd’. 😉 Het typeert wel hoe ik ben: ik wil iedere dag het beste uit een dag halen. Binnen de opname bij Novadic-Kentron was iedere dag hetzelfde. In het begin, toen het nog nieuw was, vond ik het allemaal prima. Hoe langer het duurde, hoe minder tevreden ik werd. Waar ik overigens nog steeds erg boos op ben, is dat nooit iemand me zei dat ik zo veel honger had door de medicatie en dat ik juist door deze medicatie aan kwam. Het heeft me, zoals jullie lezen, heel veel frustraties bezorgd!

12 mei 2008

Vandaag best een leuke dag gehad. We zijn met de groep naar de Ijzeren man gegaan en hebben daar gezwommen, en lekker op het strand gelegen. Ik ben wel heel erg verbrand. Ik hoop dat het rode verandert in bruin. Ik mag wel trots op mezelf zijn. Ik heb vandaag niet gesnoept. Hopelijk gaan de kilo’s er echt van af en is het niet vocht wat ik vast houd en me dik maakt. Ik schaamde me vandaag dood in mijn bikini!

Aha, hier ging dus een lampje branden blijkbaar. 😉

13 mei 2008

Vandaag heb ik best veel last gehad van schuldgevoel. Ik heb spijt van het gegeven dat ik de mensen, die altijd voor me klaar hebben gestaan en wel van belang waren, zo aan de kant heb ik geschoven, zoals dochterlief en mijn moeder. Ik wil dat zeker goed gaan maken. Ik wil ook veel dingen gaan ondernemen met dochterlief. Ik ben met Crea begonnen met het maken van een beker voor oma. Ik wil ook een bord gaan maken voor dochterlief, vind dat echt leuk om te doen. Ik wil met de tijd ook zorgen dat ik thuis wat te doen heb. Ik heb vandaag ook een planning gemaakt voor de komende weekenden. Ik denk dat het wel belangrijk is om daar nu al mee bezig te zijn. Ik heb vandaag weer niet gesnoept, maar ik denk dat het ook vooral vocht is wat ik vasthoud door de Dipiperon. Als het langer blijft spelen, dan wil ik uiteindelijk na drie maanden wel gaan afbouwen. Dat is dus rond 12 juni. Dan maak ik het sowieso duidelijk aan de arts.

14 mei 2008

Chaos is begonnen @ Jongvolwassene. L. heeft bij de leiding B. verraden dat hij in het weekend had gedronken en gesnoven. B. heeft dus ontslag gekregen. L. wordt overgeplaatst naar Eindhoven. P. heeft gisteren een bende gemaakt tijdens het koken, gaf een grote mond en weigerde het op te ruimen. Ook hij heeft ontslag gekregen. B. gaat naar een andere afdeling waar minder prikkels zijn. Het gaat hier dus behoorlijk heftig veranderen. Er zijn ook veel spanningen. Vandaag ben ik zelf naar de arts geweest. Ik had vannacht een angstaanval. Ik had steeds het idee dat er iets of iemand in mijn kamer zat. Ook hoor ik stemmen en zie ik nog steeds dingen die er eigenlijk niet zijn. Daarvoor ga ik nog naar een psychiater. Ook wordt dan besproken of mijn Ritalin wordt verhoogd. Vandaag ook interactie gehad. Die ging over eerlijkheid; of we zelf iets op te biechten hadden of dat we iets van iemand anders weten dat we in de groep willen gooien. Ik ben zelf niet helemaal eerlijk geweest, want ik heb niks over mij en B. gezegd. Ik ben dat zeer zeker ook niet van plan, maar door die interactie is de hel losgebroken hier. Stiekem ben ik wel blij dat die mensen weggaan. Dat is echt gemeen van mezelf, maar kan er echt niks aan doen. Vandaag werd ook mijn kamer gecontroleerd, omdat groepsleiding dacht dat er bloedvlekken op mijn laken zaten maar dat was gewoon make-up. Ik heb wel een goed gesprek gehad met de groepsleiding. Dat was wel even fijn.

Er zijn veel dingen veranderd. L. mag blijven, omdat B. weggaat. B.’s zwangere vriendin was hier net. Wat een lelijk wijf is dat zeg! M. moet waarschijnlijk naar huis, want ze had verzwegen twee keer een terugval te hebben gehad in cocaïne. Het is nu uit haar urinecontrole gekomen. Ik heb bezoek gehad van ons mam. Vond ik heel leuk en heb zelfs nieuw gedrag vertoond! Ik ben eerlijk geweest over het feit dat ik Ritalin heb misbruikt. Ik vond dat heel knap van mezelf.

How to survive (5) Eerlijkheid

No legacy is so rich as honesty.

Wie niet horen wilt, moet maar voelen. Het niet slapen heeft me zo opgebroken dat ik gisteren niet eens kon bloggen! Heel jammer dit…

Maar vandaag ben ik back in business! Ik wil het vandaag hebben over eerlijkheid. Het is sowieso iets wat ik heb geleerd met vallen en opstaan. Als kindszijnde ben ik mishandeld en ik heb veel huiselijk geweld meegemaakt. De boodschap vanuit thuis was luid en duidelijk: zorg dat niemand hier achter komt. Ik heb gelogen alsof m’n leven er van afhing. Ik heb maskers gedragen. Ik moest niet alleen liegen, maar ook zorgen dat ik me niet gedroeg als een kindje dat mishandeld werd. Wat een verschrikkelijke taak was dat! Het is overigens uiteindelijk ook mislukt. Als een docent in m’n buurt kwam, dan dook ik al helemaal weg. Reden genoeg voor de school om zich zorgen te maken.

Liegen is dus een karaktereigenschap geworden. Ik doe me vaak nog anders voor dan dat ik ben. Ik pas me automatisch aan op hoe de ander wil dat ik me gedraag. Hoezo manipulerend? 😉 Dit is wat ik geleerd heb. Het verandert misschien nooit meer. Liegen heb ik wel afgeleerd. Het was even zoeken naar de juiste manier van eerlijk zijn. Een tijdlang vertelde ik werkelijk alles wat in me opkwam. Ik was een open boek. Iedereen mocht weten over mijn duistere verleden. Ik vertelde random aan iedereen dat ik verslaafd was geweest (bang dat ze er op een andere manier achter zouden komen).

De eerste die me er op wees dat ik niet zo eerlijk hoefde te zijn was een docent van Avans Hogeschool. Ik hoefde helemaal niet aan iedereen te vertellen wat ik had meegemaakt. Het gaat helemaal niet iedereen aan dat ik fouten heb gemaakt! Dat heeft me tot het denken gezet. Nu merk ik dat ik bijvoorbeeld heel gesloten ben over mijn gevoel. Eerlijk zijn lukt me op dat stukje niet. Ik kan mijn emoties niet uitten. Soms ben ik bang voor reacties van anderen en zwijg ik over bepaalde keuzes die ik maak. Eerlijkheid is en blijft voor mij moeilijk. Ik kan de juiste balans niet helemaal vinden. Soms ben ik te eerlijk en soms zwijg ik te veel.

Ik spreek heel snel uit wat ik denk. Dat vind ik wel makkelijk. Normen en waarden die ik heb spreek ik ook heel snel uit. Soms allemaal iets te snel… Ik heb een nogal uitgesproken mening. Het woordje nee vind ik heerlijk om te zeggen. Als ik iets niet wil, als ik er geen zin in heb.. Dan zeg ik dat gewoon, zonder enige moeite.

Maar of ik ooit helemaal eerlijk zal zijn? I don’t know… Eerlijkheid bezorgt in ieder geval wel een stuk minder kopzorgen! 🙂

De wereld is zo slecht nog niet.

Ik ben de afgelopen dagen erg geschrokken van de negatieve houding van sommige mensen ten opzichte van hun medemensen. Ze plaatsen zonder enige moeite andere mensen in een bepaald hokje. Het is kwetsend, onaardig en respectloos. Eventjes had ik het dus best gehad met deze wereld. Is de wereld waarin ik leef echt zo negatief ingesteld? Klopt het dan echt dat ik zo verschrikkelijk naïef ben? Ik geloof in het goede van de mens. Ik geloof niet dat er ook maar iemand bestaat die anderen bewust pijn wil doen. Ik geloof niet dat mensen slecht worden geboren. Ja, ik heb wat moeilijke dagen achter de rug waarbij ik veel heb nagedacht.

Gisteren ging ik met de trein naar Dordrecht. Ik ging daar een oud-studiegenootje bezoeken die ik al enige tijd niet meer had gezien. Zoals ik hierboven al omschreef was mijn hoofd vol met alles wat ik heb meegekregen de laatste dagen. Toen ik eenmaal Dordrecht bijna had bereikt, kwam ik erachter dat ik mijn tasje niet meer bij me had. Dit kon maar één ding betekenen: ik was het vergeten op het station in Den Bosch. In mijn tasje zaten mijn sleutels, mijn portemonnee met al mijn pasjes et cetera. Ik begon aardig in de stress te raken. Ik ging er direct van uit dat ik het tasje nooit meer terug zou zien. Toen ik eenmaal weer een beetje kon ademen besloot ik de Kiosk te bellen…en tot mijn grote verbazing was mijn tasje daar door iemand afgeleverd! Alle spullen zaten er nog in. Na alle ellende die ik heb gelezen en heb aangehoord, was ik zo blij om eindelijk weer het bewijs aangeleverd te krijgen dat de wereld helemaal nog niet zo slecht is. Er zijn wellicht een paar mensen met een negatieve houding, maar het merendeel van de mensen is echt nog wel te vertrouwen. Eerlijke mensen bestaan nog steeds. Het volgende moment besefte ik me dat ik geen pinpas bij had, en dat er niet genoeg tegoed op mijn ov-chipkaart stond. Ik kon dus niet ‘legaal’ met de trein terug naar Den Bosch. Toen de trein arriveerde heb ik de conducteur het verhaal uitgelegd en gevraagd wat ik nu moest doen? Hij zei tegen me dat ik me had gemeld, dat ik lekker in de trein moest gaan zitten en me tasje moest gaan halen.

Wat een verademing dit weekend!

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑