Momenteel word ik leven verbrand. Ik bevind me namelijk in een bus. Zonder airco. Oh yes…

Het is de tot op heden heetste dag van het jaar. Vanochtend heb ik heel eventjes wat van het zonnetje kunnen genieten. Nu is het echter weer tijd om centjes te gaan verdienen. Mijn werkgever is inmiddels weer teruggekomen op het minimaal inplannen van de parttimers. Het is ook niet bepaald handig om dat te bewerkstelligen, net voordat de zomervakantie start. Ik vermoed dat ik tot het einde van mijn contract gewoon weer volop word ingepland.. Ondertussen zoek ik uiteraard verder naar een baan waar ik wel op een positieve manier word uitgedaagd. 🙂

De komende drie weken worden onwijs druk, met werk en het afronden van mijn onderzoek. Daarna wordt het stilletjes aan wat minder druk. Het is 4 juli precies een jaar geleden dat we het nieuws kregen dat mama een hersentumor had. Sindsdien is dat het hoofdonderwerp van mijn blog. Het ‘mooie’ hiervan is dat ik de herinneringen op (het digitale) papier heb staan. Hiermee wil ik héél graag wat gaan doen. Het grootste gedeelte hiervan zal privé zijn. Ik wil een boek schrijven voor dochterlief, wat ik pas zal geven als zij achttien is. Ik wil dat zij niet vergeet wie haar oma was. Maar ik wil niet dat het één grote treurige bedoeling wordt. Mijn moeder was veel meer dan haar ziekte. Ik wil dat iedere treurige dag rondom de ziekte van mijn moeder in het teken staat van mijn moeder zonder het ziek zijn. Ik wil samen met dochterlief plaatsen bezoeken die ons op een leuke manier doen herinneren aan mama. Ik wil mijn moeder eren op een mooie manier. Ook dit wil ik allemaal opschrijven en gebruiken in het boek voor dochterlief. Een intiem dagboek, in de naam van mama. Omdat zij het verdient.