Tegenwoordig maak ik niet echt meer concrete plannen voor de aankomende maand. Sinds mijn moeder eerst ziek werd, en vervolgens veel te vroeg overleed, heb ik geleerd dat ik gewoon ieder moment moet genieten. Ik moet gewoon doen wat op dit moment goed voelt. Wat nu een goed plan lijkt, kan binnen enkele dagen uitmonden in iets waar ik helemaal geen zin in heb. Genieten is al een hoge verwachting an sich, dus laat ik het maar niet moeilijker maken dan dat het al is. 

Er is echter iets wat wel moet veranderen. Voor mezelf, maar vooral voor dochterlief. Mijn zelfbeeld is onrealistisch en vooral erg negatief. In mijn eigen ogen ben ik het meest domme en lelijke wezen op aarde. Oké, dat klinkt niet leuk. Ik denk heus niet zo slecht over mezelf, maar onbewust handel ik wel naar deze gedachtegang. Ik haal mezelf voortdurend naar beneden en ik denk dat ik helemaal niets goed doe. Net zoals vandaag: vóór het gesprek over mijn onderzoeksvoorstel dacht ik echt dat ik het verkloot had. Het tegendeel was waar. Er waren wel verbeterpunten, maar de professoren hebben wel vertrouwen in me. Mijn zelfbeeld is dus onrealistisch en gebaseerd op leugens die ik me al veel te lang voorhoud. Bij dochterlief merk ik nu hetzelfde, maar dan vooral in de onrealistische eisen die ze aan zichzelf stelt. 

Kortom: het is tijd voor verandering! In april ga ik werken aan mijn zelfbeeld. Het is enkel nog de vraag hoe ik dit moet gaan aanpakken.  Ik moet het goede voorbeeld voor mijn dochter zijn. Ik ben het haar verplicht.