Zoeken

De wereld van Anna

Tag

dapper

Lieve jij

Mama had vandaag een best goede dag. Vanochtend om half zes stond ze vrolijk in mijn woonkamer. ‘Dagen zoals deze, daar kan ik best aan wennen‘. En ja, als mama blij is, dan ben ik ook blij. Zo simpel is het. De werkdag voelde opeens een stuk minder zwaar aan. Al moet ik bekennen dat ik best moe ben, maar dat is meer omdat ik dit ritme gewoon niet meer gewend ben. Vroeg naar bed en nog vroeger mijn bed uit. 😉 Deze ochtend heb ik gezellig koffie met mama gedronken. Ze vroeg of ik naar haar achterhoofd wilde kijken, omdat ze het idee had dat ze nu toch echt kaal begon te worden. En ja, er komt een kaal plekje. Maar weet je wat? Daar laten wij ons niet door uit het veld slaan. Mama is de mooiste. Met of zonder haar.

Rond half drie was ik weer thuis. Mama was aan het dweilen. Het maakt niet uit hoe vaak ik tegen haar zeg dat ze zulke dingen echt niet moet doen, ze blijft het gewoon doen. Niet veel later zat ze oververmoeid aan de keukentafel. Wederom pakte ik een koffie voor mezelf en een thee voor haar. Ik had helaas niet veel tijd om te babbelen, want om kwart over drie had ik een afspraak met de juf van dochterlief. ‘Er is vandaag iemand overleden‘. Stilzwijgend kijk ik haar een moment aan. Mama gaat verder: ‘Na de bestralingen is ze overleden. Zo recht voor mijn voeten‘. Mama is duidelijk aangedaan. Voor de honderdste keer vraag ik haar of ik mee moet gaan naar de bestralingen. Ze schudt resoluut haar hoofd. Ze wilt niet dat ik word geconfronteerd met al die mensen die zo ziek zijn. Pasgeleden was ze opgestaan van haar stoel, omdat ze plaats wilde maken voor een mevrouw die ziek is. Soms lijkt ze te vergeten dat zij minstens net zo ziek is.

Mama vertelt voor het eerst dat daar alleen maar mensen met een hersentumor worden bestraald. Ze heeft een gesprek gevoerd met een man. Ook hij is rood geworden door de bestralingen. ‘Hij grapte dat hij Daniël den Hoed wilde aanklagen, omdat ie geen gebruind lichaam ervan heeft gekregen’. Ze vertelt ronduit over de lieve taxichauffeur die wacht tot ze dochterlief hadden uitgezwaaid. Over de overleden mevrouw zegt ze geen woord meer, maar lieve jij – waarvan ik helaas de naam niet weet -, vandaag zit jij in mijn hoofd. Mijn gedachten zijn bij jou.

Om kwart over drie zat ik aan tafel met de juffrouw. Ik vertel dat ik haar wilde spreken, omdat mama ziek is en het een grote impact kan gaan hebben op dochterlief. ‘We hadden het pasgeleden bij Nieuwsbegrip over de ice bucket challenge’, zei de juffrouw, ‘ze heeft toen tegen de hele klas verteld dat haar oma ziek is. Ze vertelde dat haar oma een hersentumor heeft en dat ze nu iedere dag naar het ziekenhuis moet. Daar krijgt ze dan een masker op, zodat ze bestraald kan worden. Toen besefte ik me ook waarom jij me wilde spreken’. Ik heb het niet aan de juffrouw laten zien, maar op dat moment brak mijn hart in wel duizend stukjes. Mijn kleine dappere meisje, wat weet je al veel. Waarom ken jij het woord hersentumor nu al? Waarom weet je nu al wat bestralingen zijn? Hoe kan ik jouw pijn wegnemen?

Als ik thuis tegen haar zeg hoe moedig het van haar was om het tegen heel de klas zo goed uit te leggen, zie ik traantjes in haar ogen. Snel veegt ze die weg en gaat verder met spelen. Lief kind, weet dat ik er altijd voor je zal zijn. ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

 

Een kijkje in het leven van een cliënt

17 april 2008

Vandaag was mijn eerste dag in Kentron. Ik voel mezelf hier een stuk beter dan op de PAAZ. Waarschijnlijk komt dit omdat hier meer lotgenoten zijn en de mensen me dus ook beter begrijpen. Ook is het hier heel erg gezellig. Ja, ik voel me heel goed vandaag. Ben alleen wel supermoe. Ga nu dus lekker douchen en slapen. Ik heb vandaag een urinetest gedaan. Dat was best wel eng. Het duurde ook ontzettend lang voordat het lukte. Er bleef namelijk heel de tijd iemand bij staan. Tot drie keer toe lukte het niet. Daarna (gelukkig) wel!!!

Het is jaren geleden dat ik dit terug heb gelezen. Ik vind het moeilijk om het dagboek te lezen, omdat het mij confronteert met wie ik was. Ik wil liever niet geconfronteerd worden met wie ik was voordat ik mijn leven beterde. Het is echter wel een heel waardevol stuk, zeker voor mij nu ik aan de andere kant van de tafel zit (namelijk als maatschappelijk werkster). Het geeft mij beter inzicht in hoe het is om cliënt te zijn. Het verbaast me dat ik zo positief ingesteld was toen ik naar Novadic-Kentron overgeplaatst werd.

Aanvankelijk heb ik zes weken op de PAAZ-afdeling in het ziekenhuis doorgebracht. De reden dat ik werd opgenomen was namelijk een poging tot zelfdoding. Ze kwamen er bij de PAAZ-afdeling achter dat het verstandig was dat ik eerst mijn verslavingsproblematiek zou aanpakken. Wellicht hadden al mijn problemen namelijk juist wel te maken met het feit dat ik verslaafd was. In mijn herinnering voelde ik me juist veel fijner op de PAAZ-afdeling. Hier kon ik tenminste iedere dag mijn familie en vrienden zien. Dit was niet het geval bij Novadic-Kentron.

Nu kan ik  me haast niet meer voorstellen hoe het was om urinecontrole’s te moeten doen. Ik kan me haast niet meer voorstellen dat ik zelf het meisje ben wat dit dagboek heeft geschreven. Wat moet zij dapper zijn geweest! 😉 Het lukt mij haast niet om te plassen als ik weet dat er mensen in de buurt van het toilet zijn, laat staan dat ik het durf als er iemand staat te kijken. Het is een vrij intiem moment dat je vervolgens wel met iemand moet delen. Ergens is het heel vernederd. Toch deed dit meisje het. Een meisje dat er alles voor over heeft om haar leven te beteren. Een meisje dat niet langer wil overleven, maar eindelijk een keertje wil gaan leven. Een meisje met een veelbelovende toekomst. Een meisje waar ik trots op kan zijn.

Every addiction arises from an unconscious refusal to face and move through your own pain. Every addiction starts with pain and ends with pain. Whatever the substance you are addicted to – alcohol, food, legal or illegal drugs, or a person – you are using something or somebody to cover up your pain.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑