Lieve mama,

Hier ben ik weer. Je bent inmiddels alweer twee maanden, drie dagen, twee uur en 45 minuten geleden overleden. Je bent sindsdien niet meer uit mijn gedachten geweest. Ik vind het fijn om in mijn eigen gedachten te zijn, omdat ik dan ongestoord aan jou kan denken en kan doen alsof jij er nog bent. Soms komt het besef dat jij er niet meer bent op ongelegen momenten keihard binnen. Het besef dat ik je – in dit leven – niets meer kan vragen, niets meer kan vertellen en niets meer met je kan beleven. 

Ik mis je.

Je komt me soms in mijn dromen vergezellen. Ik verspil die tijd samen door keer op keer te vragen of je me kunt zien vanuit daar. Ik wil je gewoon zo graag vragen of ik het wel goed doe. Ik probeer iedereen zoveel mogelijk te ondersteunen in alles, maar ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Het lukt me gewoon niet om alles uit te voeren wat er van me verlangt wordt, en tegelijkertijd voel ik me bezwaard om nee te zeggen. Ik weet dat iedereen het zelf ook heel druk heeft. En ik weet ook dat ik meer aan mezelf moet denken.. Het is alleen de juiste balans die ik nog moet zien te vinden. Jij was die balans voor mij. Ik sta wankel zonder jou. 

Ik mis je.

Papa zoekt ook weer steeds meer contact met mij. Zaterdag ga ik weer op visite. Het voelt fijn dat ik in ieder geval weet dat jij hierin achter me staat. Jij juicht het alleen maar toe. Maar hij zal nooit kunnen betekenen wat jij voor mij hebt betekend, nog steeds betekent en altijd zal betekenen. Jij was, bent en zult altijd mijn grote liefde blijven. Samen met dochterlief geef jij mijn leven betekenis. Toen je er nog was door mij liefde en toewijding te bieden, en nu door mij er aan te herinneren dat het leven geëerd moet worden. Leven is niet vanzelfsprekend, het is een geschenk die je volop moet benutten. 

En ook al mis ik jou met heel mijn hart en ziel, ik moet leren om ook gelukkig te zijn zonder jou. Ik zal je altijd missen, maar voor jou zal ik leven en niet overleven…

Tot snel, mooie & lieve mam. ❤