Vandaag voel ik me wederom chaotisch. Ik zou vandaag de laptop voor dochterlief gaan halen. Ze had het gehele bedrag gespaard, dus het was tijd om haar te belonen. Mijn broertje was zo lief om de laptop te gaan halen. Het is een heel kleine aanpassing op de planning die ik had gemaakt. Het voelt alsnog alsof ik als een kip zonder hoofd aan het ronddwalen ben. Het is heel erg vermoeiend. Hopelijk lukt het me wel om gestructureerd te blijven tijdens de rest van de vakantie. Ik heb geen zin om me de hele vakantie op deze manier te voelen.

Op dagen als deze zou ik eigenlijk gewoon moeten stoppen met ‘proberen’. Ik doe nu veel te veel mijn best om de structuur terug te krijgen. Eigenlijk zou ik lak aan die structuur moeten hebben, en gewoon met de flow van de dag mee moeten gaan. Die tactiek heb ik al meerdere malen geprobeerd. Soms helpt het, soms wordt de chaos alleen maar erger. Het proberen maakt dat ik me rot blijf voelen over dat het me gewoon niet lukt om het recht te breien. Dit geklaag hebben jullie afgelopen zaterdag al mogen lezen, dus ik zal jullie er niet verder mee lastig vallen. 😉 Ik snap het gewoon zelf niet. Ik snap gewoon echt niet waarom ik zo van slag raak door zulke kleine onbenullige dingen.

Het meest apart vind ik dat ik wel heb leren omgaan met dingen die me van binnen hebben kapot gemaakt. Ik kan omgaan met mama’s ziekte en het verbittert me niet langer. Ik kan er mee omgaan dat mijn vader geen rol meer speelt in mijn leven. Hoe kan ik dan niet kunnen omgaan met kleine kortsluitingen in mijn hersenen?