Zoeken

De wereld van Anna

Tag

dochterlief

31 / 03 / 2015

Vrijdagmiddag kwam dochterlief met een zuur gezicht thuis. Ik was boven trots aan het zijn op mijn nieuwe wasmachine, toen dochterlief vanaf beneden riep dat ze een heel slecht rapport heeft. Als een malle liep ik naar beneden. Dochterlief heeft een aantal onvoldoendes gehaald, en ze heeft eenmalig kindjes gepest door briefjes op hun rug te plakken. Ik ging er dus vanuit dat dit rapport weleens echt slecht kon zijn. Niet lief van mij, I know… 

Het rapport was alles behalve slecht. Ze is op veel fronten vooruit gegaan. Heel knap, zeker als je bedenkt dat ze de afgelopen periode veel voor haar kiezen heeft gekregen. Ik had het haar niet kwalijk genomen als het deze periode wat minder was gegaan. Ik ben gewoon heel trots op haar dat ze alsnog haar best is blijven doen voor school. Ik heb haar dit ook allemaal uitgelegd, maar ze blijft bij haar mening: haar rapport is slecht. 

Gisteren hadden de vader van dochterlief en ik ouderavond bij haar basisschool. De juffrouw was erg lovend over dochterlief. Soms is ze wel een beetje ongemotiveerd, maar ach, het is een kind. De juf vertelde dat ze heel meegaand is. De moeder van één van de juffen is terminaal ziek, en dochterlief ging op eigen initiatief naar haar toe om haar heel veel sterkte te wensen. Je kunt haast niet trotser zijn als ouder toch? De juffrouw zei zelfs dat het hele pest-incident ergens ook laat zien dat de sova-lessen werken. Dochterlief heeft sova-lessen omdat ze te lief is en hierdoor een makkelijk doelwit voor pesters is. Ze heeft hoogstwaarschijnlijk alle moed bij elkaar geraapt om de briefjes op de ruggen te plakken. Uiteraard is het never nooit niet goed te praten. Pesten is lelijk, en ik wil absoluut niet dat ze het nog een keertje doet. 

Mijn lieve kind maakt opstaan makkelijk. Dankzij haar kan ik alles overwinnen, en dankzij haar kan ik zelfs genieten op donkere dagen. Ik geloof echt heilig dat she was send to rescue me. ❤

19 / 03 / 2015

Ik heb volgens mij last van een writers block. Het scherm van mijn telefoon blijft al enige tijd wit. Normaal gesproken weet ik altijd precies wat ik wil schrijven en waarom. Nu wordt het een verassing waar deze blog over zal gaan. Ook weleens leuk toch? 😉 

Dochterlief lijkt haar draai weer enigszins te vinden. Ze heeft weer motivatie gevonden om goed haar best te doen op school. Ze komt met cijfers thuis waar je halleluja door gaat zeggen. Mijn kanjer heeft even een momentje nodig om haar plekje weer te vinden, en het lukt haar steeds beter. Ze begint binnenkort met tennisles. Wij kijken daar beiden onwijs naar uit. Voorlopig moeten we het helaas nog wel eventjes bij kinderfysiotherapie houden. Geduld wordt beloond zeggen ze, dus laten we daar dan ook maar vanuit gaan. 

Ik ga niet altijd even ‘pedagogisch verantwoord’ om met dochterlief. Soms ben ik volgens het boekje ‘veel te lief’ en geef ik te weinig grenzen aan. Dochterlief lag pasgeleden huilend in haar bed en dan laat ik haar zonder aarzelen in mijn bed slapen. Wanneer ze ondeugend is geweest, dan bespreken we wat, wanneer, waarom en met wie. Ik geloof niet in straf geven. Het is veel belangrijker om inzicht te krijgen in de redenen achter ondeugend gedrag en hoe we het kunnen voorkomen. Ondanks mijn ‘niet pedagogisch verantwoord’ opvoeden heb ik een onwijs lief, sociaal en beleefd kind. Soms (nou ja, heel vaak) van het boekje afwijken blijkt in ons geval dus helemaal niet zo slecht. Nu moeten we uiteraard nog wel even de pubertijd afwachten. 

Vanaf vanavond heb ik weekend. Morgen ga ik sowieso naar de eclipse kijken, samen met dochterlief koken (naar haar eigen recept) en thee drinken met een vriendinnetje. Zaterdag gaan we appels met chocoladeglazuur maken. Dochterlief blijft bij tante slapen. Dan wordt het dus een filmavondje voor mij. Zondag ga ik naar opa en oma, en wellicht ook nog even langs papa. Het is even afwachten in hoeverre ik dan nog energie over heb. Ik kijk in ieder geval heel erg uit naar het weekend. Vandaag heb ik dan ook totaal geen zin om te werken… Maar dat is op zich niets nieuws. 😉 Nog 5 uurtjes te gaan. Wish me luck! 

12 / 03 / 2015

Lieve mam,

Wat had ik jouw bemoedigende woorden stiekem heel hard nodig deze week. Ik zit eventjes niet zo lekker in mijn vel, en ik ben zo ongelooflijk moe. Gisteren viel ik om 21.00 uur in slaap. Iets wat normaal gesproken echt niet zo snel gebeurt. 

Dochterlief mag op school de hele week niet buitenspelen. Ze heeft straf. Samen met een vriendinnetje heeft ze briefjes geplakt op de ruggetjes van klasgenoten. Natuurlijk is het terecht dat zij straf heeft gekregen. Het is pestgedrag, en dat moet meteen afgestraft worden. Ik ben echter meer bezorgd dan teleurgesteld. Ik weet hoe zwaar de last is van het dragen van een masker. Ik weet hoe het je harder maakt, omdat je anders het niet kunt opbrengen om door te gaan. In deze wereld en in deze tijd mag je niet te lang stil blijven staan. Je moet door, want dat is nu eenmaal wat er van je verwacht wordt. Doorgaan is het beste wat je kunt doen. Het biedt afleiding. Aldus de bijna gehele Nederlandse maatschappij.

Mijn werk voelt op dit moment ook als een last. Er heerst een roddelcultuur, wat het voor mij allemaal nog enger maakt om fouten te maken. Ik weet dat ik nu al finaal afgemaakt word achter mijn rug om. Jij weet hoe verschrikkelijk ik dat vind. 

Ik had je zo graag nog willen vragen hoe ik dit moet oplossen. Ik had nog zo graag naar je geluisterd. Ik mis jouw wijze raad. Ik mis jouw troostende woorden. Ik mis jou. Met heel mijn hart en ziel.

26 / 02 / 2015

Dochterlief is al twee dagen boos. Vooral op mij. Ze voelt zich overvraagt. Haar koppie zit vol, en ze moet te veel. Ze moet nog steeds sporten, ze moet nog steeds huiswerk maken, ze moet nog steeds lezen, ze moet zich concentreren op school.. Het lukt haar niet. Gisteren barstte ze in huilen uit. Haar gedachte zijn steeds bij haar oma. In haar ogen klaag ik veel te veel. Het voelt voor haar alsof ze het niet goed genoeg kan doen. 

Dochterlief uit nooit zo haar emoties, dus het is des te belangrijker dat ik haar en haar gevoelens serieus neem. Ik handelde te veel vanuit mijn eigen rouwproces die bestaat uit vooral niet stoppen, maar knoeihard doorgaan. Dat is mijn manier. Maar ook dochterlief moet het op haar eigen manier kunnen doen. We hebben even een break genomen van de verplichtingen die ze thuis heeft. Naar school gaan blijft een moetje. Je kunt in Nederland niet zomaar je kind thuislaten. Ik heb haar gezegd ook daar goed haar grenzen aan te geven. Ze was tussen de middag wel weer onwijs boos aan het doen. Misschien vind ik dit nog wel het moeilijkste van alles. Ik weet niet meer wat wel goed is, en wat niet. Het vraagt van mij ouderlijke vaardigheden waar ik nog geen ervaring mee had.

Alsof het allemaal nog niet genoeg uit balans is gebracht, kwam vandaag voor de eerste keer de nieuwe oppas. Ik ben een rommelig persoon en poetsen is wel het laatste waar ik mijn ei in kwijt kan. 😉 Deze week heb ik echter gepoetst als een malle, en nog zijn mijn slaapkamer en de zolder een gigantische bende. Ik schaam me enigszins, want deze oppas kan niet tegen rommel. Dochterlief zal voorlopig ook nog aan haar moeten wennen, net zoals ik. Nogmaals: ik weet niet meer wat goed en fout is, dus ik twijfel gigantisch of ik wel de juiste keuzes maak op dit moment. 

Zelf voel ik me een harteloos monster, omdat ik gewoon doorga en het nog enigszins goed voelt. Als ik naar mama’s foto kijk voel ik het besef wel dat mama nooit meer terugkomt maar ik kan gewoon slapen, eten, werken en soms zelfs lachen. Soms vraag ik me af of ik niet gewoon al te gebroken was voordat mama overleed. Dat er gewoon niets meer te breken over was…  



Lieve jij

Mama had vandaag een best goede dag. Vanochtend om half zes stond ze vrolijk in mijn woonkamer. ‘Dagen zoals deze, daar kan ik best aan wennen‘. En ja, als mama blij is, dan ben ik ook blij. Zo simpel is het. De werkdag voelde opeens een stuk minder zwaar aan. Al moet ik bekennen dat ik best moe ben, maar dat is meer omdat ik dit ritme gewoon niet meer gewend ben. Vroeg naar bed en nog vroeger mijn bed uit. 😉 Deze ochtend heb ik gezellig koffie met mama gedronken. Ze vroeg of ik naar haar achterhoofd wilde kijken, omdat ze het idee had dat ze nu toch echt kaal begon te worden. En ja, er komt een kaal plekje. Maar weet je wat? Daar laten wij ons niet door uit het veld slaan. Mama is de mooiste. Met of zonder haar.

Rond half drie was ik weer thuis. Mama was aan het dweilen. Het maakt niet uit hoe vaak ik tegen haar zeg dat ze zulke dingen echt niet moet doen, ze blijft het gewoon doen. Niet veel later zat ze oververmoeid aan de keukentafel. Wederom pakte ik een koffie voor mezelf en een thee voor haar. Ik had helaas niet veel tijd om te babbelen, want om kwart over drie had ik een afspraak met de juf van dochterlief. ‘Er is vandaag iemand overleden‘. Stilzwijgend kijk ik haar een moment aan. Mama gaat verder: ‘Na de bestralingen is ze overleden. Zo recht voor mijn voeten‘. Mama is duidelijk aangedaan. Voor de honderdste keer vraag ik haar of ik mee moet gaan naar de bestralingen. Ze schudt resoluut haar hoofd. Ze wilt niet dat ik word geconfronteerd met al die mensen die zo ziek zijn. Pasgeleden was ze opgestaan van haar stoel, omdat ze plaats wilde maken voor een mevrouw die ziek is. Soms lijkt ze te vergeten dat zij minstens net zo ziek is.

Mama vertelt voor het eerst dat daar alleen maar mensen met een hersentumor worden bestraald. Ze heeft een gesprek gevoerd met een man. Ook hij is rood geworden door de bestralingen. ‘Hij grapte dat hij Daniël den Hoed wilde aanklagen, omdat ie geen gebruind lichaam ervan heeft gekregen’. Ze vertelt ronduit over de lieve taxichauffeur die wacht tot ze dochterlief hadden uitgezwaaid. Over de overleden mevrouw zegt ze geen woord meer, maar lieve jij – waarvan ik helaas de naam niet weet -, vandaag zit jij in mijn hoofd. Mijn gedachten zijn bij jou.

Om kwart over drie zat ik aan tafel met de juffrouw. Ik vertel dat ik haar wilde spreken, omdat mama ziek is en het een grote impact kan gaan hebben op dochterlief. ‘We hadden het pasgeleden bij Nieuwsbegrip over de ice bucket challenge’, zei de juffrouw, ‘ze heeft toen tegen de hele klas verteld dat haar oma ziek is. Ze vertelde dat haar oma een hersentumor heeft en dat ze nu iedere dag naar het ziekenhuis moet. Daar krijgt ze dan een masker op, zodat ze bestraald kan worden. Toen besefte ik me ook waarom jij me wilde spreken’. Ik heb het niet aan de juffrouw laten zien, maar op dat moment brak mijn hart in wel duizend stukjes. Mijn kleine dappere meisje, wat weet je al veel. Waarom ken jij het woord hersentumor nu al? Waarom weet je nu al wat bestralingen zijn? Hoe kan ik jouw pijn wegnemen?

Als ik thuis tegen haar zeg hoe moedig het van haar was om het tegen heel de klas zo goed uit te leggen, zie ik traantjes in haar ogen. Snel veegt ze die weg en gaat verder met spelen. Lief kind, weet dat ik er altijd voor je zal zijn. ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

 

Dochterlief

Dezelfde ogen, dezelfde mond, dezelfde lach,
We gaan steeds meer op elkaar lijken elke dag,
Ik ben zo trots dat ik zo dicht bij jou mag zijn,
Ik houd van jou.

Ik ken je al vanaf zo lang als je bestaat,
Ik draag je bij me maakt niet uit waar ik ook ga,
Ik zou niet weten hoe het zonder jou zou zijn,
Ik houd van jou.

Ik hoor bij jou, jij hoort bij mij,
We blijven samen voor altijd,
Ik laat je nooit alleen.

Je maakt me blij,
Ik hou je vast en laat je vrij,
En ik vertrouw erop dat jij de weg wel weet,
Maar stiekem kijk ik toch een beetje mee.

Ik hoor bij jou, jij hoort bij mij,
Want jij bent ik, en ik ben jij,
En dat is voor altijd,
Samen voor altijd.

Het leven gaat toch veel te snel aan ons voorbij,
Maar wat een hoop mooie momenten delen wij,
Als ik je nodig heb dan ben je er voor mij,
Ik houd van jou.

Samen voor altijd.
Marco Borsato

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑