Zoeken

De wereld van Anna

Categorie

Geen categorie

100 happy days

Dag 56: wokken met stiefvader en kindlief. 

100 happy days 

 Dag 55: I love Scentchips. 

15 mei 2015: het werkdrama

Woensdagmiddag had ik een gesprek met één van mijn leidinggevenden op het werk. Iedereen werd op gesprek gevraagd, dus ik vroeg me al geruime tijd af wat er aan de hand is. Het gesprek kwam er uiteindelijk op neer dat de store onwijs slecht presteerde ten opzichte van het landelijke gemiddelde qua klantvriendelijkheid én omzet. Er waren zelfs klachten binnen gekomen over collega’s die klanten schoffeerden en met eigendommen van klanten gooiden. De leidinggevende zei nadrukkelijk dat ik niet degene ben waar klanten klachten over hebben. Er staat te weinig personeel op de receptie, wat gevolgen heeft voor de gehele winkel. De sfeer onderling is niet te pruimen, en daar willen de leidinggevenden wat aan veranderen. Ik geef ze hierin groot gelijk, want die donkere sfeer heeft vanaf begin af aan mijn plezier in werken ontnomen. Ik ga altijd met tegenzin naar mijn werk, enkel en alleen omdat sommige collega’s onwijs onaardig tegen mij doen. 

De slechte prestaties hebben echter ook nog een essentiële consequentie voor het personeel – waaronder ik dus. Het personeel mag alleen nog maar het minimale aantal uren werken. Dit betekent voor mij dat ik nog maar vijf uurtjes per week mag werken. Bij degenen die minimaal 20 uur werken, worden deze uren nu verdeeld over zes dagen. Ik vind het een aparte keuze, want hiermee bevorder je de sfeer niet. Daarnaast is het vreemd, omdat er een tekort is aan personeel op de receptie en hun oplossing is vervolgens om personeel nog minder uur te laten werken. Mijn contract wordt sowieso niet verlengd, wat ik overigens niet erg vind. Het was nooit mijn bedoeling om hier jaren te blijven werken. Het zijn vooral de uren die me nu persoonlijk en financieel raken. Het heeft een nare nasmaak bij me achtergelaten. 

De commerciële sector is misschien in deze zin juist helemaal niets voor mij. Het draait allemaal om de cijfertjes en centjes. Het personeel is duidelijk vermeld dat zij de veranderingen moeten accepteren, en zo niet, dat zij dan mogen vertrekken. Er is geen interactie, geen sociaal plan.. Gewoon take it or leave it. 

 

100 happy days

 Dag 54: spelletje spelen. 

100 happy days

 Dag 53: terrasje met vriendinnetje C. 

12 mei 2015: fotografie 

   
  
   

Gewoon een paar foto’s die ik met jullie wil delen.

Fijne avond!

100 happy days

 Dag 52: samen met vriendjelief wandelend om boodschapjes geweest.  

100 happy days 

  Dag 51: barbecuen! 

11 mei 2015: Moederdag

Gisteren werd ik huilend wakker. Natuurlijk had ik al gerekend op een moeilijke dag, maar het – niet te negeren – besef dat mijn moeder op deze ochtend niet samen met dochterlief in de keuken stond om een veel te uitgebreid ontbijt te maken kwam harder binnen dan verwacht. 

Moederdag vierden we altijd samen. Mama kwam dan in de ochtend al naar ons huis toe. Samen met dochterlief stond ze dan uren in de keuken, terwijl ik mijn bed niet mocht verlaten. Vorig jaar moest ik zo nodig naar het toilet dat ik het bed wel moest verlaten. Dochterlief was helemaal gepikeerd en herinnert het zich tot op de dag van vandaag nog als gisteren. Tijdens het ontbijt gaven we elkaar kado’s. Dochterlief maakte altijd wat voor mij én voor mijn moeder. Ik kreeg van mama plantjes, kaartjes om wat leuks te gaan doen of sieraden. Deze sieraden zijn nu dan ook heilig verklaard. Het leek destijds allemaal  zo verdomde normaal… Nu betekent het alles voor me. 

Gisteren huilde ik uit op de schouder van vriendjelief. De deurbel ging terwijl ik de tranen van mijn gezicht veegde. Snel rende ik – zoals alle jaren hiervoor – naar de slaapkamer om te doen alsof ik nog sliep. Dochterlief kwam thuis. Nu deed niet mama de deur voor haar open, maar vriendlief. Nu stond hij met haar in de keuken. Dit jaar maakte dochterlief koekjes en een kunstwerkje enkel voor mij. Dit jaar ging ik naar oma, omdat mama dit niet meer kan. Dit jaar kreeg ik van oma het sieraad dat mama had geërfd van opoe. 

Een Moederdag zonder haar is een kerstmis zonder kerstboom. Een Sinterklaas zonder Zwarte Piet. Ik koester de momenten met dochterlief, en zij heeft deze dag toch dragelijk gemaakt. 

Maar compleet was het niet. 

  

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑