Na 4 maanden denk ik soms nog steeds: de volgende keer horen we dat het een foutje is. Dan horen we dat mama helemaal geen hersentumor heeft. Dan horen we dat mama nog jaren zal leven. Dan is het niet langer meer een kwestie van levensverlengend. Dan zeggen ze dat mama moet stoppen met zoveel te roken. Dan hoeft mama geen morfine meer of pillen die ze alleen geven aan terminale patiënten. Dan komt de ‘euthanasie-mevrouw’ niet langer meer langs. Na 4 maanden kan ik nog steeds niet accepteren dat dit het dan is. Ik kan gewoon niet geloven dat dit ons noodlot is. Ik kan het niet, en ik wil het niet..

IMG_0198.JPG