Zoeken

De wereld van Anna

Tag

bindingsangst

We accept the love we think we deserve

Vroeger had ik paarden: twee Belgische knollen en drie shetlanders. Die paardjes waren mijn lust en mijn leven. Ik had geen oog voor andere dingen. De liefde die ik van die paarden kreeg was onvoorwaardelijk. Vanuit school fietste ik meteen door naar de paarden. Ik verzorgde hen met veel plezier. De twee Belgische knollen waren nog veulens en het voelde zo geweldig aan om hen steeds nieuwe dingen te leren. Ik kon zelfs genieten van de ondeugd die zij uithaalden (bijvoorbeeld uit de wei ontsnappen). Mijn paarden stonden bij een oude paardenhandelaar van bijna negentig jaar oud. Daar stonden zij gratis in ruil voor een kopje koffie en soms samen een hapje eten. Hij was een soort opa voor me. De man vereenzaamde helemaal. Ook hij genoot zichtbaar van de paarden om hem heen. Helaas kwam er op een dag het vervelende bericht dat hij overleden was. Het was die dag dat ik afscheid moest nemen van die lieve oude man én van mijn paarden. Het kostte te veel geld om hen ergens in een stal te plaatsen. Het verdriet dat dit met zich meebracht was zo groot dat ik hierna nooit meer heb paardgereden. Als je te veel van iets houdt, dan is het verdriet extra groot als je het verliest. Die pijn wilde ik nooit meer.

Het zal enkele maanden later zijn geweest toen ik mijn vader voor de laatste keer zag. Ik heb te veel mensen zien komen en gaan. Het verdriet na afloop was keer op keer heel intens. Het is steeds opnieuw een klap. Op een bepaald moment heb ik besloten dat het beter is om niet aan iedereen mijn hart te geven. Laat hen zich eerst maar eens bewijzen, dan zien we wel of ik hen binnenlaat in mijn hart. Het lijkt heel logisch om zo te handelen, maar hoe bewijst iemand zijn of haar waarde? Is het eerlijk om iemand te laten vechten voor liefde? En in hoeverre doe ik zelf dan moeite? Eerlijk gezegd doe ik geen moeite, want het kan me in die tijd niet schelen of iemand me verlaat. Het kan me niet schelen als ik nooit meer wat hoor. Het boeit me simpelweg gewoon niet. Het is me vaker dan eens verteld dat ik egocentrisch ben. Ergens moet ik toegeven dat dit waar is. Ik wil zo niet zijn, echt waar niet… maar ik ben zo bang om pijn te worden gedaan…

Op het relationeel vlak ben ik dan ook een ramp. Het voelt een beetje alsof ik mijn eigen geluk saboteer, want ik wil onwijs graag een duurzame relatie. Ja, ik wil net als ieder ander gelukkig oud worden met mijn droomman. Het vormt alleen onwijs een probleem dat ik onbewust helemaal niemand toelaat. Mijn hele leven is ingedeeld om single te kunnen blijven. Ik heb mijn master’s degree gehaald om genoeg geld te kunnen verdienen om zo altijd in mijn eentje voor dochterlief en mij te zorgen. Ik heb simpelweg op financieel vlak geen man nodig. Dat is op zich nog best een rationele keus geweest. De andere manieren waarop ik liefde tegenhoud zijn wat minder rationeel. Lieve woorden krijg ik niet over mijn lippen. Het voelt opeens allemaal net iets te ‘echt’ als ik eenmaal die woorden heb uitgesproken. ‘Echt’ betekent dat ik ook echt pijn kan worden gedaan. Ik wil mensen niet vaker dan één keer per week zien, omdat ik anders te veel van hen ga houden. Ik laat nooit iets uit mezelf horen, bang dat mijn hart steeds meer verkocht op hen raakt. In mijn hoofd spelen er continue scenario’s af over waarom ik niet iemand te dichtbij moet laten komen. Ja, stel je eens voor dat zij er achter komen dat je een rampzalige huisvrouw bent? Een man wilt niet zo’n vrouw die amper weet hoe zij een stofdoek moet gebruiken! Ik herhaal tijdens de date-fase continue wat er mis met mij is: ik was verslaafd en formeel gezien ben ik een depressieve borderliner met ADHD én PTSS, dus weet waar je aan begint vriend! Het is opvallend hoe ik wegwuif dat het me anders wel is gelukt om voor een kindje te zorgen en ondertussen te werken én twee opleidingen tegelijkertijd heb gedaan. Als mensen me ook maar een keer op een negatieve manier raken, dan is het wat mij betreft klaar. Ik doe werkelijk alles om niet verliefd te worden.

Het vreemde is dat ik de laatste keer juist verliefd werd op iemand waarop ik niet verliefd had moeten worden. Het is schofterig hoe ik mensen af en toe beticht van niet te vertrouwen zijn en vervolgens wel vertrouwen heb in iemand die dat duidelijk niet was. Een psycholoog zei ooit tegen me dat het vertrouwensgedeelte ernstig beschadigd is. Ik voel me veilig bij mensen die niet te vertrouwen zijn, omdat ik dit gewend ben en weet hoe ik hiermee om moet gaan. De alarmbellen gaan juist rinkelen bij mij als iemand WEL te vertrouwen is. Het is natuurlijk een mooie theorie, maar ook zij beaamde dat dit eigenlijk niet meer weg te therapieën is. Zij raadde me zelfs aan om maar geen relatie meer te beginnen.. Oké, dat is fijn, ja. Hierna heb ik overigens wel een goede relatie gehad met H. die beëindigde in een break-up whatsappje vanuit zijn kant. Was hij dan stiekem toch wel een klootzak?

Deze blog is weer een onwijs vreemde zelf-analyse geworden… Het was niet gepland, maar soms is het toch zo lekker om al je gedachten gewoon op het web-papier te zetten!

first date

Date (10) Terug naar waar het allemaal begon

‘Ik doe gewoon waar ik me goed bij voel’, zeg ik tegen de vreemde circa veertigjarige treinreiziger waar ik zojuist mee in gesprek ben geraakt. Hij kijkt me met sprankelende ogen aan en begint te lachen. ‘Het maakt je echt allemaal niet uit hè’, vraagt hij me. Ik schud serieus nee, maar meneer begint nog harder te lachen. Het contrast tussen hem en mij kan ook daadwerkelijk niet groter zijn. Hij verbonden aan allerlei verplichtingen met betrekking tot meerdere koophuizen en ik.. flierefluitend of ik nog wel door wil gaan met mijn werk. Er zijn immers nog heel wat andere paden die ik nog niet bewandeld heb.

Ik ben heel goed in doen waar ik me goed bij voel. Ik durf risico’s te nemen en trek me niet veel aan van bepaalde maatschappelijke waarden en normen. Vroeger dan gemiddeld ben ik moeder geworden. Vroeger dan gemiddeld ben ik gaan experimenteren met de meest bizarre verdovende middelen – wat overigens niet echt goed is afgelopen. De verwachtingen die de meeste mensen over verslaafden hebben – lees: stigmatisering – heeft me ook weinig getroffen.Tikkeltje laat ben ik gaan studeren. Ik grijp de kansen als zij voor het oprapen liggen en maak me dan weinig zorgen over wat de rest van Nederland hier van zou vinden. De vreemde treinreiziger maakte zich een tikkeltje zorgen om me, terwijl ik me juist zorgen maak om hem. 😉

18092ffc0c5f54dfe4664109c117d812

De omgang tussen mister H. (de Ex) en mij is ook niet zoals men zal verwachten. Het voelt nog steeds goed om bij hem te zijn. Ik houd nog van hem en hij houdt nog van mij. Wijselijk houden we onze mond over dingen die gebeurd zijn in de tijd dat we elkaar niet zien. We gaan gewoon verder waar we zijn gebleven. Maanden geleden. Hij whatsappte me dat hij me nodig heeft. Eerlijk is eerlijk, op dit moment heb ik hem ook nodig. We hebben de vreemde uitwerking op elkaar dat we onze problemen even vergeten als we samen zijn. Hij woont inmiddels heel ver weg van me vandaan, vandaar ook mijn vier uur durende reis door Nederland. Alleen om hem te zien. We knuffelen en hij zegt me dat ik de enige ben waar hij zo knuffelig mee is. Ik speel met zijn haren. We eten een hapje bij de Mac Donalds. We kijken een filmpje. Allemaal heel normaal, maar boy wat voelt het goed. Die vier uur durende reis was het zeker waard. Het is het soort band met mijn ex waarover ik niet praat met mijn vriendinnen. Ze verklaren me voor gek als ik het hen vertel. En ik…ik heb er geen zin in om me er rot door te voelen dat ik nog steeds – anderhalf jaar verder – vrolijk en blij wordt van hem. Hij is mijn veilige thuisbasis.

Hoe vreemd en ironisch is het eigenlijk dat toch de maatschappelijke en culturele waarden en normen hebben bijgedragen aan de keuze om onze relatie te verbreken? We zagen elkaar één keer per week. Hier was ik tevreden mee. Sterker nog: ik denk dat dit juist de reden was waarom het zo goed ging tussen ons. Het zorgde ervoor dat mijn bindingsangst niet met alle geweld kwam aanzetten. Maar goed, één keer per week is dus duidelijk te weinig. Hij wilde me niet zien. Hij deed te weinig moeite. Als hij iets voor mij kocht, dan was ie een loverboy. Een relatie tussen een Turk en een Nederlandse werkt niet. Aldus vriendinnen. Hij wilde het zijn ouders nog niet vertellen dat ie een relatie had met een Nederlandse. Dat was voor mij eerlijk gezegd alleen maar prima, want schoonouders? Die vind ik meestal toch niet leuk! Maar goed, hetzelfde relaas begon weer overnieuw… en terwijl ik blij was met hem veranderde ik alsnog in een zeurende en hysterische vrouw die steeds meer ging eisen. Onze relatie werd langzaamaan een drama waarvan we allebei ongelukkig werden.

En toch kunnen we elkaar niet loslaten.

 

Toekomstdromen

Toekomstdromen zijn miskende herinneringen.

Gisteren schreef ik over het saboteren van mijn eigen plan om meer te gaan slapen. Overigens heb ik vannacht mijn plan om meer te gaan slapen verschrikkelijk gesaboteerd. De man, die verantwoordelijk is voor de vlinders in mijn buik, kwam een film kijken. We hebben daarna nog gekletst en uiteindelijk werd het 5 uur in de ochtend! Mijn dochter is bij haar vader en ik ben vrij vandaag, dus gelukkig kon ik nog wel enigszins uitslapen… maar mijn plan blijft zo wel in de soep lopen!

Nu vraag ik me af of ik eigenlijk niet al mijn (toekomst)plannen saboteer. Misschien maak ik plannen waar ik eigenlijk helemaal niet achter sta. Ik denk het één te willen, maar vervolgens doe ik iets heel anders. Ik wil samenwonen, trouwen, uitbreiding van mijn gezinnetje, maar als ik denk aan alles wat er bij samenwonen bijvoorbeeld komt kijken…dan denk ik: dat wil ik niet! Ik wil een moment zoals dit bijvoorbeeld niet missen, het in alle rust schrijven. De momenten dat ik knus met mijn dochter op de bank een filmpje aan het kijken ben. Het wakker worden zonder dat er iemand ook maar een woord tegen me zegt. Ik wil die momenten niet kwijt. Is dat waarom ik vrijwel altijd op mannen val waarbij je van tevoren al weet dat de relatie een extra uitdaging wordt? Is dat waarom ik verleden tijd meneertjes toelaat op het moment dat er wel een serieuze relatie ontstaat?

Ik wil het deze keer echt goed doen met meneertje vlinders-in-mijn-buik. Ik heb bindingsangst en dat maakt het wel echt heel moeilijk. Ik weet dat ik rare manoeuvres ga maken op het moment dat ik iemand leuk vind. Het proces verloopt alleen geheel onbewust en ik kom er pas achteraf achter dat ik de kans op een gelukkige relatie heb gesaboteerd. Ik kan pas achteraf benoemen wat ik heb gedaan om het te verpesten. Ik heb hier al vaker over geschreven. Het is voor mij een hot item. Het is niet leuk als je zo bent. De twijfels over meneertje vlinders-in-mijn-buik beginnen nu al te komen. Vanuit die twijfels ga ik gek doen…

Nu moet ik er voor zorgen dat ik me bewust ben van iedere stap die ik neem. Waarom handel ik zoals ik doe? Bevordert of belemmert het de relatie met meneertje vlinders-in-mijn-buik? Ik moet bewust nee zeggen tegen alle handelingen die onze relatie belemmeren. Het is officieel nog geen relatie, maar uiteraard is dat wel mijn doel. Ik wil dat het deze keer goed afloopt, ook al ben ik bang. Als hij niet is wie hij zegt dat ie is, dan doet dat misschien effe pijn maar ik vind dat ik de uitdaging gewoon aan moet gaan. Ik wil het niet meer verpesten omdat ik bang ben om pijn gedaan te worden. Ik neem dit risico maar gewoon voor lief! Ik wil niet langer mijn toekomstdromen saboteren. Ik ga er voor zorgen dat ze uitkomen!

En mijn excuses dat ik hierop door blijf drammen. Ik heb soms het idee dat ik de enige vrouw op deze aardbodem ben die het niet voor elkaar krijgt een duurzame relatie te onderhouden. Ik heb het idee dat ik het allemaal verpest. En ik snap het niet..

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑