Het gaat vandaag niet goed met mama. Ze is heel erg misselijk en voelt zich ziek. Vandaag komt ze bij ons Oud & Nieuw vieren, maar het is nog maar even afwachten of het gaat lukken. Kanker heeft lak aan feestdagen. Het slaat gewoon toe wanneer het maar wilt. Ik vind het erg, omdat mama het zo verdiend heeft om juist dit jaar enigszins goed af te sluiten.

Dit jaar is voor mij het slechtste jaar tot nu toe in mijn leven. Ik heb emotioneel toegekeken naar hoe de wereld in brand stond. Het was het jaar waarin oorlogen en rampen centraal stonden. Het jaar waarin miljoenen kinderen de hoge prijs hiervoor moesten betalen. De toenemende egoïsme en intolerantie in mijn eigen kikkerlandje maakten me soms misselijk. Het is nog niet eerder voorgekomen dat ik soms zo boos werd op wat mensen zeiden dat ik er daadwerkelijk op reageerde. Het was het jaar waarin ik mijn blog schreef over Nederlanders en hun angst voor de islam waarna ik een hoop ellende over me heen kreeg. Ik snap het gewoon niet. Ik snap gewoon niet hoe je andere mensen zo kunt haten op basis van een geloofsovertuiging. Dit jaar zijn er zelfs asielzoekerscentra in brand gestoken. Hoe kun je (oorlog)slachtoffers zoiets aandoen? Zijn zij niet al genoeg getraumatiseerd? Nee, de wereld voelt vreemd aan voor mij. De wereld staat in brand, en mijn hart huilt…

2014. Het jaar waarin we hoorden dat mama een hersentumor heeft. Jeetje, niet alleen mijn hart huilt maar mijn hele ziel wordt overspoeld door tranen. Het ene moment voel je jezelf gezegend door alle zekerheden in het leven, om volgens keihard te beseffen dat er niets is in het leven wat zeker is. Het geeft je het besef dat je blij moet zijn met iedere dag dat je weer gezond bent opgestaan.

Ik heb geleerd om intens te leven. Ik geniet van alle kleine dingetjes die het leven te bieden heeft. Mijn hart en ziel huilen, maar het verdriet brengt niet alleen maar narigheid met zich mee. Het heeft me geleerd extra lief te zijn voor mensen, niet alleen diegenen die dichtbij me staan maar voor ieder mens. Iedereen verdient liefde, iedereen verdient een kans, iedereen verdient het om met respect benaderd te worden… Soms zullen zij hier afwijzend op reageren, maar ik vergeet nooit meer dat iedereen zijn eigen battle aan het vechten is.

Nog nooit ben ik zo dankbaar geweest voor de adem die ik uitblaas. Ik blijf soms even stil staan om echt te kunnen zien waar ik sta op deze soms oh zo meedogenloze maar minstens net zo wonderbaarlijke wereld. Ik dank God voor de plaats waar ik geboren ben: een land zonder oorlog, een land waarin ik kan zeggen wat ik wil, waar ik kan geloven wat ik wil, het land waarin mijn moeder nog een kans maakt om beter te worden, een land waarin ik vrij kan rondlopen en niet bang hoef te zijn, een land waarin iedereen kan studeren, een land waarin vrouwen en mannen gelijkwaardig zijn, een land waarin je jezelf arm kunt voelen maar je rijk bent aan mogelijkheden…

Ik ben dankbaar dat ik leef, voor waar ik leef, voor met wie ik leef, voor hoe ik leef. Laten we wensen dat 2015 het jaar wordt van compassie, mededogen en solidariteit. Laten we er samen wat van maken. Wij zijn degenen die de brand hebben aangestoken maar wij zijn ook degenen die het weer kunnen blussen.

Happy Newyear x