Marion inspireert mij niet zelden. Ik ben dankzij haar begonnen met de 100 happy days challenge waar ik nog steeds heel veel plezier aan beleef én die mij leert om me op het positieve te focussen. Iets wat vooral in deze periode in mijn leven heel belangrijk voor me is. Ik ben het leven soms zo beu – overigens betekent dit niet dat ik er een einde aan wil maken. Maar ik wil gewoon niet meer langer strijden. Ik wil gewoon dat het allemaal lekker makkelijk gaat. Ik wil niet nog meer mensen verliezen. En ik wil niet nog meer van mezelf verliezen. 

Marion vroeg haar volgers wat hun basis gemoedstoestand is. Zij heeft me uitgedaagd om hierover na te denken. In eerste instantie was ik er van overtuigd dat ik geen basis gemoedstoestand heb. Ik twijfelde er aan of ik überhaupt wel iets voel. Ik leef gewoon m’n leven. Ik doe wat ik moet doen. Af en toe huil ik tranen met tuiten. Andere momenten lach ik luidkeels. Hoe langer ik er over nadacht, hoe sterker de herinneringen aan alle hindernissen die ik heb overwonnen. Ik herinnerde me de pijn en de opofferingen die ik heb gemaakt om deze gevechten te winnen. Hoe ik ieder aspect van mijn eigen zelf heb gebroken om een nieuw iemand te worden. Misschien de persoon die ik altijd al had moeten zijn. Misschien de persoon die ik nooit had moeten zijn. Ik had een puur hart. Ik ben er niet zo zeker van dat mijn hart nog steeds zo puur is. 

Volgens de boekjes ben ik een overwinnaar.

Ik heb de cirkel van huiselijk geweld overwonnen. Mijn dochter maakt nooit mee wat ik wel heb moeten doorstaan. Zij zal nooit weten hoe het voelt om bang te zijn voor degene die je juist het meest zou moeten kunnen vertrouwen. Ik heb de cirkel van armoede overwonnen. Ik heb de cirkel van verslavingen overwonnen. Mijn dochter is niet kansarm. Zij heeft een eerlijke kans op een goed toekomstperspectief. Ik heb zelf voor daadwerkelijk moeten vechten. Ik heb gevochten voor haar toekomst. En ik heb gewonnen. 

Hoe komt het dan toch dat ik me vooral heel verloren voel?