Zoeken

De wereld van Anna

Tag

dagboek

05 juni 2015: sunny day

Momenteel word ik leven verbrand. Ik bevind me namelijk in een bus. Zonder airco. Oh yes…

Het is de tot op heden heetste dag van het jaar. Vanochtend heb ik heel eventjes wat van het zonnetje kunnen genieten. Nu is het echter weer tijd om centjes te gaan verdienen. Mijn werkgever is inmiddels weer teruggekomen op het minimaal inplannen van de parttimers. Het is ook niet bepaald handig om dat te bewerkstelligen, net voordat de zomervakantie start. Ik vermoed dat ik tot het einde van mijn contract gewoon weer volop word ingepland.. Ondertussen zoek ik uiteraard verder naar een baan waar ik wel op een positieve manier word uitgedaagd. 🙂

De komende drie weken worden onwijs druk, met werk en het afronden van mijn onderzoek. Daarna wordt het stilletjes aan wat minder druk. Het is 4 juli precies een jaar geleden dat we het nieuws kregen dat mama een hersentumor had. Sindsdien is dat het hoofdonderwerp van mijn blog. Het ‘mooie’ hiervan is dat ik de herinneringen op (het digitale) papier heb staan. Hiermee wil ik héél graag wat gaan doen. Het grootste gedeelte hiervan zal privé zijn. Ik wil een boek schrijven voor dochterlief, wat ik pas zal geven als zij achttien is. Ik wil dat zij niet vergeet wie haar oma was. Maar ik wil niet dat het één grote treurige bedoeling wordt. Mijn moeder was veel meer dan haar ziekte. Ik wil dat iedere treurige dag rondom de ziekte van mijn moeder in het teken staat van mijn moeder zonder het ziek zijn. Ik wil samen met dochterlief plaatsen bezoeken die ons op een leuke manier doen herinneren aan mama. Ik wil mijn moeder eren op een mooie manier. Ook dit wil ik allemaal opschrijven en gebruiken in het boek voor dochterlief. Een intiem dagboek, in de naam van mama. Omdat zij het verdient.

23 / 04 / 2015

Marion inspireert mij niet zelden. Ik ben dankzij haar begonnen met de 100 happy days challenge waar ik nog steeds heel veel plezier aan beleef én die mij leert om me op het positieve te focussen. Iets wat vooral in deze periode in mijn leven heel belangrijk voor me is. Ik ben het leven soms zo beu – overigens betekent dit niet dat ik er een einde aan wil maken. Maar ik wil gewoon niet meer langer strijden. Ik wil gewoon dat het allemaal lekker makkelijk gaat. Ik wil niet nog meer mensen verliezen. En ik wil niet nog meer van mezelf verliezen. 

Marion vroeg haar volgers wat hun basis gemoedstoestand is. Zij heeft me uitgedaagd om hierover na te denken. In eerste instantie was ik er van overtuigd dat ik geen basis gemoedstoestand heb. Ik twijfelde er aan of ik überhaupt wel iets voel. Ik leef gewoon m’n leven. Ik doe wat ik moet doen. Af en toe huil ik tranen met tuiten. Andere momenten lach ik luidkeels. Hoe langer ik er over nadacht, hoe sterker de herinneringen aan alle hindernissen die ik heb overwonnen. Ik herinnerde me de pijn en de opofferingen die ik heb gemaakt om deze gevechten te winnen. Hoe ik ieder aspect van mijn eigen zelf heb gebroken om een nieuw iemand te worden. Misschien de persoon die ik altijd al had moeten zijn. Misschien de persoon die ik nooit had moeten zijn. Ik had een puur hart. Ik ben er niet zo zeker van dat mijn hart nog steeds zo puur is. 

Volgens de boekjes ben ik een overwinnaar.

Ik heb de cirkel van huiselijk geweld overwonnen. Mijn dochter maakt nooit mee wat ik wel heb moeten doorstaan. Zij zal nooit weten hoe het voelt om bang te zijn voor degene die je juist het meest zou moeten kunnen vertrouwen. Ik heb de cirkel van armoede overwonnen. Ik heb de cirkel van verslavingen overwonnen. Mijn dochter is niet kansarm. Zij heeft een eerlijke kans op een goed toekomstperspectief. Ik heb zelf voor daadwerkelijk moeten vechten. Ik heb gevochten voor haar toekomst. En ik heb gewonnen. 

Hoe komt het dan toch dat ik me vooral heel verloren voel?

 

Een kijkje in het leven van een cliënt (6)

02 mei 2008

Vandaag een rustig dagje gehad. Ik voel me alleen zó eenzaam. Ik wil gewoon iemand die van me houdt en ik wil weer eens verliefd zijn al kan ik dat hier nu niet gebruiken maar ja…

03 mei 2008

Vandaag was weer een behoorlijk rustig dagje. Ben met mijn moeder en dochterlief Vught in geweest. Daar heb ik mijn wenkbrauwen laten epileren. Dat wil ik nu om de twee weken laten doen. En ik heb bruinsel en hairspray gekocht. Was wel ontzettend gezellig. Ik snoep nog wel te veel. Daar moet ik echt mee op houden, want ik word echt veel te dik op deze manier.

04 mei 2008

Vandaag weer een rustige dag gehad. Ja, B. is er niet hè! 😛 Vandaag alleen helaas geen bezoek gehad door een nogal vervelend gebeuren. J., de stiefvader van D., is door een auto-ongeluk om het leven gekomen en E., die er naar toe wilde is ook verongelukt. Dochterlief was al vanaf 04.00 uur wakker en dus te moe om nog hier heen te komen. Ik vond het jammer, maar er was niks aan te doen hè!

Ik kan weer eens niet in slaap komen, zoals elke avond en heb me ook al drie keer verslapen. Ik ben steeds maar aan het piekeren. Ik voel me zo verdomd eenzaam en wil heel graag een jongen die van me houdt. Echt stom om daar hier mee bezig te zijn! En ik verlang er naar om een keer naar huis te gaan, maar dat duurt zeker nog twee weken…

05 mei 2008

Vandaag me toch weer verslapen. Ik baal er ontzettend van. Ik wil het vanavond anders proberen. In plaats van 10 uur om half 11 naar bed gaan. Even douchen en daarna niet meer gaan Hyven en hopen dat ik in slaap val want zo is het echt drie keer niks. Vandaag zijn we met de groep naar kamp Vught gegaan. Dat was wel ontzettend aangrijpend. Daarna zijn we naar het park gegaan. Dat was echt even relaxed. Ik wil daar met Moederdag weer heen. Is echt rustgevend. Ook ben ik noodgedwongen met lijnen begonnen, want ik heb geen geld meer om snoep te kopen. Mijn moeder neemt woensdag Snickers mee, maar ik mag er pas één als ik weer in mijn broek pas en dat wil ik zaterdag pas proberen dus het wordt dan pas proberen te snoepen. Ik hoop echt dat ik dan weer in mijn broek pas want ik voel me echt een dik monster. Ik ga verlof aanvragen voor 17 mei. Dan ben ik hier precies een maand. Ik wil dan naar de kapper. Mijn haar in laagjes laten knippen en mijn haar blond laten verven en mijn wenkbrauwen laten epileren. Heb daar nu al zin in!

Ik heb net het stomste gedaan wat ik kon doen: ik heb P. gesmst dat ik hem mis. Pffff, en dat alleen omdat B. een vriendin heeft. Kutjongens altijd! Ik haat ze!

06 mei 2008

Vandaag een moeilijke maar leerzame dag gehad. Ik stond op met ontzettend veel zucht, wat zich uitte in suïcidaliteit. Ik wilde serieus dood en dit beangstigt me wel. Wat ik heb geleerd is dat ik gewoon moet accepteren dat ik zucht heb. Nu is echt een kwestie van: hoe ga ik er mee om? Ik heb vandaag een uur in de zon gezeten. Dat was prima om alles even te laten bezinken. Vervolgens ben ik gaan sporten. Dat was echt weer super. Was echt lekker om even actief te zijn. En ik heb vanavond een stukje gelopen met V. Ben blij dat ik eindelijk weer eens wat onderneem. Wel is het zwak van me dat ik weer contact heb gezocht met P. Vandaag heb ik hem weer gesproken en volgens mij was hij onder invloed van drugs. Hij wilt van het weekend bij me komen, maar ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is. Ik heb het mezelf weer eens lekker moeilijk gemaakt.

Eventjes een kleine uitleg omtrent zucht. Zucht gaat verder dan alleen maar denken aan ‘ik wil drugs’. Je voelt je opgejaagd, onrustig, kriebels in je buik, sneller geïrriteerd… het is niet alleen een mentaal iets. Je voelt het door je hele lichaam. Vaak beginnen de lichamelijke signalen van zucht eerder dan de gedachten naar drugs, waardoor je het niet direct doorhebt dat je snakt naar drugs. Het is een vervelend gevoel… heel vervelend zelfs. Dit maakt het juist zo moeilijk om geen drugs te gebruiken. Het zijn niet zozeer de gedachtes er naar wat het lastig maakt. Je wilt van dit gevoel af en daardoor neem je de stap om toch weer te gaan gebruiken. Ik ben inmiddels zes jaar clean, maar soms krijg ik alsnog deze gevoelens…

07 mei 2008

Vandaag op zich een goede dag gehad. Alleen heel erg minder dat oma in het ziekenhuis ligt. Maak me daar echt ontzettend veel zorgen over. Ben vandaag met V. gaan wandelen. Was weer erg leuk. Hij is echt mijn maatje hier. Ben naar de arts geweest. Heb vijf MG Ritalin en 15 MG Remuron bijgekregen om te kunnen slapen. Ben benieuwd hoe dat uit gaat pakken. Mama en S. zijn langs geweest en dat was heel gezellig en verder ben ik blij dat B. en ik weer normaal tegen elkaar kunnen doen. Wel ben ik stom bezig met P. Hij komt maandag waarschijnlijk hier heen. Echt stom want het voelt zelfs niet eens goed. Ik ben niet verliefd meer op hem, maar kan hem op één of andere manier ook niet laten gaan. Echt heel raar en ik ben ook teleurgesteld in mezelf…

Mijn grootste verslaving was niet GHB of Speed. Ik was verslaafd aan hem. Een verslaving die me langzaam aan steeds kapotter maakte.

 82753711873309816_pjqclebn_f


Twitter: 305 volgers. / Instagram: 433 volgers. / Facebook: 1 Vind-ik-leuk

Een kijkje in het leven van een cliënt (4)

23 april 2008

Vandaag ben ik vooral erg onrustig geweest. Ik wil ontzettend graag naar Jongvolwassene en het wachten duurt me allemaal te lang. Ik wil aan mezelf werken en op deze afdeling gebeurt dat niet. Ook had ik vannacht een nogal rare droom; ik droomde dat ik zwanger was van P. Nou, dat hoop ik natuurlijk van niet. Ik wilde vandaag naar Crea om een armbandje te maken met de naam van dochterlief, maar helaas was de begeleidster ziek geworden en ging het niet door. Toen ben ik maar gaan wandelen met een jongen van Jongvolwassene; was wel gezellig. Net zijn mijn tante E. en moeder op bezoek geweest. Dat was wel confronterend. Dat ging vooral over mijn band met dochterlief die niet optimaal is. Vond ik best beangstigend. Ik ga nu douchen en slapen als me dat nu wel lukt in ieder geval.

1 week in Novadic Kentron.

24 april 2008

Nog vijf nachtjes slapen en ik ga naar Jongvolwassene. Kijk er echt naar uit want heb het hier op Detox wel gezien allemaal. Vind het super om bij leeftijdsgenoten te komen. Dus was echt geweldig nieuws. Ben langzaamaan al in aan het pakken, zodat ik dat niet op het laatste moment nog moet doen. Voor de rest zijn we vandaag met CDD naar de Stenen Hut gegaan. Dat was best wel gezellig en ik heb gesport. Ik hoop snel resultaten te zien, want ik vind mezelf echt veel te dik geworden. Verschrikkelijk vind ik het! Ik kijk alweer uit naar maandag, want het doet me ook veel goed. Voel mezelf echt al een stuk beter. Ik had vannacht weer een rare droom. Ik droomde dat P. iets met N. had, en ik dus behoorlijk door het lint ging omdat N. eerst zo lullig deed over P. en er nu opeens iets mee had. Ik ben hard bezig met het afsluiten van mijn tijd met hem. Waarschijnlijk die dromen denk ik ofzo.

25 april 2008

Vandaag was een behoorlijk verwarrende dag. Eerst vanmiddag had ik last van dissociatie en raakte ik mezelf helemaal kwijt. Ik heb het met de artsen besproken en ze gaan het uitgebreid onderzoeken met een psychologische test. Ik begin ook te twijfelen aan de diagnose die de PAAZ heeft gesteld, want ik geloof echt dat er meer mis is dan alleen ADHD. Ook had ik vannacht weer een rare droom over P.; dat ik weer iets met hem had en dat verborgen moest houden voor mijn ma en dat iemand me vertelde dat hij seks had gehad met mannen in ruil voor drugs. De avond was echter het toppunt van verwarring. Ik zat in het Atrium en B. vroeg of we een stukje gingen wandelen. Ik vond dat wel een goed plan. We gingen even ergens een sigaretje roken en spraken wat. Opeens zei tie dat hij me wilde zoenen en dat leek me wel wat dus dat hebben we toen ook gedaan. Drie keer… hij is echt superleuk maar ik weet niet of dit wel de tijd en de plek is om verliefd te worden. Ik heb het mezelf weer lekker moeilijk gemaakt.

26 april 2008

Vannacht weer een rare droom gehad. Ik moest een rechtszitting houden maar kon geen gepaste outfit aan omdat niks me paste. Ook hadden we hier een groepsgesprek en zat daar één misvormde enge man bij. Daarna werd ik met een pistool bedreigd door M. en een paar anderen. Allemaal heel vreemd. Vandaag ook bezoek gehad van ons mam en dochterlief, dat was wel echt superfijn. Het was ook heel erg gezellig. De tijd vloog om. Ook met B. weer wat gewandeld en gezoend. Was op zich wel leuk, maar ik weet niet hoe hij tegenover mij staat. Volgens mij vindt hij mij alles behalve leuk, maar ik leg dat gewoon naast me neer. Ik ben hier niet om een relatie met iemand te beginnen. Hij had vandaag wel superlief naar de afdeling gebeld om te vragen of ik er was. Hij doet me P. wel laten vergeten, alleen N. zegt dat ik echt voor hem moet oppassen en een andere jongen: V. vindt mij ook leuk. Ik ben populair blijkbaar.

Nee little girl, niet populair. Kwetsbaar! Ik word verdrietig als ik dit allemaal lees, omdat ik me, als ik dit teruglees, besef hoe getraumatiseerd ik eigenlijk was. *Neemt even een pauze*. Het raakt me op de dag van vandaag nog steeds, hij raakt me nog steeds: P. Ik voel me misselijk nadat ik dit allemaal heb getypt. Het slaat me nog steeds uit het veld als ik terug denk aan wat hij me allemaal heeft aangedaan. Het was misschien ook niet geheel verstandig om deze stukjes uit mijn dagboek terug te lezen, om er weer aan te denken. Het kost moeite om over hem te schrijven. Die man heeft me zo ontzettend kapot gemaakt. Het is niet vreemd dat ik zo veel over hem droomde. Ik denk niet eens dat het puur met liefde te maken had. P. heeft ooit een pistool tegen mijn hoofd gezet, P. heeft geld van me gestolen, P. heeft me bedrogen, P. heeft me geslagen, P. is de verdomde reden dat ik zo veel drugs ben gaan gebruiken. Ik weet dat het niet eerlijk is om iemand anders de schuld te geven van mijn eigen fouten, maar als ik hem niet was tegengekomen, dan was het nooit zo uit de hand gelopen. Het is niet gek dat ik nog steeds zo veel moeite heb met wat er toen is gebeurd. Ik heb het nooit kunnen verwerken. Het is iets wat ik nog iedere dag met me meedraag. Ik vind het eng om de beerput open te gooien (en terecht).

Toevallig keek ik vandaag weer een keertje op zijn Facebook-pagina. Dat doe ik helaas nog regelmatig. Ik hoop gewoon dat hij ongelukkig is, omdat ik vind dat hij het niet verdient om gelukkig te zijn. Dat is niet aardig. I know. Hij had een tijdje een vriendin. Het leek allemaal heel goed te gaan tussen die twee. Ik begin dan direct aan mezelf te twijfelen. Waarom heeft hij mij wel zo erg gekwetst? Waaraan had ik dat verdiend? Wat heb ik zelf bijgedragen aan alles wat hij me heeft aangedaan? Hij kan immers wel van deze vrouw houden zonder haar pijn te doen. Ik zag vandaag op zijn Facebook-pagina dat deze relatie over is. Ik zie op haar Facebook-pagina dat hij haar ook pijn heeft gedaan. Ergens voelt dat beter. Het ligt dus niet aan mij. Stom om deze bevestiging nodig te hebben…

Funny how someone can be so beautiful and totally fucked up at the same time.

Een kijkje in het leven van een cliënt

17 april 2008

Vandaag was mijn eerste dag in Kentron. Ik voel mezelf hier een stuk beter dan op de PAAZ. Waarschijnlijk komt dit omdat hier meer lotgenoten zijn en de mensen me dus ook beter begrijpen. Ook is het hier heel erg gezellig. Ja, ik voel me heel goed vandaag. Ben alleen wel supermoe. Ga nu dus lekker douchen en slapen. Ik heb vandaag een urinetest gedaan. Dat was best wel eng. Het duurde ook ontzettend lang voordat het lukte. Er bleef namelijk heel de tijd iemand bij staan. Tot drie keer toe lukte het niet. Daarna (gelukkig) wel!!!

Het is jaren geleden dat ik dit terug heb gelezen. Ik vind het moeilijk om het dagboek te lezen, omdat het mij confronteert met wie ik was. Ik wil liever niet geconfronteerd worden met wie ik was voordat ik mijn leven beterde. Het is echter wel een heel waardevol stuk, zeker voor mij nu ik aan de andere kant van de tafel zit (namelijk als maatschappelijk werkster). Het geeft mij beter inzicht in hoe het is om cliënt te zijn. Het verbaast me dat ik zo positief ingesteld was toen ik naar Novadic-Kentron overgeplaatst werd.

Aanvankelijk heb ik zes weken op de PAAZ-afdeling in het ziekenhuis doorgebracht. De reden dat ik werd opgenomen was namelijk een poging tot zelfdoding. Ze kwamen er bij de PAAZ-afdeling achter dat het verstandig was dat ik eerst mijn verslavingsproblematiek zou aanpakken. Wellicht hadden al mijn problemen namelijk juist wel te maken met het feit dat ik verslaafd was. In mijn herinnering voelde ik me juist veel fijner op de PAAZ-afdeling. Hier kon ik tenminste iedere dag mijn familie en vrienden zien. Dit was niet het geval bij Novadic-Kentron.

Nu kan ik  me haast niet meer voorstellen hoe het was om urinecontrole’s te moeten doen. Ik kan me haast niet meer voorstellen dat ik zelf het meisje ben wat dit dagboek heeft geschreven. Wat moet zij dapper zijn geweest! 😉 Het lukt mij haast niet om te plassen als ik weet dat er mensen in de buurt van het toilet zijn, laat staan dat ik het durf als er iemand staat te kijken. Het is een vrij intiem moment dat je vervolgens wel met iemand moet delen. Ergens is het heel vernederd. Toch deed dit meisje het. Een meisje dat er alles voor over heeft om haar leven te beteren. Een meisje dat niet langer wil overleven, maar eindelijk een keertje wil gaan leven. Een meisje met een veelbelovende toekomst. Een meisje waar ik trots op kan zijn.

Every addiction arises from an unconscious refusal to face and move through your own pain. Every addiction starts with pain and ends with pain. Whatever the substance you are addicted to – alcohol, food, legal or illegal drugs, or a person – you are using something or somebody to cover up your pain.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑