Het is alweer een poosje geleden dat ik een blog-post heb geplaatst. Ik bevind me in een nogal heftige en drukke tijd. Er is inmiddels een hoop veranderd…

Dochterlief
Het gaat best goed met mijn meisje. Ze heeft een klein rugzakje wat ze met zich mee moet dragen, maar ik ben blij dat ze op een basisschool zit die in staat is om handvatten aan te bieden. Dochterlief krijgt nu sova-training om te leren voor zichzelf op te komen en haar gevoelens te leren uiten. Ik ben heel blij met deze training, omdat ik er van overtuigd ben dat ik haar dit niet zo goed kan leren. Wat betreft deze vaardigheden lijkt dochterlief veel te veel op mij. De gevoelens van anderen zijn voor mij ook belangrijker dan die van mijzelf. Misschien is een sova-training voor mij ook nog niet zo verkeerd.

Mama
Het gaat niet heel geweldig met mama. De afbouw van medicatie is mislukt. Dit betekent dat mama binnen aanzienlijke tijd in een rolstoel zal belanden. Het was kiezen uit twee kwaden: of rondlopen met een onwijs intense hoofdpijn of niet langer meer rondlopen. Mama trok de hoofdpijn simpelweg niet meer, dus zij koos voor het tweede. Ik snap het wel. Kwaliteit van leven boven alles. We hadden gehoopt dat het allemaal veel beter zou worden toen we de positieve uitslag hoorden. We waren iets te opgelaten. Deze teleurstelling is precies waarom ik geloof in pessimisme. Het doet minder pijn als je ook rekent op een slechte uitkomst.

Inner peace
Laatste tijd geef ik steeds vaker het gevecht om me beter te voelen op. Ik accepteer gewoon dat ik soms niet functioneer zoals ik graag zou willen functioneren. Ik ben vaak zo onwijs moe, en ook hier geef ik steeds vaker aan toe. Dan kruip ik gewoon even terug m’n bed in of doe ik even helemaal niets. Ik heb in ieder geval geen mental breakdown meer gehad, dus ergens doe ik het vast wel goed op deze manier. Mijn wereldje is echter inmiddels wel heel klein geworden. Alles voelt zo afgevlakt. Er zijn geen dieptepunten, maar ook geen hoogtepunten. Af en toe kan ik wel een onrust in me voelen die er voor zorgt dat ik anders reageer op gebeurtenissen dan dat ik zou willen. De middelvinger naar een scheldend groepje jongeren van vandaag is hiervan duidelijk het dieptepunt.

Werk
Vanaf aanstaande maandag begin ik bij mijn nieuwe werkgever als PostNL medewerker. Het is een vrij groot verschil ten opzichte van mijn werk als maatschappelijk werkster, maar het is voor nu even het beste. Ik kan simpelweg niemand adequaat begeleiden als het niet goed met mezelf gaat. Veel mensen begrijpen niet dat ik ongeschoold werk ga doen, terwijl ik een master’s degree heb. Ach ja, zij hoeven het ook niet te begrijpen. Zolang ik het zelf maar begrijp.

2015/01/img_2086.jpg

You
Genoeg over mij! Hoe gaat het met jullie? Helaas heb ik heel weinig concentratie en lukt het me dus niet zo goed om op blogs te reageren. Het lukt me ook zelden om te lezen. I’m so sorry!