Gisteren had dochterlief fysiotherapie. Ik was een beetje zenuwachtig, want fysiotherapie schiet er af en toe nog weleens bij in. Mama was een keer heel erg ziek, dochterlief was jarig, en Sinterklaas kwam haar pakjes brengen. Het waren geldige redenen om kinderfysiotherapie af te bellen, maar toch was ik wel bang dat ik op mijn kop zou krijgen. En vooral dat de therapeute mij als ongemotiveerde ouder zou zien. Ach ja, het bleek allemaal onterecht. Zoals gewoonlijk…

Dochterlief heeft eerder een jaar lang fysiotherapie gehad, zonder resultaat. Pas toen ze niet meer naar fysiotherapie hoefde, ging het een stuk beter met haar motoriek. Ze heeft bepaalde creatieve manieren gevonden om met haar motoriek om te gaan. Ze houdt bijvoorbeeld haar pen iets anders vast. Geen probleem, aldus fysiotherapeute. Ze heeft problemen met het behouden van haar evenwicht. – Dat heeft ze overigens niet van een vreemde. 😉 – Ook hier heeft ze allerlei trucjes voor uitgevonden. Ik merk dat ik het lastig vind dat er zoveel aandacht wordt besteed aan de punten die dochterlief lastig vindt. Ik merk dat ik voor fysiotherapie heb gekozen, omdat haar juffrouw dit wilde. Ik merk dat ik het moeilijk vind dat hier in Nederland iedereen aan bepaalde normen moet voldoen. Doe je dat niet, dan is er iets mis met je… En dan moet je hier hoe dan ook wat aan doen. Ik vind het raar dat er geen aandacht wordt geschonken aan mijn dochters creativiteit. Het is toch juist veel effectiever om sterke punten te bekrachtigen dan om iets te willen veranderen wat amper te veranderen is?

Maar goed, in de stromende regen en met een wind tegen waar je akelig van wordt, zijn we naar de fysiotherapie gefietst. Dochterlief kwam met een glimlach terug van de groepstherapie. Laten we dan maar even vergeten wat ik er allemaal van vind. Zij wordt er duidelijk blij van, en als zij blij is, ben ik het ook.