Mama had vandaag een afspraak met de neuro-oncoloog. Mama, tante en ik gingen dus vandaag naar Daniel den Hoed. Tante was erg positief ingesteld. Mama en ik waren bang voor de uitslag, aangezien het niet altijd heel goed ging met mama de afgelopen weken. Er werd zelfs gesuggereerd dat er sprake was van uitvalverschijnselen. De uitslag kwam dan ook als een totale verrassing. Waar artsen eerder zeiden dat de bestralingen niet als doel hadden om de tumor te verkleinen of wellicht helemaal te laten verdwijnen, is de tumor wel degelijk gigantisch verkleind! De tumor is niet helemaal weg, maar er kan ook sprake zijn van dode kankercellen. Waar de afgelopen maanden tranen van verdriet langs mijn wangen naar beneden stroomden, waren er nu tranen van blijdschap.

De neuro-oncoloog vindt het bizar dat mama nu al palliatieve zorg krijgt. Hij vindt het bizar dat ze hebben gezegd dat mama moet overwegen om zich niet te laten reanimeren als er wat gebeurt. De neuro-oncoloog gelooft er in dat mama nog een kwalitatief goed leven kan hebben, zelfs mocht ze nu een hartstilstand krijgen. Het is allemaal nog te voorbarig om met zulke dingen bezig te zijn. De medicatie kan (moet zelfs) worden afgebouwd. Langzaamaan zal mama weer de vrouw worden die zij was voor de diagnose. Het gesprek betekent niet dat mama genezen is of zal genezen, maar het betekent wel dat er nog ruimte is voor hoop. Dit is het einde niet, nog lang niet. Er is nog een toekomst. Misschien niet zo lang als dat we hadden gehoopt, maar zeker ook niet zo kort als verwacht. Het eindstation is nog niet eens in zicht. Eindelijk is er weer ruimte om te leven. Eindelijk kunnen we weer ademhalen. Eindelijk is er weer hoop.

Eind februari zal er een nieuwe MRI-scan worden gemaakt. De kans is dat de tumor dan nog verder verkleind is. De bestralingen werken nog langere tijd door. Mocht het dan toch gegroeid zijn, dan is chemo-therapie nog een optie. Ik schaam me dat ik de afgelopen maanden geen hoop meer zag. Ik schaam me dat ik meer bezig was met de dood dan met de mogelijkheid dat mama dit overleeft. Ik ging er zo vanuit dat dit het dan was. Dat er geen andere mogelijkheid meer was dan het onoverkoombare lot dat ik afscheid moest nemen van iemand die me zo ontzettend dierbaar is.

Maar beste hersentumor, ik kan je beloven dat ik alles in mijn macht zal inzetten om jou dit gevecht te laten verliezen. Ik beloof je dat ik positief zal blijven, zelfs op dagen dat de duisternis me overvalt. Ik beloof je dat ik het leven zal vieren, iedere seconde van de dag. Ik beloof je dat jij ons niet klein krijgt. Jij bepaalt niet langer meer de kracht van onze hoop. 

Beste hersentumor, jij bent maar een diagnose. Jij kunt niet weten hoe sterk de kracht van liefde is. Jij kunt niet weten hoe het is om zoveel van iemand te houden dat je er alles aan zult doen om diegene te beschermen. Jij weet niet dat die kracht in mij is gaan groeien vanaf het moment dat jij er bent. Ik beloof je dat die kracht nu mijn strijdmiddel wordt. Jij krijgt niet langer de kans om mij piepklein te maken. Het gevoel van machteloosheid en wanhoop wat jij met je meebracht, zal ik kapot slaan uit de naam van liefde. Liefde, zo’n klein woordje met zoveel kracht dat jij achteruit zal deinzen. 

Beste hersentumor, jij hebt deze slag al verloren. Ik beloof je dat jij nog vele malen zult ervaren hoe het voelt om te verliezen. Vier maanden van ons leven heb je al afgenomen. Vier maanden waarin wij onze verlies hebben gepakt zonder dat we daadwerkelijk verloren hadden. Je hebt ons gemanipuleerd, bedrogen en besodemieterd. Nu is dit afgelopen. Jij pakt niets meer van ons af. Echt, ik beloof je.. dit was niet ons eindpunt, maar die van JOU!