Woensdagochtend kwam de verpleging voor de eerste keer. Helaas was dit nogal een nare ervaring voor mama. Ze heeft heel lang gehuild nadat de verpleging weg was. De verpleegster was heel chagrijnig tegen mama. Ze wilt niet dat mama rookt, en ze zei dat mama het hele ziekenhuisbed naar de klote helpt. De verpleegster deed ook bot tegen de buurvrouw. Het bleek later een stagiaire te zijn.. Gelukkig mag ze niet meer terugkomen.

Mama wilt dat opa beslist over euthanasie, dat had ze hem beloofd. Opa en oma zijn helemaal gebroken. Het is erg om je moeder te begraven, maar hoeveel pijn moet het wel niet doen om nogmaals een kind te moeten begraven? Ik kan er niet eens aan denken om dochterlief ooit te verliezen. Ik zou het niet overleven.

Opa herhaalde tientallen keren dat mama binnenkort overlijdt. Het is waarschijnlijk de afwezigheid van mijn tranen wat hem er toe zet om het te herhalen totdat ik het besef. Opa weet niet dat ik het allang weet. Ik weet al sinds de diagnose dat mama doodgaat. Opa weet niet dat ik al urenlang heb gehuild als een koe. Opa weet niet dat mijn hart al 7 maanden lang verscheurd is van verdriet.

Mama zegt dat ik sterker ben dan broertjelief. Mama weet niet dat ik hem niet durf te bellen, bang voor zijn verdriet en wat het met mij zal doen…

Gisteren belde mama onze afspraak af, omdat ze te moe was. Gelukkig zie ik haar morgen weer, mijn lieve sterke moeder. ❤