Zoeken

De wereld van Anna

Categorie

persoonlijk

16 november 2015: I tell people I’m tired

Het duurde een best lange tijd voor mijn gevoel, maar volgens mij ben ik weer een beetje terug. Het was best een strijd. Een strijd tegen mezelf, mijn eigen verwachtingen, mijn eigen pijn en de acceptatie van het feit dat ik veranderd ben. In een heel korte tijd is mijn karakter veranderd. Misschien in het positieve, misschien juist niet. Het maakt niet uit. Het kostte gewoon even tijd om te wennen aan wie ik nu ben.

Het is precies 1 jaar en 1 dag geleden dat ik bovenstaande woorden schreef. Het afgelopen jaar ben ik vaker dan eens in een diep gat gevallen. Het was een voortdurende strijd van vallen en opstaan. Vallen en opstaan. Vallen en… Want helaas ben ik de laatste keer niet meer echt opgestaan.

De afgelopen tijd ben ik me gaan beseffen dat leven méér is dan overleven. Ik neem al veel te lang genoegen met enkel overleven. Ik ben het verleerd om te genieten. De vermoeidheid heeft me de afgelopen maanden ingehaald. Het gevoel van doelloosheid en uitzichtloosheid. De prikkelbaarheid. Het wakker worden door nachtmerries. De hoofdpijn. De rugpijn. Het gewoon nergens zin in hebben. De leegte. Het alles gewoon zo ongelooflijk beu zijn. Maar vooral: mezelf zo verdomd beu zijn.

Ja, ik ben mijn moeder verloren. En ja, dat hakt er in. Maar tegelijkertijd heb ik een huis boven mijn hoofd. Ik heb een geweldig dochtertje. Mijn vriend is iemand waarmee ik de rest van mijn leven wil delen. Ik heb vriendinnen waar ik mee kan lachen én mee kan huilen. Waarom lukt het me dan in godsnaam niet om gelukkig te zijn? Ik heb alles wat mijn hartje begeert, en alsnog… Alsnog ben ik een hoopje verdriet. Alsnog voelen dagen aan als een blok aan mijn been en weet ik niet hoe snel ik weer in mijn bedje lig.

Vanochtend stond ik met hoofdpijn en vermoeidheid op uit mijn bed. Normaal gesproken heb ik op maandag training van vrijwilligerswerk. Het is al de derde keer dat ik me afmeld. Het lukt me gewoon niet om er heen te gaan. Het lukt me gewoon echt niet. Dit is meer dan een persoonlijkheid die veranderd is. Dit is meer dan even een dipje. Het zwarte gat belemmert mijn leven steeds meer. Ik pak mijn mobiele telefoon en zet een wekker om 08.30 uur. Dit gaat gewoon zo niet meer.

Om 10 over 9 uur zit ik bij de huisarts. Ik vertel hoe ik me voel en dat ik het simpelweg niet meer kan handelen. Ik ben gewoon zo moe. De impliciete boodschap achter mijn woorden is duidelijk: help me. 

Donderdagochtend heb ik de eerste afspraak met psycholoog. Het maakt me niet meer uit dat ik wederom in de mallemolen van de geestelijke gezondheidszorg terecht kom. Ik ben gewoon heel erg blij dat ik dit niet meer alleen hoef te doen.

depression-quotes-tumblr

23 augustus 2015: Vechtende otters bij Plaswijckpark (Rotterdam)

10 augustus 2015: lieve mam

Lieve mam,

Hoe is het daar? Ik hoop dat het goed met je gaat. Het gaat redelijk met mij… De behoefte naar wat stabiliteit in mijn leven neemt alsmaar toe. De weg naar wat meer zekerheid is er eentje met veel hobbels. Jij was altijd de stabiele factor in mijn leven. Als mijn leven, dankzij mijn studies, weer eens een onverwachte wending nam, dan volgde jij gewoon mijn pad. Het maakte je niet uit hoe vaak of hoe lang je op dochterlief moest passen, je was gewoon altijd daar. Wellicht was ik iets te veel afhankelijk van jou, wat de stappen die ik nu moet zetten alleen maar spannender maakt. Het kan best lastig zijn om een goede balans te vinden dus ouderschap en werk, zeker omdat financiële zekerheid tevens bij goed ouderschap hoort…

Het voelt soms een beetje vreemd om me zorgen te maken om deze aardse probleempjes. Het verlies van gezondheid en van iemand waar je van houdt is het allermoeilijkste in dit leven. Ik ben me hiervan extra van bewust nadat ik jou heb verloren. Maar het heeft me tegelijkertijd doen beseffen dat niemand anders iets van mijn leven kan maken dan ikzelf. En dat het niet oké is om te veel afhankelijk te worden van derden. Want al wil men niets liever dan er altijd voor ons zijn: alles is tijdelijk, soms met opzet, vaker nog door omstandigheden waar helaas niets aan te veranderen valt. Ik ben volwassener geworden sinds dat jij hier niet meer bent, in een zo rap tempo dat ik vaak moe ben. Ik heb altijd moeite gehad met verantwoordelijkheidsgevoel. Het is vaak een te grote last om te dragen, waardoor ik de neiging heb om ervan weg te lopen. Nu pak ik het met beide handen aan. Ik werk keihard. Het enige wat ik nog moet leren, is dat ik niet de hele wereld op mijn schouders hoef te dragen. Hulp vragen mag. Soms moet het zelfs… Ik denk dat ik dit niet van een vreemde heb geërfd.

Weet je waar ik op dit moment het meeste moeite mee heb, mam? Al die keren dat ik lelijke dingen heb gezegd tegen of over jou, en alle lelijke gedachten… Ik heb er zoveel spijt van dat het zo lang heeft geduurd voordat ik jou kon vergeven van bepaalde dingen die er in het verleden zijn gebeurd. En ik heb zo ongelooflijk veel spijt dat ik geen hulp heb aangereikt in plaats van zo verschrikkelijk boos te blijven. Het spijt me… Het spijt me dat ik er niet zeker van ben of je ooit echt gelukkig bent geweest. Ik vind het hartverscheurend dat je gestorven bent met nog zo veel problemen aan je hoofd. Dat je niet datgene van je leven hebt kunnen maken wat je graag had gewild.

Maar vergeet alsjeblieft nooit, waar je ook bent, dat jij mijn heldin bent en dat je dat altijd al bent geweest. Ik hoop dat je dit ook gevoeld hebt. Anderen noemen ons nog steeds een drie-eenheid: jij, dochterlief en ik. Er was geen twijfel over mogelijk dat wij bij elkaar horen. Het duurt hopelijk nog heel wat jaren, maar we will meet again. ❤

I love you to the moon and back… Always…

58

05 augustus 2015: Anna’s Wereld, one year ago

Inmiddels blog ik alweer ruim anderhalf jaar, wat het voor mij mogelijk maakt om af en toe terug te blikken. Het merendeel van de blogs die ik een jaar geleden geschreven heb zijn voor mij op dit moment te pijnlijk om terug te lezen. De tranen schieten keer op keer in mijn ogen als ik de pagina Vooral mijn moeder open. Het eerste wat ik zie is de mededeling dat mijn moeder is overleden en dat doet nog steeds zo verschrikkelijk veel pijn. Ik klik het meestal meteen weer weg. Ik wil er niet mee geconfronteerd worden. Ik wil het niet zien. Mijn verstand weet dat mijn moeder er niet meer is, maar in mijn hart leeft zij nog steeds voort. In mijn hart is mijn moeder nog net zo levend als vorig jaar. Ik denk zo vaak aan haar en aan alles wat zij voor mij betekent.

Exact een jaar geleden, 5 augustus 2014, was ik al heel wat levenslessen rijker. Ik had al heel wat diepe dalen overwonnen. Wellicht was en ben ik nog vrij jong, maar ik heb al veel gezien en meegemaakt. Als kind zijnde heb ik de lichamelijke mishandelingen van mijn vader weten te overleven. Als tiener zijnde heb ik mentale martelingen en seksueel geweld overleefd. Ik werd tevens als tiener zijnde moeder van het allermeest geweldige meisje wat er maar bestaat. Als jong volwassene heb ik mijn eigen verslaving weten te overwinnen. Als volwassene maakte ik een geweldige start in het leven middels het behalen van mijn master sociologie, iets waarvan ik ooit zeker was dat ik het nooit zou behalen. Wellicht dat deze levenslessen mij tevens naïef maakten toen wij het nieuws ontvingen dat mijn moeder een hersentumor had. We hadden al zoveel ellende achter de rug, dan kon het toch niet mogelijk zijn dat we dit ook nog eens op ons bordje kregen? En toen ik inmiddels besefte dat het wel degelijk onze nieuwe realiteit was, geloofde ik spontaan in wonderen. Ik was er van overtuigd dat mijn moeder zou genezen. Ik kon gewoon niet geloven dat ik mijn moeder zou gaan verliezen…

Wat kan er veel veranderen in een jaar…

Mijn moeder is inmiddels niet meer hier.

Wat kan er verdomd veel veranderen in een jaar.

Inmiddels ervaar ik mijn verleden niet langer meer als een last. Ik kan me nog heel goed herinneren dat ik het gevoel had dat ik iets moest bewijzen, aan mezelf en de rest van de wereld. Mijn gehele eigenwaarde hing af van het al dan niet bereiken van mijn ambities. De eisen die ik aan mezelf stelde waren torenhoog. Deze eisen hebben er tevens voor gezorgd dat ik niet genoeg tijd in mijn familie heb gestoken. Ik was voortdurend bezig met het uittesten van mijn grenzen op het gebied van mijn ambities. Alsof mijn werkprestaties daadwerkelijk iets zeggen over mij als persoon… Ik weet inmiddels dat ik meer ben dan mijn opleidingsniveau en werk. Mijn moeders ziekte en het verloop hebben heeft mij doen beseffen dat juist familie alles is, want als je niemand meer hebt om jouw succes mee te delen dan is het behalen van jouw doelen al lang niet meer belangrijk. Werk is alleen maar een middel om goed voor mijn dochter te kunnen zorgen op financieel gebied, niet meer en niet minder. Ik doe er alles aan om haar gelukkig te maken, en minder om mijn werkgever gelukkig te houden. 😉 Werk is maar zo tijdelijk….

Afgelopen jaar heb ik het contact met mijn vader hersteld, na jaren van moeizaam of geen contact. Mijn vader is als persoon veranderd, in de goede zin. Ik wil geen spijt hebben later dat ik mijn kans niet heb gepakt. Hij is en blijft mijn vader. Wellicht heeft hij misschien niet altijd de meest handige keuzes gemaakt, maar ook ik heb fouten gemaakt. Ik moet er niet aan denken dat ik hieraan dochterlief voorgoed had verloren. Iedereen heeft mij een tweede kans gegeven. Ik heb de goedheid van de mens vaak mogen ervaren. Waarom zou ik zelf niet eenmaal een risicootje lopen voor iets wat heel mooi kan uitpakken?

Ja, er kan in een jaar echt veel veranderen…

Mijn blog is ook één van die dingen wat ongelooflijk veel en op natuurlijke wijze is veranderd. Ik schreef aanvankelijk vooral over minder persoonlijke dingen. Ik vond het gewoon leuk om informatie te delen, maar inmiddels is het omgetoverd tot een soort dagboek waarin ik schrijf wanneer ik dat echt wil en over de dingen waar ik echt over wil schrijven. Het is inmiddels een belangrijk aspect van mijn herstel geworden. En ik zou er nu niet eens meer over willen nadenken om dit ooit kwijt te raken, en lieve mede-bloggers, jullie deel is daarin ook echt aanzienlijk! Bedankt hiervoor…

Vorig jaar werd ik rond deze tijd donateur van Dierenlot. Ik ben er trots op dat ik een gedeelte van mijn inkomsten spendeer aan goede doelen – een heel klein deel overigens want rijk ben ik niet. 😉 Inmiddels ben ik tevens donateur van KiKa. Ik hoop volgend jaar wederom een mooi doel te ontdekken waar ik nog wat centjes aan kan doneren. Het voelt goed om wat terug te doen voor dieren/mensen in benarde situaties. Ik merk aan mezelf steeds vaker dat ik het gewoon nodig heb om goed te doen.

In een jaar, of wat ik zeg, in een minuut, of nee, in een seconde kan je hele leven op z’n kop staan. Het kan 180 graden draaien, in een flits kan alles anders zijn. Maar het is net zoals Narda prachtig verwoordde in een reactie op mijn vorige blog:

We blijven altijd veranderen als het goed is. Verandering is groei. Het betekent dat je leeft.

En hiermee sluit ik deze lange blog dan ook af. 😉

Verander, groei, leef…

beautiful_space

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

01 augustus 2015: nog negen dagen te gaan

Het gaat niet goed met me. Het besef hiervan heeft bijna een jaar gekost. Ik ben uitgeput en afgebrand. Mijn hoofd maakt overuren. Mijn lichaam zet zware middelen in om mij wakker te schudden. Er zijn dagen waarin ik absoluut niet kan slapen. Er zijn dagen dat ik niets anders kan dan slapen. Mijn hart begint steeds harder te bonken. Er is iets in mij gebroken. Iets wat niet zo snel gelijmd kan worden. Ik heb het heel lang niet toegelaten en ik heb het heel lang ergens in een hoekje weggestopt. Het sluimert af en toe naar voren. Op de momenten dat ik bang ben dat ik alles kwijt zal raken waar ik van houd. In de gedachten die steeds vaker naar boven komen, dat het leven mij alleen maar tegenzit en dat ik nooit gelukkig zal worden. Het komt naar voren in de gedachte dat ik liever bij haar had willen zijn.

Ik ben niet meer wie ik ooit was. Mijn hele leven lang was ik al een ster in het toneelspelen. Maar nu ben ik mezelf totaal kwijt. Soms lach ik zo hard dat de tranen over mijn wangen rollen. Dezelfde tranen proberen een doorgang te vinden naar buiten. Mijn gevoel probeert naar boven te komen. Het probeert alles om mij ervan te overtuigen dat ik even, heel even maar, moet rusten en moet stoppen met het obsessief doorgaan. Ik weet niet meer wie ik ben. Ik weet alleen dat ik veranderd ben en dat ik nog helemaal niet weet hoe ik hier mee om moet gaan. Ik geniet niet meer van de dingen waar ik in een vorig leven – voor haar dood- van genoot. Ik geniet van dingen waar ik eerst niet van kon genieten. Ik kan betoverd worden door een stukje tekst wat me eerder niet had kunnen raken. Ik kan een blok beton zijn als het gaat om zaken waar ik eerder door geraakt werd. Ik voel me soms zo verloren.

Het neerslachtige gevoel wat ik overal mee naartoe sleep wordt niet kleiner, het wordt alleen maar groter en groter. Het liefst houd ik me schuil, ergens hier ver vandaan. Mijn eigen huis voelt niet meer als mijn thuis. Het gebeurt me steeds vaker dat ik in de spiegel kijk en mezelf niet meer herken. Wat is er gebeurd met die sterke vrouw die ik ooit was? Waarom lukt het me niet langer om bergen te verzetten? Waarom lukt het me niet langer meer om de diepe dalen in mijn leven zonder kleerscheuren te overleven? Ik wil zo graag dat alles gewoon weer normaal wordt. Ik hunker naar het oude vertrouwde, naar een leven wat er niet meer is. In mijn hoofd leef ik in het verleden, terwijl de dagen verstrijken en het heden alweer toekomst wordt. Ik ben blijven staan, vanaf het moment dat we het slechte nieuws hoorden. Ik ben op de automatische piloot doorgegaan. Ik heb nooit iets verwerkt. Ik heb het aangehoord. Ik heb mijn moeder zien overlijden. Maar ik was er ook weer niet. Geheel afgeschermd door de muren die ik om mij heen heb opgebouwd.

Iedere dag breekt de muur om mij heen een beetje af. Misschien gaat het juist héél goed met me. Misschien word ik nu juist wie ik hoor te zijn. Misschien is dit het einde van de illusie waar ik al die jaren in heb geleefd. Voor het eerst luister ik naar de wereld om mij heen. Voor het eerst in mijn leven ben ik niet voortdurend bang meer voor alles wat er komen gaat. Ik ben misschien niet altijd even vrolijk, maar ik leef en ik ben gezond, en dat besef zorgt dat ik misschien juist nu sterker ben dan ooit tevoren. Wellicht overleef ik diepe dalen inmiddels niet meer zonder kleerscheuren omdat ik deze gevechten oprecht en met een puur hart aanga. Ik heb mijn oogkleppen niet meer op. En hoe hoger de bergen, hoe dieper de dalen. Het overlijden van mijn moeder was het ergste wat ik ooit in mijn leven heb meegemaakt. Het is tevens het begin van een proces waar ik al jaren op heb gewacht. Ik ben me aan het losmaken van al mijn onzekerheden en vervelende stemmetjes in mijn hoofd die me naar beneden haalden. En dat kost bloed, zweet en tranen.

Ik durf steeds meer te laten zien wie ik ben, wie Charissa echt is. Ik ben meer dan mijn verslaving, mijn opleidingsniveau, en mijn werk. Ik ben Charissa, in volle glorie. Met al haar positieve en negatieve aspecten. En dat is prima. Want ik ben Charissa, niemand meer en niemand minder.

beautiful-tree

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

31 juli 2015: nog 10 dagen te gaan

Het moment, dat dochterlief thuiskomt, komt steeds dichterbij. We hebben zojuist elkaar nog gesproken. Het is fijn om haar stem te horen.

Vandaag is mijn laatste werkdag! Ik heb voor de vorm een taart gehaald. Ik sluit om kwart voor zeven de winkel én mijn – niet onwijs leuke – tijd bij mijn huidige werkgever af. Het is dan weer tijd voor een nieuw avontuur. Eentje die hopelijk een stuk beter aanvoelt dan dit avontuur.

Vanaf 28 september ga ik vrijwilligerswerk doen bij een organisatie waar ik altijd al graag wilde gaan werken. Hierover heb ik nog wel eventjes moeten nadenken, aangezien vrijwilligerswerk doen tevens betekent dat ik parttime moet gaan werken. Het hulpverlenen zit in mijn bloed. Ik kan de behoefte om anderen te helpen niet negeren. Het maakt me gelukkig om anderen te helpen. Ik kan me bij deze organisatie op persoonlijk en professioneel vlak ontwikkelen. Rationeel gezien zou ik dit vrijwilligerswerk niet moeten doen, omdat het hoogstwaarschijnlijk in de beginfase voor de nodige stress gaat zorgen. Gevoelsmatig heb ik geen andere keuze dan dit vrijwilligerswerk te doen. Ik weet dat ik een manier ga vinden. En na mijn moeder’s overlijden ben ik me alleen maar meer gaan beseffen dat je moet doen wat je gelukkig maakt. Want voor je het weet ben je op het punt beland waarop je je dromen niet meer waar kunt maken en het enige wat nog overblijft een overheersende spijt is. “Had ik maar…” Dus tjah, vrijwilligerswerk it is..

Afgelopen woensdag heb ik voor de eerste keer in het distributiecentrum gewerkt. De werkzaamheden zijn geestdodend. Het is in principe acht uur exact dezelfde handelingen uitvoeren. De mensen, waarmee ik werkte, zijn heel vriendelijk wat het werk wat verdraagzamer maakte. Ik werkte op een sociale afdeling, maar het is afwachten waar ik volgende week word geplaatst. Het respect voor mensen die in de productie werken, groeide met de minuut dat ik aan het labelen was. Ik ben blij dat ik er bewust voor kies om de arbeidsmarkt te verkennen. Ik kom op plaatsen waar ik anders nooit terecht was gekomen. Ik leer dingen die ik anders nooit had geleerd. Mijn levenservaring groeit. Ik groei als persoon.

Naast werkervaring opdoen ben ik de afgelopen dagen WEER behoorlijk ziek geweest. Maandagavond lag ik met koorts al heel vroeg te slapen. Dinsdag voelde ik me nog steeds alles behalve goed, maar de koorts was toen gelukkig al wel een beetje gezakt. Verder voel ik me iedere dag zo ongelooflijk uitgeput. Ik word er echt een beetje moedeloos van. Ik wil me gewoon weer goed voelen. Ik vind het verschrikkelijk dat mijn lichaam me ervan weerhoudt om topfit en met alle energie het leven tegemoet te gaan. Ik wil genieten… Ik wil dansend door het leven. Hoestend, proestend en uitgeput heeft gewoon net wat minder charme. 😉

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

27 juli 2015: nog 14 dagen te gaan

Dochterlief en ik hebben tot nu toe iedere dag contact gehad. Ik kreeg iedere dag een Whatsapp bericht met de vraag of ik haar wilde bellen. Ze is met haar papa naar het Archeon geweest. Woensdag gaat ze met hem zwemmen in Center Parcs. Ze is de dagen wel aan het aftellen totdat ze weer naar huis kan, maar ze lijkt het wel naar haar zin te hebben. En dat maakt mij uiteraard blij. Heel blij! 🙂 Gisteren vroeg ze of ik haar over een paar dagen weer wil bellen, zodat ze veel te vertellen heeft. We hebben afgesproken dat we elkaar nu via Whatsapp blijven berichten. Stiekem zal ik blij zijn als mijn schatje over precies twee weken weer thuis is!

De laatste twee werkdagen bij mijn huidige werkgever zijn aangebroken. Op dit moment ben ik onderweg naar mijn werk. Afgelopen vrijdag was weer het ultieme voorbeeld waarom ik opgelucht moet zijn dat ik daar over elf uurtjes weg ben. Er waren wat foutjes gemaakt door collega’s van mij en de vestigingsmanager heeft sowieso de gehele ochtend chagrijnig rondgelopen waarbij hij bij iedereen zijn beklag heeft gedaan. Hij liet heel duidelijk zien dat hij heel boos was, want tjah, hij maakt natuurlijk nooit fouten. 😉 Het was hoe dan ook geen prettige sfeer om in te werken. Daarentegen hoop ik wel snel ergens anders aan de slag te kunnen. Afgelopen dinsdag is de rondleiding bij het distributiecentrum mij heel goed bevallen. Het lijkt me zwaar werk, maar het is wel routinematig en daar heb ik op dit moment héél veel behoefte aan. De andere sollicitanten, die bij de rondleiding aanwezig waren, waren heel sociaal en aardig. Collega’s maken of breken de werksfeer, dat is toch wel het belangrijkste wat ik heb geleerd bij mijn huidige werkgever.

Ik kreeg vorige week de uitslagen van het bloedonderzoek. Mijn lever, nieren en schildklier blijken uitstekend te werken. Daarnaast waren mijn bloedwaarden perfect. Fysiek gezien ben ik kerngezond. De dokter denkt dat mijn kwaaltjes stress gerelateerd zijn. Ergens vind ik dit heel positief, maar aan de andere kant vind ik het ook een mindere kant hebben. De kwaaltjes belemmeren mij in het dagelijks leven en het lijkt alleen maar toe te nemen. Het engste vind ik de momenten waarop ik bijna flauwval, net zoals die ene dag dat ik naar mama’s plekje op de begraafplaats ging. Ik begin dan spontaan heel erg te zweten, te trillen, krijg een honger waar je u tegen zegt, en vervolgens wordt het zwart voor mijn ogen. Daarnaast ben ik zo moe! Vrijdagmiddag viel ik om 15 uur in slaap. Ik werd in de avond een uurtje wakker, om vervolgens tot de volgende dag tot half 10 te slapen. Zaterdag om 10 uur in de avond was ik weer totaal opgebrand. Als het iets fysieks was, dan was het inmiddels heel duidelijk wat er tegen te doen is. Nu is het heel onduidelijk wat er voor gaat zorgen dat ik me niet lang zo vaak ziek en moe voel. Ik weet niet hoe ik moet ontstressen. Wist ik het maar, dan had ik deze kwaaltjes nooit gehad!

 

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

 

20 juli 2015: nog 21 dagen te gaan…

Dochterlief is vanaf deze ochtend drie weken bij haar papa. Jeetje, wat ga ik mijn kleine schat missen. Ik hoop dat ze een geweldige drie weken tegemoet gaat en ik kan niet wachten totdat zij weer thuis is. Ik begin alvast met aftellen, hoewel zij nog geen uur van huis is. 😉

Ik ben inmiddels onderweg naar mijn werk. Ik hoef nog maar vier keer hier te werken. Ook hier ben ik flink voor aan het aftellen. Morgen heb ik een rondleiding bij een distributiecentrum waar ik hopelijk vanaf 1 augustus kan starten. Ondertussen ben ik druk aan het solliciteren om een baan te vinden met wat meer vastigheid. Het nadeel van geen zekerheid hebben is dat ik geen rust kan vinden. Het voelt alsof ik in een hoekje word gedreven. Soms wil ik gewoon even stoppen met het wanhopig naar een baan zoeken, maar dat kan ik simpelweg ook weer niet. Ik moet en zal een oplossing vinden. Het maakt me niet uit hoeveel bloed, zweet en tranen het mij gaat opleveren…

Afgelopen donderdag ben ik naar de dokter geweest. Ik heb al maanden last van allerlei vage kwaaltjes, waar ik me stiekem steeds meer zorgen om ben gaan maken. Afgelopen donderdag waren mijn zorgen groter dan mijn angst voor de dokter, en heb ik eindelijk een afspraak gemaakt. Direct na mijn bezoek bij de dokter heb ik bloed laten prikken. Ik kan vanmiddag om half 2 bellen voor de uitslag. Ik ben buitenproportioneel bang voor de uitslag. Misschien zelfs nog wel meer dan voor de dokter. Ik was me er voor donderdag helemaal niet van bewust dat ik zo angstig was en dat dit de reden was waarom ik niet naar de dokter ging. Rillend zat ik in de wachtkamer van de dokter. Mama leek ook redelijk gezond en zij bleek een hersentumor te hebben. Met mama leek niets aan de hand, maar amper 7 maanden later was ze dood. Nu weet ik wel dat de kans nihil is dat ik een levensbedreigende ziekte heb, maar toch ben ik bang… Maar goed, als moeder heb ik de plicht om goed voor mezelf te zorgen. Als er wel wat ernstigs aan de hand is, dan kunnen we er maar beter snel bij zijn. Vanzelfsprekend hang ik dus om half 2 wel gewoon aan de telefoon.

Vrijdagmiddag ben ik voor de eerste keer naar de begraafplaats geweest. Vanaf het moment dat ik de begraafplaats opliep werd ik heel erg beroerd. Ik viel bijna flauw. Snel liep ik naar mijn moeders plekje. Ik heb bloemen neergelegd en het steentje schoongemaakt. Vervolgens ben ik gaan zitten en heb ik minutenlang gehuild. Ik trok het niet veel langer en ben toen weggegaan. Het blijft moeilijk… Ik mis haar gewoon zo onbeschrijflijk erg…

13 juli 2015: stap voor stap

Het is weer eens tijd om te werken. Deze week hoef ik alleen vandaag en vrijdag te werken. Het is inmiddels echt aftellen geblazen: nog zes diensten te draaien en dan ben ik werkeloos. Ik ben nog steeds druk met solliciteren, maar de afwijzingen blijven binnenkomen. Woensdag heb ik een gesprek met een veredeld uitzendbureau en volgende week donderdag heb ik een sollicitatiegesprek betreffende vrijwilligerswerk. Ik vind vrijwilligerswerk onwijs belangrijk, omdat het mijn persoonlijke én professionele ontwikkeling stimuleert. Daarnaast voelt het als een plicht om mijn kennis met anderen te delen, zonder daar direct zelf financieel beter van te worden. Het staat bovendien goed op mijn curriculum vitae. Hopelijk vind ik binnen korte termijn een betaalde baan. De rekeningen kunnen namelijk niet met lucht betaald worden. 😉

Het gaat de laatste week een stukje beter met me. Ik voel soms de snijdende pijn van schuldgevoel ten opzichte van mijn moeder. Ik vraag me weleens af of ik wel juist heb gehandeld. Waarom koos ik voor mezelf toen ik helemaal gebroken was, terwijl mijn moeder aan het doodgaan was? Waarom bleef ik nou niet gewoon? Was ik wel een lieve dochter? Heb ik niet te veel een beroep gedaan op mijn moeder? Heb ik mijn moeder belemmerd in het vinden van haar geluk? Het schuldgevoel maakt dat ik me realiseer dat ik wel degelijk aan het rouwen ben en tegelijkertijd aan het herstellen ben van het onwijs grote verlies. Ik pak weer steeds meer dingen op waarvoor ik langere tijd de energie niet meer had. Ik voel weer wat positieve energie. Ik durf weer naar de toekomst te kijken, zonder voornamelijk heel bang te zijn. Het enige waar ik wel echt bang voor ben is dat ik nog meer mensen ga verliezen waar ik van houd, hoe irrationeel dat ook mag zijn.

Inmiddels heb ik hardlopen weer opgepakt en doe ik tevens trouw de 7 minute workout. Laatste weken heb ik veel leuke dingen gedaan met lief en dochterlief, maar ik voel me nu ook goed bij een dagje thuis. Ik vind schoonmaken inmiddels weer heerlijk om te doen. Het continue gespannen gevoel begint wat af te nemen. Langzaamaan begin ik mezelf terug te vinden. Stap voor stap. Met vallen en opstaan.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑