Zoeken

De wereld van Anna

Tag

adhd

Onverwachte bezoekjes enzo ;-)

Onverwachte bezoekjes hebben een grote impact op mij. Ik moet altijd weer even herstellen en alles weer op orde krijgen. Mijn dagen zijn heel gestructureerd. Dat vind ik fijn, omdat ik dan precies weet waar ik aan toe ben en wat ik van de dag kan verwachten. Ik weet dat ik duidelijkheid nodig heb en dat het een grote chaos in mijn hoofd wordt op het moment dat er iets onverwachts op mijn pad komt. Toch zeg ik niet altijd nee als iemand spontaan op bezoek wil komen. Soms vind ik het gewoon heel fijn dat iemand langs wil komen en neem ik de daaropvolgende storm voor lief. Donderdag vroeg een vriend uit België of hij me kon zien. Heel spontaan zei ik ja! Hij nam champagne mee en overheerlijke chocolade. Het was een leuke avond die tot in de diepe uurtjes voortduurde. Spijt heb ik geen moment gehad van deze gezellige avond. Het herstel viel me echter wel zwaar.

Gisteren ben ik geloof ik niet van de bank afgekomen. Vandaag heb ik al mijn afspraken afgezegd. Mijn hoofd was gewoon te overprikkeld. Ik voelde me heel erg onrustig. Het lukte me maar niet om de draad weer op te pakken. Het lukte me niet eens om de rommel in mijn huis op te ruimen. Zojuist heb ik dit wel gedaan, en het kostte me welgeteld 10 minuutjes. Het voelde alsof er lood in mijn schoenen zat. Ik krijg mezelf dan helemaal niet meer op gang. Het is gewoon een heel akelig gevoel. Het gaat gelukkig nu weer wat beter. Ik heb een nieuwe planning gemaakt voor de dag. Hier heb ik me tot nu aangehouden. Het voelt alsof ik weer enigszins controle heb over wat er gaat gebeuren vandaag.

Voorlopig houd ik me weer strak aan mijn planning…totdat ik vergeten ben hoe de chaotische storm na spontane acties voelt. 😉

Een kijkje in het leven van een cliënt (4)

23 april 2008

Vandaag ben ik vooral erg onrustig geweest. Ik wil ontzettend graag naar Jongvolwassene en het wachten duurt me allemaal te lang. Ik wil aan mezelf werken en op deze afdeling gebeurt dat niet. Ook had ik vannacht een nogal rare droom; ik droomde dat ik zwanger was van P. Nou, dat hoop ik natuurlijk van niet. Ik wilde vandaag naar Crea om een armbandje te maken met de naam van dochterlief, maar helaas was de begeleidster ziek geworden en ging het niet door. Toen ben ik maar gaan wandelen met een jongen van Jongvolwassene; was wel gezellig. Net zijn mijn tante E. en moeder op bezoek geweest. Dat was wel confronterend. Dat ging vooral over mijn band met dochterlief die niet optimaal is. Vond ik best beangstigend. Ik ga nu douchen en slapen als me dat nu wel lukt in ieder geval.

1 week in Novadic Kentron.

24 april 2008

Nog vijf nachtjes slapen en ik ga naar Jongvolwassene. Kijk er echt naar uit want heb het hier op Detox wel gezien allemaal. Vind het super om bij leeftijdsgenoten te komen. Dus was echt geweldig nieuws. Ben langzaamaan al in aan het pakken, zodat ik dat niet op het laatste moment nog moet doen. Voor de rest zijn we vandaag met CDD naar de Stenen Hut gegaan. Dat was best wel gezellig en ik heb gesport. Ik hoop snel resultaten te zien, want ik vind mezelf echt veel te dik geworden. Verschrikkelijk vind ik het! Ik kijk alweer uit naar maandag, want het doet me ook veel goed. Voel mezelf echt al een stuk beter. Ik had vannacht weer een rare droom. Ik droomde dat P. iets met N. had, en ik dus behoorlijk door het lint ging omdat N. eerst zo lullig deed over P. en er nu opeens iets mee had. Ik ben hard bezig met het afsluiten van mijn tijd met hem. Waarschijnlijk die dromen denk ik ofzo.

25 april 2008

Vandaag was een behoorlijk verwarrende dag. Eerst vanmiddag had ik last van dissociatie en raakte ik mezelf helemaal kwijt. Ik heb het met de artsen besproken en ze gaan het uitgebreid onderzoeken met een psychologische test. Ik begin ook te twijfelen aan de diagnose die de PAAZ heeft gesteld, want ik geloof echt dat er meer mis is dan alleen ADHD. Ook had ik vannacht weer een rare droom over P.; dat ik weer iets met hem had en dat verborgen moest houden voor mijn ma en dat iemand me vertelde dat hij seks had gehad met mannen in ruil voor drugs. De avond was echter het toppunt van verwarring. Ik zat in het Atrium en B. vroeg of we een stukje gingen wandelen. Ik vond dat wel een goed plan. We gingen even ergens een sigaretje roken en spraken wat. Opeens zei tie dat hij me wilde zoenen en dat leek me wel wat dus dat hebben we toen ook gedaan. Drie keer… hij is echt superleuk maar ik weet niet of dit wel de tijd en de plek is om verliefd te worden. Ik heb het mezelf weer lekker moeilijk gemaakt.

26 april 2008

Vannacht weer een rare droom gehad. Ik moest een rechtszitting houden maar kon geen gepaste outfit aan omdat niks me paste. Ook hadden we hier een groepsgesprek en zat daar één misvormde enge man bij. Daarna werd ik met een pistool bedreigd door M. en een paar anderen. Allemaal heel vreemd. Vandaag ook bezoek gehad van ons mam en dochterlief, dat was wel echt superfijn. Het was ook heel erg gezellig. De tijd vloog om. Ook met B. weer wat gewandeld en gezoend. Was op zich wel leuk, maar ik weet niet hoe hij tegenover mij staat. Volgens mij vindt hij mij alles behalve leuk, maar ik leg dat gewoon naast me neer. Ik ben hier niet om een relatie met iemand te beginnen. Hij had vandaag wel superlief naar de afdeling gebeld om te vragen of ik er was. Hij doet me P. wel laten vergeten, alleen N. zegt dat ik echt voor hem moet oppassen en een andere jongen: V. vindt mij ook leuk. Ik ben populair blijkbaar.

Nee little girl, niet populair. Kwetsbaar! Ik word verdrietig als ik dit allemaal lees, omdat ik me, als ik dit teruglees, besef hoe getraumatiseerd ik eigenlijk was. *Neemt even een pauze*. Het raakt me op de dag van vandaag nog steeds, hij raakt me nog steeds: P. Ik voel me misselijk nadat ik dit allemaal heb getypt. Het slaat me nog steeds uit het veld als ik terug denk aan wat hij me allemaal heeft aangedaan. Het was misschien ook niet geheel verstandig om deze stukjes uit mijn dagboek terug te lezen, om er weer aan te denken. Het kost moeite om over hem te schrijven. Die man heeft me zo ontzettend kapot gemaakt. Het is niet vreemd dat ik zo veel over hem droomde. Ik denk niet eens dat het puur met liefde te maken had. P. heeft ooit een pistool tegen mijn hoofd gezet, P. heeft geld van me gestolen, P. heeft me bedrogen, P. heeft me geslagen, P. is de verdomde reden dat ik zo veel drugs ben gaan gebruiken. Ik weet dat het niet eerlijk is om iemand anders de schuld te geven van mijn eigen fouten, maar als ik hem niet was tegengekomen, dan was het nooit zo uit de hand gelopen. Het is niet gek dat ik nog steeds zo veel moeite heb met wat er toen is gebeurd. Ik heb het nooit kunnen verwerken. Het is iets wat ik nog iedere dag met me meedraag. Ik vind het eng om de beerput open te gooien (en terecht).

Toevallig keek ik vandaag weer een keertje op zijn Facebook-pagina. Dat doe ik helaas nog regelmatig. Ik hoop gewoon dat hij ongelukkig is, omdat ik vind dat hij het niet verdient om gelukkig te zijn. Dat is niet aardig. I know. Hij had een tijdje een vriendin. Het leek allemaal heel goed te gaan tussen die twee. Ik begin dan direct aan mezelf te twijfelen. Waarom heeft hij mij wel zo erg gekwetst? Waaraan had ik dat verdiend? Wat heb ik zelf bijgedragen aan alles wat hij me heeft aangedaan? Hij kan immers wel van deze vrouw houden zonder haar pijn te doen. Ik zag vandaag op zijn Facebook-pagina dat deze relatie over is. Ik zie op haar Facebook-pagina dat hij haar ook pijn heeft gedaan. Ergens voelt dat beter. Het ligt dus niet aan mij. Stom om deze bevestiging nodig te hebben…

Funny how someone can be so beautiful and totally fucked up at the same time.

Een kijkje in het leven van een cliënt (3)

20 april 2008

Vandaag was het een rustige dag. Wel begon het iets of wat slecht omdat ik een nare droom had. Ik droomde dat ik speed had gesnoven en een urinetest kreeg hier. Toen werd ik zo bang dat ik het van tevoren maar alvast eerlijk zei. De droom betekent dat ik me er toch wel ontzettend mee bezig hou. Vandaag zijn mijn opa en oma langs geweest, samen met ons mam. Was wel supergezellig. Ze hebben ook mijn stereo meegenomen. Vind ik ook onwijs fijn. Heb ook lekker in het zonnetje gezeten en kennis gemaakt met een paar mensen die op Jongvolwassene zitten. Ook merk ik dat ik echt uit mijn depressie aan het klimmen ben. De mevrouw bij ons is ontzettend depressief en ik herken een paar dingen van hoe ik een paar weken terug was. Ik zat nu tips te geven. Was wel heel apart. Ik wil ook even doelen opstellen voor deze week. 1. Niet meer snoepen. 2. Elke avond een rondje om het gebouw doen. 

21 april 2008

Ik had vannacht een behoorlijk realistische droom over mijn vader. Ik droomde dat hij de zorg op zich nam voor een paar verslaafde jongeren, waaronder ikzelf. Ik vind dit best vreemd want ik heb me de laatste tijd helemaal niet bezig gehouden met mijn vader ofzo. De droom heeft mijn dag voor de rest niet getekend ofzo. Heb vandaag gewandeld en ik ben naar crea geweest. Daar ben ik begonnen met het maken van een ketting. Vond dat wel super om te doen! Ook heb ik vandaag gefitnest. Dit beviel me ook zeer goed. Ik wil wel elk moment benutten waarin ik kan fitnessen. Ik merk echt dat het me ontzettend veel goed doet. Ik ben wel benieuwd of ik morgen niet ontzettend veel spierpijn krijg, maar dat zie ik dan wel. Voor de rest is het veel wachten totdat ik naar Jongvolwassenen kan. Ik hoop echt dat het snel gaat gebeuren, maar ik denk het niet. Ik verveel me hier op de Detox wel ontzettend. 

22 april 2008

Mij is gevraagd door mijn verantwoordelijk behandelaar om op te schrijven wat ik hier wil bereiken. Dat zijn de volgende dingen:

  • Clean blijven 
  • Mijn moederrol verbeteren
  • Zelfstandiger worden
  • Structuur opbouwen
  • Leren omgaan met mijn ADHD
  • Zelfvertrouwen krijgen
  • Minder zwart/wit denken
  • Conditie opbouwen
  • Mijn verleden verwerken
  • Impulsiviteit in controle houden
  • Voor mezelf opkomen

Ik ben ontzettend moe, dus ik hou het kort. Ik heb vandaag mijn ketting afgemaakt, gefitnest en gewandeld, en net even naar het Atrium geweest. Ik ga nu slapen.

Tegenwoordig heb ik nog steeds heel levendige en realistische dromen, maar deze gaan gelukkig niet meer over drugs. In die periode speelde drugs uiteraard nog een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik was net anderhalve maand clean. De zucht was toen nog heel erg heftig. Het is moeilijk om af te kicken. Wat zeg ik? Héél moeilijk. Ik droom nog wel regelmatig over mijn vader, maar dat vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. Een vader die al zo lang buiten beeld is, dat maakt nu eenmaal heel veel indruk.

In dit dagboek komen vaak bestraffingen van mezelf vóór mezelf naar voren als het gaat om mijn gewicht. De dingen die ik lees (en dus zelf geschreven heb) zijn kwetsend en onaardig. Ik vergeet vaak hoeveel moeite ik had met eten en mijn gewicht toen ik jonger was. Ik weet nog dat ik het alleen maar een fijne bijkomstigheid vond dat je van speed heel veel afvalt. Ik vond mezelf mooi toen ik dun was. Ik vond het fijn als mensen me vroegen of ik ziek was, omdat ik zo verschrikkelijk dun was. Ik vond het fijn als ze me vroegen of ik anorexia had. Ik vond het fijn om eindelijk niet meer dik te zijn. Vanwege agressieproblemen had ik antipsychotica gekregen. Ik heb denk ik wel honderd keer gevraagd of ik van dit medicijn zou aankomen (net zoals ik dat vroeg bij alle andere medicatie). Ze zeiden nee, maar het antwoord was overduidelijk ja. Door de Dipiperon voelde ik het niet meer aan wanneer ik vol zat. Ik bleef dus maar eten, en ik kwam heel veel aan. Verschrikkelijk vond ik het. Ik was helemaal niet blij met mezelf. Ik vond mezelf walgelijk. Verdrietig om zulke dingen terug te lezen. Ik ben nu blij met het lichaam wat ik heb. Het kan me gestolen worden of er een paar kilo’s bijkomen. Het kan me gestolen worden als ik afval. Ik ben nu blij met hoe ik eruit zie en met wie ik ben.

De doelen die ik destijds heb opgesteld heb ik voor het merendeel wel behaald. Natuurlijk vind ik het nog steeds moeilijk om altijd zelfverzekerd te zijn, om genuanceerd na te denken en om assertief te zijn, maar goed.. wie heeft er nou niet bepaalde karaktereigenschappen die niet altijd even positief zijn? Niemand toch? Ik functioneer prima, ook al heb ik een aantal zwakke punten. Ik ben ook maar een mens! 🙂

All sins tend to be addictive, and the terminal point of addiction is damnation.

Living on the borderline

I stop fighting my inner demons. We’re on the same side now.

‘Je hebt sowieso kenmerken van borderline. Je manipuleert de jongens hier op de groep, Anna’, aldus de sociotherapeut van de verslavingszorginstelling in 2008.

Na een aantal psychologische onderzoeken was het duidelijk. Ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis. Naast het lijstje verslaafd en ADHD kon dit er ook nog wel bij. In 2010 werd hier PTSS aan toegevoegd. Je zou haast denken dat ik wel een ongelooflijk disfunctioneel persoon moet zijn.

Vaak vergeet ik mijn diagnoses. Ik slik geen medicatie en ben nooit begeleid in het dealen met deze diagnoses. Ik heb ooit ego-versterkende therapie gehad. Traumaverwerking kon destijds niet, omdat ik te kwetsbaar zou zijn. Eigenlijk is er dus geen bal mee gedaan. Ik vergeet vaak dat ik niet binnen de standaardhokjes val. Ik vergeet dat mijn denkpatronen en gevoelshuishouding net iets anders zijn dan de gemiddelde persoon. Met vallen en opstaan leer ik om te gaan met mezelf. Hierin ben ik niet anders dan de rest, want moet uiteindelijk niet iedereen leren om met zichzelf om te gaan?

Over mijn verslavingsproblematiek en ADHD durf ik wel in het openbaar te spreken. Ik ben een succesverhaal als het gaat om het overwinnen van een verslaving (langer dan 6 jaar clean) en ADHD, tsjah, de inflatie van de diagnose ADHD maakt dat er niet direct een stigma aan hangt. Dat is anders bij borderline en PTSS, dus ik hou wijs mijn mond hierover. Ik wil niet dat mensen denken dat ik ontspoord ben, terwijl dit niet waar is. Hoe lullig het ook is dat ik me blijkbaar schaam voor deze diagnoses, het is wel zo.

  • Dus huppel ik vrolijk rond door de woonkamer om vervolgens zo snel mogelijk naar de slaapkamer te rennen om me onder een deken te verstoppen, wachtend tot de woede-uitbarsting of intense verdriet afgelopen is.
  • Dus kijk ik dagelijks naar mijn littekens die ik inmiddels heel mooi begin te vinden (al 4 jaar niet gesneden).
  • Dus vind ik het eng om te hechten, omdat ik weet dat de angst, dat iemand me zal verlaten, ondraaglijk voor me is.
  • Dus stel ik dagelijks een planning op, omdat ik zonder structuur helemaal van slag ben.
  • Dus deal ik alleen met mijn gevoelens en gedachtes omdat ik weet dat deze niet normaal zijn en dat anderen er van kunnen schrikken.
  • Dus probeer ik alles te rationaliseren, omdat toelaten van gevoelens veel te eng is.
  • En dus stel ik protocollen op zodat ik zo weinig mogelijk last heb van mijn diagnoses.

Naast deze diagnoses ben ik een slimme vrouw. Ik ben een lieve moeder. En ja, ik ben manipulerend maar niet in de slechte zin van het woord. Ik pas me aan op de situatie en aan de persoon. Mensen voelen zich veilig bij me, want ik weet de juiste dingen op het juiste moment te zeggen. Ik weet precies wat ik moet doen om vertrouwen te winnen. Is dat zo erg? Mijn cliënten vinden mijn houding fijn, kinderen komen hier heel graag en tijdens een sollicitatiegesprek weet ik de ander snel te overtuigen. Natuurlijk behartig ik mijn eigen belangen hierin ook. Ik zie alleen niet wat er nou zó negatief aan is?

Ik ben creatief in mijn denken. Ik zeg vaak dingen waar anderen eerder niet aan dachten. Ik leg andere verbanden, denk out of the box. Ik kan anderen meenemen in mijn euforie. Ik ben een sterke vrouw. En ik weet zeker dat al mijn diagnoses mij niet klein krijgen. Ik haal het beste uit deze diagnoses. Ik haal er uit wat er in zit. Het maakt niet uit welke hoge bergen en diepe dalen ik hiervoor moet trotseren. Ik ben wie ik ben, en ik mag er zijn. Period.

Etiket

Depressieve borderliner met ADHD & PTSS die niet opgevoed is. Meisje zonder toekomstperspectief. Meisje zonder ouders die van haar houden. Kind van verslaafde ouders. Verslaafde ouder. Etiketten die ik op mijn voorhoofd geplakt heb gekregen.

En nu probeer ik met andere etiketten mijn eigenwaarde op te krikken. Ik weet niet hoe ik van mezelf moet houden want ik weet niet wie ik ben. Het doet eigenlijk best pijn om dat te beseffen. Mijn eigenwaarde hangt af van hoe ik presteer als moeder, hoe ik presteer op het werk, en van het feit dat ik hoogopgeleid ben. Ik weet niet wie ik buiten deze etiketten om ben. Ik weet niet wie er achter deze maskers verborgen gaat. Ik doe wat anderen van me verwachten omdat ik niet weet wat ik anders zou moeten doen. Ik vertel mensen wat ze willen horen, omdat ik bang ben iets verkeerds te zeggen als ik zeg wat ik daadwerkelijk voel of vind. Jarenlange therapie en behandeling, keihard knokken en nog steeds voldoe ik nog niet aan hetgeen wat ik ooit hoop te bereiken. Ik blijf het product van mijn verleden en niets lijkt dit te kunnen veranderen.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑