Zoeken

De wereld van Anna

Tag

Den Bosch

Hometown

When you finally go back to your old hometown, you find it wasn’t the old home you missed but your childhood.

Oorspronkelijk kom ik uit west-Brabant. Elke keer als ik in het dorp kom, waar ik ben opgegroeid, voelt het alsof ik thuis kom. Ik voel me daar meer thuis dan hier. Ik voel me prettig als ik in het westen ben. Daar liggen mijn herinneringen aan vroeger, het eerste vriendje, de eerste kus… Het klinkt een beetje raar, maar wat zou ik graag terug willen naar het westen.

Mijn dochter maakt hier haar herinneringen. Zij heeft hier haar vriendinnetjes. Dit is haar thuis. Natuurlijk kan ik nooit terug naar het westen en misschien maakt dat het juist aantrekkelijker. Dat is vast de reden waarom ik het zo graag wil. Dat ik elke keer, als ik daar ben, een beetje emotioneel word. Het gemis aan alles wat met het westen te maken heeft. De manier waarop mensen dialectloos lijken te praten is zelfs een puntje van gemis (al vind ik het Brabantse dialect prachtig). Ik woon hier inmiddels al heel wat jaartjes, maar toch kan ik geen ‘houdoe’ zeggen tegen het leven wat ik daar heb gehad.

In het westen had ik mijn paarden. In het westen had ik nog geen verslaving. In het westen leek ik enigszins een normaal leven op te bouwen. In Den Bosch is de ellende naar mijn gevoel pas begonnen en misschien verwijt ik deze stad ook wel alles wat ik heb meegemaakt. Het is irrationeel en onlogisch, maar toch voel ik het zo; alsof het allemaal beter was geweest als ik in het westen was gebleven. Uiteraard heb ik ook mijn mooie momenten hier beleefd. Het mooiste moment van mijn leven vond hier plaats: de geboorte van mijn dochter. Ik denk alleen dat jeugd-herinneringen op één of andere manier héél goed blijven hangen. Ken je ook dat gevoel als je in een huis komt met hetzelfde interieur als in het huis waar je bent opgegroeid? Dat voelt ook als thuis komen.

Jeugdherinneringen blijven hangen alsof het gisteren is gebeurd. Als kind kon je jezelf ook nog om alles verwonderen. Je vond alles interessant. Alles was nog nieuw. De woonplaats was niet enkel een woonplaats, maar ook de omgeving waarin je allerlei spannende avonturen beleefde. Soms ga ik terug naar plaatsen waarbij ik mijn avonturen heb beleefd. Ik speelde heel vaak in een Indische tuin ergens in het bos. Prachtig vond ik het. Als ik er nu ben, dan zie ik een vervallen tuin. Het is helemaal niet zoals ik me kan herinneren. Kinderen en hun fantasie. Is het niet prachtig?

De wereld is zo slecht nog niet.

Ik ben de afgelopen dagen erg geschrokken van de negatieve houding van sommige mensen ten opzichte van hun medemensen. Ze plaatsen zonder enige moeite andere mensen in een bepaald hokje. Het is kwetsend, onaardig en respectloos. Eventjes had ik het dus best gehad met deze wereld. Is de wereld waarin ik leef echt zo negatief ingesteld? Klopt het dan echt dat ik zo verschrikkelijk naïef ben? Ik geloof in het goede van de mens. Ik geloof niet dat er ook maar iemand bestaat die anderen bewust pijn wil doen. Ik geloof niet dat mensen slecht worden geboren. Ja, ik heb wat moeilijke dagen achter de rug waarbij ik veel heb nagedacht.

Gisteren ging ik met de trein naar Dordrecht. Ik ging daar een oud-studiegenootje bezoeken die ik al enige tijd niet meer had gezien. Zoals ik hierboven al omschreef was mijn hoofd vol met alles wat ik heb meegekregen de laatste dagen. Toen ik eenmaal Dordrecht bijna had bereikt, kwam ik erachter dat ik mijn tasje niet meer bij me had. Dit kon maar één ding betekenen: ik was het vergeten op het station in Den Bosch. In mijn tasje zaten mijn sleutels, mijn portemonnee met al mijn pasjes et cetera. Ik begon aardig in de stress te raken. Ik ging er direct van uit dat ik het tasje nooit meer terug zou zien. Toen ik eenmaal weer een beetje kon ademen besloot ik de Kiosk te bellen…en tot mijn grote verbazing was mijn tasje daar door iemand afgeleverd! Alle spullen zaten er nog in. Na alle ellende die ik heb gelezen en heb aangehoord, was ik zo blij om eindelijk weer het bewijs aangeleverd te krijgen dat de wereld helemaal nog niet zo slecht is. Er zijn wellicht een paar mensen met een negatieve houding, maar het merendeel van de mensen is echt nog wel te vertrouwen. Eerlijke mensen bestaan nog steeds. Het volgende moment besefte ik me dat ik geen pinpas bij had, en dat er niet genoeg tegoed op mijn ov-chipkaart stond. Ik kon dus niet ‘legaal’ met de trein terug naar Den Bosch. Toen de trein arriveerde heb ik de conducteur het verhaal uitgelegd en gevraagd wat ik nu moest doen? Hij zei tegen me dat ik me had gemeld, dat ik lekker in de trein moest gaan zitten en me tasje moest gaan halen.

Wat een verademing dit weekend!

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑