Afgelopen zaterdag ging ik voor de derde keer op een rij naar Groots met een zachte G. Het is een soort traditie geworden. Ik wist vooraf al dat dit de laatste keer zou worden. De show van Guus Meeuwis is onwijs gezellig, maar het concept verandert over de jaren heen niet echt. Dan heb je het na drie jaar echt wel gezien.

Zaterdagmiddag ging ik eerst met het openbaar vervoer naar Dordrecht, waar vriendinnetje en oud-studiegenote A. nog een maandje woont. We hebben ouderwets gezellig gekletst voordat we naar het station liepen. In totaal gingen we met zes vrouwen op pad, ieder jaar hetzelfde clubje. We kwamen rond 17 uur aan in Eindhoven, waar we de dag begonnen met een bezoekje aan de Albert Heijn en uiteraard de Mac Donalds. A. en ik hadden geen zin om negen euro te betalen voor een matig frietje waar we ook nog eens een uur voor in de rij moeten wachten. Rond 18 uur kwamen we bij het Phillips Stadion aan. We hebben tot half acht op het plein gezeten en besloten toen toch maar eens het stadion binnen te lopen.

De sfeer was dit jaar anders, niet zo feestelijk als voorgaande jaren. Guus besloot om dit jaar niet alleen maar ultieme meezingers te zingen. Hij zong veel meer dan voorgaande jaren rustigere nummers. De meezingers werden gezongen onder begeleiding van een orkest. Het was allemaal net niet zo spetterend als eerdere jaren. Ik kreeg de feeling gewoon niet zo. Het was leuk, maar niet zo leuk als eerdere jaren. Wellicht zijn we nu gewoon iets te vaak naar Guus Meeuwis gegaan en is het tijd voor iets nieuws. Misschien ben ik zelf het afgelopen jaar gewoon te veel veranderd, waardoor ik het niet meer zo kan waarderen. Wat het ook is, volgend jaar wil ik iets anders…