Gisteren stond er een mannetje aan de deur die donateurs voor Stichting Kinderen Kankervrij (KiKa) werft. Ik zocht alweer een tijdje naar een geschikte stichting om geld aan te doneren. Sinds een jaar ben ik donateur voor Stichting Dierenlot, en ik was op zoek naar iets waar ik wederom een goed gevoel bij heb. Ik moest dan ook niet lang nadenken voordat ik mijn handtekening onder de machtiging had gezet. Kinderen moeten de kans krijgen om oud te worden. Kanker hoort geen dodelijke afloop te hebben, en al helemaal niet voor kinderen. Maar helaas… Is dat wel nog steeds de barre werkelijkheid. Ik kan kanker niet genezen, maar ik kan wel mijn steentje bijdragen aan het creëeren van hoop. De hoop dat kanker ooit een 100 procent overlevingskans heeft. Ik ben mijn moeder verloren aan dit monster. Ik ken de pijn van het verlies, maar ik kan me geen voorstelling maken van hoe het voelt om je eigen kind te moeten begraven…