Zoeken

De wereld van Anna

Categorie

persoonlijk

06 juli 2015: D’Anvers & 010

Het mooie weekend is helaas weer afgelopen. Het is weer tijd om te gaan werken. “Gelukkig” hoef ik deze week maar twee daagjes te werken. Ondertussen ben ik nog steeds op zoek naar een andere baan, wat inhoudt dat ik deze week nog aardig wat uurtjes zal besteden aan solliciteren in de hoop snel een “JA” te ontvangen. Het is tot nu toe alleen maar afwijzing op afwijzing. Ach ja, we hebben voor hetere vuren gestaan. 😉

Vrijdagavond ben ik met vrienden naar Antwerpen gegaan. Het voelde alsof ik op vakantie was in een warm land. Het lijkt alsof je heel ver weg van huis bent, aangezien Antwerpen zo anders is dan Nederlandse steden. Ik vind het een mooie stad, en ik ben er altijd heel graag. Vooral de bioscoop in Antwerpen is een aanrader. Vrijdagnacht was het ook nog steeds heel warm en zeker in een grote stad als Antwerpen. Het was puur genieten!

Zaterdag ben ik met vriendlief naar Rotterdam gegaan. We hebben de Primark en de Bijenkorf natuurlijk niet overgeslagen. Ik heb een nieuwe zonnebril, oorbellen, ringen, en een supermooie armband gekocht. Ik was tevens op zoek naar een mooie maxi dress, maar helaas kon ik die niet vinden. Volgende keer beter! In Rotterdam werden we aangesproken door een Bulgaarse man met een briefje waarop stond dat hij geen werk en geen geld heeft. Hij zou wel een dochter hebben die heel erg honger heeft. Vandaar de vraag of we hem geld wilde geven. Natuurlijk zei ik direct nee. Ik wil best geld geven, maar niet onder valse voorwendselen. Vriendlief gaf de goede man wel tien euro. Later die dag kwamen we hem tegen in de KFC, zonder een dochter maar wel vergezeld door twee mannen (die ons hetzelfde papiertje wilden aansmeren). Uiteraard hebben we er wel om kunnen lachen en heeft vriendlief weer een wijze les geleerd. We hebben de dag afgesloten met een drankje.

02 juli 2015: lieve mam

Lieve mam,

Het is bijna een jaar geleden dat wij hoorden dat je een hersentumor had. Het nieuws kwam binnen als een donderslag bij heldere hemel. Ik weet nog dat ik je op het balkon belde en snikkend zei dat het niet waar kon zijn. Dat het anders zou betekenen dat jij dood zou gaan. Ik herinner me het moment nog heel goed dat ook jouw stem brak. Ik bleef vervolgens nog lang in de ontkenningsfase.

De volgende keer vertellen de artsen dat zij een afschuwelijke fout hebben begaan. Het is geen hersentumor. Het kan geen hersentumor zijn. Het mag geen hersentumor zijn. Mijn moeder moet blijven leven. Mijn moeder blijft leven.

Maar dat moment kwam niet. Het nieuws wat we kregen werd alleen maar slechter en slechter. Ik weet achteraf niet hoe wij, en vooral jij, zo dapper konden blijven. Ik kan me niet voorstellen hoe bang je moet zijn geweest. Ik heb onwijs veel bewondering voor de manier waarop jij jouw strijd hebt geleverd. Het was een oneerlijke strijd, eentje die we niet konden winnen. Maar jij weigerde op te geven. Je bent mijn heldin en dat zul je ook altijd blijven. Samen hebben wij diepe dalen meegemaakt. Jij was altijd mijn rots in de branding op momenten dat ik de weg kwijtraakte. Nu ben jij mijn licht die me de weg wijst als ik verdwaald raak.

De mooie momenten brengen scherpe randjes van verdriet met zich mee. Ik voel jouw afwezigheid iedere keer als ik iets moois meemaak. Ik ben zo gewend geraakt aan jou. Je maakte van ieder succes een groot feest. Jij was altijd de eerste die ik belde. Jouw aanwezigheid is nu het sterkst op momenten dat ik mij verloren voel. Ik hoor jouw stem me dan zacht toefluisteren dat het wel goed komt. Het niet te omzeilen gevoel van vertrouwen dat het goed komt zorgt ervoor dat ik tot op de dag van vandaag de kracht heb om door te gaan.

Het verlies doet nog steeds iedere dag pijn. Ik denk ook niet dat het ooit weggaat. Ik houd gewoon te veel van je. Ik wil en kan je niet loslaten. Ik zal altijd aan je blijven denken, en ik vind jouw waarden en normen nu alleen nog maar belangrijker. Ik wil je niet teleurstellen.

Lieve mam, I love you so much.

26 juni 2015: stressgevende periode

De afgelopen weken voelden zwaar aan. Ik moest redelijk veel werken en als ik thuiskwam, dan moest ik direct aan de slag met mijn onderzoek. Hetzelfde geldt voor in het weekend: ik heb echt alleen maar achter de computer gezeten. Natuurlijk komt daar ook het eeuwige gevoel van tekortschieten om de hoek kijken. Ik was mijn werk continue aan het afzeiken. Het is gewoonweg niet goed genoeg en het zal ook nooit goed genoeg worden. Het is zo vermoeiend om zo te zijn.

Nu is mijn onderzoek zo goed als af en verzonden (tja, een onderzoek is eigenlijk nooit ‘af’, er zijn immers nog zo veel dingen die je nog wilt weten). De eerste dag dat ik er niet meer aan hoefde te werken, wist ik gewoon niet waar ik moest beginnen. Mijn huis was een rotzooi. Mijn hoofd een warboel. Ik moet aankomende dinsdag de boedelbeschrijving naar de rechtbank verzenden (mijn broertje en ik aanvaarden de nalatenschap beneficiair), en die is alles behalve af. Ik moet solliciteren, aangezien het niet lang meer duurt voordat ik werkeloos ben. Mijn gezondheid is niet alles op dit moment.. Ik heb allemaal rare kwaaltjes waar de dokter eigenlijk naar zou moeten kijken. Dochterlief was de gehele week ziek.

Kortom: het duurt nog wel eventjes voordat ik alles op een rijtje heb. 😉

15 juni 2015: Groots met een zachte G ’15

Afgelopen zaterdag ging ik voor de derde keer op een rij naar Groots met een zachte G. Het is een soort traditie geworden. Ik wist vooraf al dat dit de laatste keer zou worden. De show van Guus Meeuwis is onwijs gezellig, maar het concept verandert over de jaren heen niet echt. Dan heb je het na drie jaar echt wel gezien.

Zaterdagmiddag ging ik eerst met het openbaar vervoer naar Dordrecht, waar vriendinnetje en oud-studiegenote A. nog een maandje woont. We hebben ouderwets gezellig gekletst voordat we naar het station liepen. In totaal gingen we met zes vrouwen op pad, ieder jaar hetzelfde clubje. We kwamen rond 17 uur aan in Eindhoven, waar we de dag begonnen met een bezoekje aan de Albert Heijn en uiteraard de Mac Donalds. A. en ik hadden geen zin om negen euro te betalen voor een matig frietje waar we ook nog eens een uur voor in de rij moeten wachten. Rond 18 uur kwamen we bij het Phillips Stadion aan. We hebben tot half acht op het plein gezeten en besloten toen toch maar eens het stadion binnen te lopen.

De sfeer was dit jaar anders, niet zo feestelijk als voorgaande jaren. Guus besloot om dit jaar niet alleen maar ultieme meezingers te zingen. Hij zong veel meer dan voorgaande jaren rustigere nummers. De meezingers werden gezongen onder begeleiding van een orkest. Het was allemaal net niet zo spetterend als eerdere jaren. Ik kreeg de feeling gewoon niet zo. Het was leuk, maar niet zo leuk als eerdere jaren. Wellicht zijn we nu gewoon iets te vaak naar Guus Meeuwis gegaan en is het tijd voor iets nieuws. Misschien ben ik zelf het afgelopen jaar gewoon te veel veranderd, waardoor ik het niet meer zo kan waarderen. Wat het ook is, volgend jaar wil ik iets anders…

09 juni 2015: rouw

Oeps, ik vergeet op sommige dagen een foto te maken voor de happy days challenge. Het komt waarschijnlijk door een combinatie van het te druk hebben en niet meer de ultieme focus op dingen die me blij maken. Ik voel me namelijk best goed. Ik hoef me niet bewust te richten op happiness, onbewust lukt het me ook steeds makkelijker om de dagen door te komen. De ene dag gaat het makkelijker dan de ander. Het ene moment beter dan het andere. Maar voor wie geldt dat nou niet?

Dochterlief bevindt zich op dit moment midden in haar rouwproces. De herinneringen aan oma stapelen zich bij haar op. Het besef dat oma niet meer terugkomt. Het gemis. Het niet kunnen accepteren dat oma niet al haar dromen heeft waar kunnen maken. En het verdriet wat daarbij komt kijken.

Gisteren lag dochterlief huilend in haar bed. We knuffelden. Snikkend zei ze dat het oneerlijk is dat oma nooit meer naar Euro Disney heeft kunnen gaan. Ik heb haar meegenomen naar beneden, hoewel het al veel te laat was. Ik kan haar gewoon niet alleen laten op zulke momenten. Ik wil dat ze voelt dat ik haar onvoorwaardelijk zal steunen, en er voor haar zal zijn als ze me nodig hebt. Het duurde vervolgens niet lang voordat ze lag te slapen…

Verdriet is zoveel beter te verwerken als je het kunt delen. Het donkere gat is zoveel lichter als je niet alleen bent.

08 juni 2015: nachtmerrie

Late nights, early mornings… Die combinatie gaat me steeds slechter af. Vorige week lag ik op een avond al om 19 uur te slapen. Ik was werkelijkwaar helemaal opgebrand. Ik heb tot de volgende ochtend 7 uur geslapen. Die avond was ik weer om 00.00 uur zo moe dat ik gewoon niet meer wakker kon blijven. Vannacht heb ik heel slecht geslapen. Ik kon de slaap niet vatten, en ik heb onrustig geslapen. Nachtmerries waren steeds opnieuw de reden dat ik wakker werd.

In mijn droom werd ik wakker om naar het toilet te gaan. Daarna wilde ik een slokje drinken, maar er kwam geen water uit de kraan. Toen ik het licht aan wilde zetten, begonnen de lampen afwisselend te knipperen. Angstig kroop ik terug in bed. Dochterlief stond niet veel later naast mijn bed. Ik wilde net vragen wat er aan de hand was, toen ik hoorde dat iemand ons huis probeerde binnen te dringen. De voordeur begon keihard te rammelen.

En toen schrok ik wakker..

Het duurde nog enige tijd voordat ik weer kon slapen. Ik was blij dat het maar een droom was. Tegelijkertijd voelde ik me – mede dankzij mijn slaapdronken toestand – nog wel heel angstig. Het zweet liep over mijn gezicht. Hopelijk heb ik vannacht een wat rustigere nacht…

05 juni 2015: sunny day

Momenteel word ik leven verbrand. Ik bevind me namelijk in een bus. Zonder airco. Oh yes…

Het is de tot op heden heetste dag van het jaar. Vanochtend heb ik heel eventjes wat van het zonnetje kunnen genieten. Nu is het echter weer tijd om centjes te gaan verdienen. Mijn werkgever is inmiddels weer teruggekomen op het minimaal inplannen van de parttimers. Het is ook niet bepaald handig om dat te bewerkstelligen, net voordat de zomervakantie start. Ik vermoed dat ik tot het einde van mijn contract gewoon weer volop word ingepland.. Ondertussen zoek ik uiteraard verder naar een baan waar ik wel op een positieve manier word uitgedaagd. 🙂

De komende drie weken worden onwijs druk, met werk en het afronden van mijn onderzoek. Daarna wordt het stilletjes aan wat minder druk. Het is 4 juli precies een jaar geleden dat we het nieuws kregen dat mama een hersentumor had. Sindsdien is dat het hoofdonderwerp van mijn blog. Het ‘mooie’ hiervan is dat ik de herinneringen op (het digitale) papier heb staan. Hiermee wil ik héél graag wat gaan doen. Het grootste gedeelte hiervan zal privé zijn. Ik wil een boek schrijven voor dochterlief, wat ik pas zal geven als zij achttien is. Ik wil dat zij niet vergeet wie haar oma was. Maar ik wil niet dat het één grote treurige bedoeling wordt. Mijn moeder was veel meer dan haar ziekte. Ik wil dat iedere treurige dag rondom de ziekte van mijn moeder in het teken staat van mijn moeder zonder het ziek zijn. Ik wil samen met dochterlief plaatsen bezoeken die ons op een leuke manier doen herinneren aan mama. Ik wil mijn moeder eren op een mooie manier. Ook dit wil ik allemaal opschrijven en gebruiken in het boek voor dochterlief. Een intiem dagboek, in de naam van mama. Omdat zij het verdient.

02 juni 2015: lieve mam

Lieve mam,

Het is alweer 3 maanden, twee weken, 1 dag, 14 uur en 50 minuten geleden dat jij de aarde hebt verlaten. Het maakt me verdrietig dat ik nog een heel leven voor me heb zonder jou, want deze drie maanden voelen inmiddels alweer als een eeuwigheid. Een eeuwigheid zonder jou.

Zaterdag is jouw as begraven en is het steentje geplaatst bij de begraafplaats van jouw geboortedorp. Ik voelde jouw aanwezigheid niet. Ik voel het overal. Ik voel het altijd. Maar afgelopen zaterdag, op die begraafplaats, voelde ik enkel leegte. Ik wil het niet voelen. Ik wil niet voelen dat het echt jouw lichaam is wat verbrand is. Ik wil niet voelen dat die begraafplaats echt jouw laatste rustplaats is. Ik wil niet voelen dat jij echt dood bent. Ik wil echt niet voelen dat jij er niet meer bent. Ik wil niet voelen dat je er de rest van mijn leven niet meer bent.

Het blijft moeilijk zonder jou. Het gemis is er altijd. Het ene moment intenser dan het andere moment, maar het gaat nooit weg. Ik droom regelmatig over je. En nog veel vaker denk ik aan je. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je heb gedacht. Ik probeer zo veel mogelijk om de mooie herinneringen te koesteren. Soms komen de beelden van de laatste vijf dagen naar voren. Het gereutel. De pijn. De warboel in jouw hoofd. Dat zijn de momenten die me verdrietig maken. Ik had je zoveel meer gegund dan die laatste dagen. Ik had je sowieso nog veel meer jaren gegund.

Het is zoals het is. Er is niemand die jou terug kan brengen naar ons. Ik hoop dat er goed voor je gezorgd wordt, waar je ook bent. Jij stelde altijd anderen boven jezelf. Jij zorgde hier voor iedereen behalve jezelf, en ik hoop dat het nu andersom is. Ik hoop dat je weet hoeveel je voor me betekent, dat ik altijd van je heb gehouden, nog steeds van je houd, en altijd van je zal blijven houden. Ik hoop dat je weet dat ik zo onwijs trots ben dat jij mijn moeder bent. Ik hoop dat je weet hoe gezegend ik me voel met een moeder als jij. En ik wil je bedanken voor alles wat je voor me hebt gedaan.

Dochterlief heeft het vaak over je. Ik hoop dat je haar boodschapjes naar heaven hebt ontvangen.

We houden van jou, (o)ma.

Anna: de gevaarlijke islam-voorvechtster

Het is nog steeds lachen, gieren en brullen op de website van de heer E.J. Bron. Ik word hier finaal afgemaakt uiteraard, omdat ik niet dezelfde gedachtegang aan wil nemen als zij. Het is vreemd maar toch zijn het juist deze reacties die mij inspireren voor het schrijven van de meeste van mijn blogs. Ik wil de aanhangers van de heer E.J. Bron dan ook hartelijk danken. Vandaag wil ik graag reageren op de meest pakkende, bizarre en enigszins grappige uitspraken.

Reactie 1.

E.J. Bron zou die Anna getrouwd zijn met een moslim? er zijn gekken genoeg die geen Nederlander aan de haak krijgen anders praat je niet zo (Monalisa bij Christelijke feestdagen binnenkort verboden in heel Europa).

Hahahaha!

Reactie 2.

Zou ze al koudwatervrees van ons gekregen hebben? Je zult toch maar lyrische adhesiebetuigingen verwachten en in plaats daarvan aangevallen worden door E.J. Bron en zijn bloggers! LOL! (Theresa Geissler bij Christelijke feestdagen binnenkort verboden in heel Europa).

Wat een arrogantie! De reacties die jullie op mijn blog hebben geplaatst heb ik met veel plezier gelezen. Ik voel geen frustraties ten opzichte van jullie, en ik ben al zeker niet bang voor een stelletje radicale islamhaters achter een computer. 😉 Ron V had al snel door dat ik juist bewust heb gereageerd op de blog van de heer E.J. Bron omdat ik wist dat ik reacties zou krijgen. Het was mijn bedoeling om aangevallen te worden om een discussie op gang te brengen. Hoe meer aandacht hiervoor, hoe beter!

Reactie 3.

Ja, beste Tom, tamelijk beleefd en (politiek) correct van buiten, maar levensgevaarlijk van binnen vanwege haar gehersenspoelde ‘conditie’. (…) Het schadelijke van deze gehersenspoelden is, dat het hen lukt om domme dociele figuren tot hun kromme zienswijze te ‘bekeren’ (Tistochwat bij Christelijke feestdagen binnenkort verboden in heel Europa).

Het lijkt me juist dat ‘gehersenspoeld’ niet helemaal het juiste woord is. Als ik de mediaberichten en vele onzin-berichten op bijvoorbeeld het internet zou geloven, dan zou ik net zoals jullie een afkeer hebben voor de islam. Ik zou niet weten door wie of wat ik gehersenspoeld zou moeten zijn? Niemand houdt zich echt bezig met de islam, omdat ze geen onderscheid maken tussen de verschillende dominaties, alleen Geertje Wilders en de heer E.J. Bron (+aanhangers) zijn er echt heel veel mee bezig. Ik stel me inderdaad beleefd en correct op omdat ik (ondanks de verschillende visies) respect voor deze aanhangers heb. Ik ben hier niet met een dubbele agenda, en ik vind het onnodig om mensen naar beneden te halen. Mijn intentie is inderdaad om te laten zien dat je een andere attitude kan aannemen ten opzichte van de islam als je erachter komt dat alle ‘horrorverhalen’ gebaseerd zijn op leugens, onbetrouwbare bronnen, zieke gedachtepatronen en ga zo maar door. In dat opzicht zal ik inderdaad een uitdaging willen vormen voor ieder die op grond van geloofsovertuiging, seksuele voorkeur, sekse en ga zo maar door discrimineert.

Reactie 4.

U bent erger dan dom of naïef; u heult met de islam, met de umma, kortom: met de vijand. U bent een landverrader. Sorry voor de Godwin, maar mensen zoals u werden in 1945 kaalgeschoren en voorzien van een geverfd hakenkruis (Lis bij Christelijke feestdagen binnenkort verboden in heel Europa).

Was het niet juist Hitler die onderscheid maakte tussen geloofsovertuiging, en was het niet juist Hitler die Joden vervolgde? Ik snap uw logica niet? Als het Joden waren geweest, die door u aan de schandpaal werden genageld, dan nam ik het nu voor Joden op. Het gaat me niet per direct om de islam, maar gewoon om het feit dat er gediscrimineerd wordt op grond van geloofsovertuiging. Het is nogal wat om zo’n uitspraak te doen. Ik merk dat u totaal niet heeft begrepen waar het werkelijk om draait.

Tsjah, ik ben het niet met deze mensen eens, dus ben ik een NSB’er. Snappen jullie het nog? Ik niet in ieder geval!

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑