In december maakte ik een fout. Ik verzond whatsapp-berichten met de verkeerde woorden naar de verkeerde man. Hij heeft me drie maanden lang herinnerd aan die fout. Bij iedere discussie die we hadden heeft hij me eraan herinnerd dat zijn gedrag voortvloeide uit die verkeerde woorden aan de verkeerde man. Hij controleerde mijn telefoon, verzond via mijn telefoon sms’jes naar alle nummers die hij niet kende, hij beantwoorde alle whatsapp-berichten van mannen, het doorzoeken van mijn slipjes om te checken of ik ‘geen gekke dingen heb gedaan’. Ik had geen privacy meer. De prijs die ik betaalde voor mijn ontrouw. Net zoals het vol van verdriet moeten aanhoren wat ik hem had aangedaan. Ik troostte hem. Ik knuffelde hem. Ik was er voor hem, terwijl ik mijn eigen rouw even aan de kant heb gezet. 

Ik verdien het niet om te eisen dat hij er voor me is. Ik heb de verkeerde woorden naar de verkeerde man verzonden. Ik was ontrouw. Ik verdien zijn liefde niet…

Ik vertrouwde hem blind. Zonder enige twijfel. Gisteren pakte ik voor de gein zijn telefoon, zoals hij dat ook altijd bij mij doet. Het eerste bericht dat ik las was van een vrouw. Het gesprek ging over een seksdate die niet door was gegaan. Zij was boos en teleurgesteld in hem. Hij verdedigde zich tegenover haar. 

‘Waarom doe je nu zo’? een vraag die hij mij ook talloze keren heeft gesteld. ‘We kunnen nu ook afspreken, kom dan’. 

Het is niet zozeer het ontrouw wat me raakt. Het zijn al die keren dat hij mij het gevoel gaf een monster te zijn, de honderden grenzen die hij is overgegaan, het vernederende proces waarin ik me bevond en wat ik pikte omdat ik écht geloofde dat ik het verdiende. Hij kon me recht in de ogen kijken terwijl hij me verweet voor alles wat mis ging in onze relatie. Hij heeft me zo vaak een trap na gegeven, terwijl ik al spartelend op de grond lag – figuurlijk dan. Hij heeft me een mes in de rug gestoken. Hij was degene die er juist nu voor me zou moeten zijn, maar hij was er maar voor één iemand: zichzelf.