Goedemiddag! 😉

Netwerken
In solliciteren mag ik dan een ramp zijn, in netwerken ben ik een held. Gisteren maakte ik een vriendelijk praatje met een meneer in de bus. Hij vertelde dat hij gepensioneerd is, maar niet stil kan zitten en daarom nog steeds werkt. Het is alleen even wennen dat hij nu voor een minimumloon werkt. Het kwam niet veel later op mijn ambities. Ik vertelde hem dat ik in de toekomst sowieso als socioloog ergens wil gaan werken. De meneer werd meteen helemaal enthousiast! Zijn zoon is afdelingshoofd juridische zaken van een gemeente hier in de buurt. Hij verzekerde me dat ik hem moest bellen zodra ik ready ben om mijn ambities waar te maken. Hij overhandigde het telefoonnummer van zijn zoon, en zijn naam. “Zeg maar dat W., zijn vader, het telefoonnummer heeft gegeven”. Het directe nummer van een hoge piet is altijd mooi meegenomen! 🙂

Tante
Ik heb net het nieuws meegekregen dat mijn tante is opgenomen in het ziekenhuis na een dubbele herseninfarct. Het is weer even heel erg schrikken. Je zou denken dat je immuun wordt voor slecht nieuws, maar het blijft slikken. Het is weer zo’n reminder dat het helemaal niet uitmaakt of je nu weet dat je ziek bent of dat je denkt kerngezond rond te lopen: je moet iedere dag proberen van de dag te genieten. Het is makkelijker gezegd dan gedaan.. I know.

Mama
Mijn andere tante heeft allerlei telefoontjes gepleegd naar instanties omtrent mama’s huidige omstandigheden. Mama heeft gisterochtend huilend gezegd dat al die instanties haar in de steek laten. Ons gevoel werd na die telefoontjes helemaal bevestigd: ze laten haar niet in de steek, maar mama weigert alle hulp vanuit deze instanties. Meerdere instanties hebben gezegd dat mama helemaal niet zoveel pijn hoeft te hebben als dat ze nu heeft. Ze kan nog een kwalitatief goed leven hebben. Ik snap gewoon niet waarom mama deze hulp weigert. Ik snap echt de logica er niet van. Mijn tante weet het ook allemaal niet meer. Het probleem is dat niemand haar kan dwingen om mee te werken. De zorg is geheel vrijwillig. Mama wilt ook niet bij mij komen wonen. Ze wilt eigenlijk gewoon helemaal niets. Het zou me niet verbazen als mama besluit haar leven zelf te beëindigen…

Oppas
Mama is niet meer in staat om op dochterlief te passen. Ze is te ziek, en daarnaast zegt ze ook dingen die ik al heel heftig vind om aan te horen. Laat staan als dochterlief het hoort. Ik moet ook haar beschermen, en zorgen dat zij haar oma herinnert zoals ze werkelijk was. Het is tijd dat mama echt een oma kan zijn. We gaan nu gewoon op bezoek bij mama. Geen opvoedingstaken meer, geen oppas-werkzaamheden meer… Gewoon gezellig leuke dingen doen of bijkletsen. Vanaf 20 februari heb ik een oppas voor dochterlief. Tot die tijd is het nog even roeien met de riemen die we hebben. Vandaag gaat dochterlief naar haar vader. Het zal veel rust opleveren als er iemand is die op dochterlief kan letten als ik moet werken.

Boze klanten
Ik mag weer gaan werken. Het is nog steeds wel leuk om te gaan werken (al vind ik het nog steeds leuker om vrij te zijn). Er zijn alleen al wel best veel klanten boos geworden. Ik snap persoonlijk niet dat je zo gefrustreerd kunt raken, maar goed.. Niet iedereen is hetzelfde gelukkig. Ik merk dat het me zelfs niet zo boeit! Ik heb bij mijn vorige baan denk ik al vaak genoeg van alles over me heen gekregen. Je moet van goede huizen komen wil je me persoonlijk kunnen raken. Toch hoop ik dat ik vandaag vrolijkere mensen aan de kassa krijg!

Fijne dag nog! 🙂

IMG_2146