Lieve mam,

Hoe is het daar? Ik hoop dat het goed met je gaat. Het gaat redelijk met mij… De behoefte naar wat stabiliteit in mijn leven neemt alsmaar toe. De weg naar wat meer zekerheid is er eentje met veel hobbels. Jij was altijd de stabiele factor in mijn leven. Als mijn leven, dankzij mijn studies, weer eens een onverwachte wending nam, dan volgde jij gewoon mijn pad. Het maakte je niet uit hoe vaak of hoe lang je op dochterlief moest passen, je was gewoon altijd daar. Wellicht was ik iets te veel afhankelijk van jou, wat de stappen die ik nu moet zetten alleen maar spannender maakt. Het kan best lastig zijn om een goede balans te vinden dus ouderschap en werk, zeker omdat financiële zekerheid tevens bij goed ouderschap hoort…

Het voelt soms een beetje vreemd om me zorgen te maken om deze aardse probleempjes. Het verlies van gezondheid en van iemand waar je van houdt is het allermoeilijkste in dit leven. Ik ben me hiervan extra van bewust nadat ik jou heb verloren. Maar het heeft me tegelijkertijd doen beseffen dat niemand anders iets van mijn leven kan maken dan ikzelf. En dat het niet oké is om te veel afhankelijk te worden van derden. Want al wil men niets liever dan er altijd voor ons zijn: alles is tijdelijk, soms met opzet, vaker nog door omstandigheden waar helaas niets aan te veranderen valt. Ik ben volwassener geworden sinds dat jij hier niet meer bent, in een zo rap tempo dat ik vaak moe ben. Ik heb altijd moeite gehad met verantwoordelijkheidsgevoel. Het is vaak een te grote last om te dragen, waardoor ik de neiging heb om ervan weg te lopen. Nu pak ik het met beide handen aan. Ik werk keihard. Het enige wat ik nog moet leren, is dat ik niet de hele wereld op mijn schouders hoef te dragen. Hulp vragen mag. Soms moet het zelfs… Ik denk dat ik dit niet van een vreemde heb geërfd.

Weet je waar ik op dit moment het meeste moeite mee heb, mam? Al die keren dat ik lelijke dingen heb gezegd tegen of over jou, en alle lelijke gedachten… Ik heb er zoveel spijt van dat het zo lang heeft geduurd voordat ik jou kon vergeven van bepaalde dingen die er in het verleden zijn gebeurd. En ik heb zo ongelooflijk veel spijt dat ik geen hulp heb aangereikt in plaats van zo verschrikkelijk boos te blijven. Het spijt me… Het spijt me dat ik er niet zeker van ben of je ooit echt gelukkig bent geweest. Ik vind het hartverscheurend dat je gestorven bent met nog zo veel problemen aan je hoofd. Dat je niet datgene van je leven hebt kunnen maken wat je graag had gewild.

Maar vergeet alsjeblieft nooit, waar je ook bent, dat jij mijn heldin bent en dat je dat altijd al bent geweest. Ik hoop dat je dit ook gevoeld hebt. Anderen noemen ons nog steeds een drie-eenheid: jij, dochterlief en ik. Er was geen twijfel over mogelijk dat wij bij elkaar horen. Het duurt hopelijk nog heel wat jaren, maar we will meet again. ❤

I love you to the moon and back… Always…

58