Mama belde me deze week, nadat ze een gesprek had met de ‘euthanasie mevrouw’. Het gesprek ging over de verdere verloop van haar behandeling, want wat als er nu iets gebeurt (bijvoorbeeld een hartstilstand)? Wil zij dat artsen dan nog alles doen om haar leven te redden of wil ze liever niet meer gereanimeerd worden? Mama vroeg mijn mening. Het is zonder twijfel het moeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb gezegd. Er is zonder twijfel niets anders wat ik ooit uit zoveel liefde heb gezegd. ‘Mama, het is oké, het is dan oké om te gaan’. 

Ik twijfel er geen moment aan dat ik zal lijden zoals ik nooit eerder heb geleden. Ik weet dat het me zó verschrikkelijk veel pijn zal gaan doen. Ik weet dat het mijn hart zal verscheuren en dat ik er kapot aan zal gaan. Iedere vezel in mijn lichaam zal met de grond gelijk gemaakt worden. Ik weet dat ik het leven nooit eerder zo zwart heb ervaren als dat ik het zal ervaren als mama er niet meer is. Het zal een leegte achterlaten die nooit meer te herstellen is. Het verdriet zal niet eens met woorden te beschrijven zijn. Er zal niemand zijn die het kan wegnemen. De troostende woorden zullen me niets doen. Ik zal nooit meer dezelfde zijn.

Maar er is niets wat ik niet zou doen, om haar zelfs maar één seconde leed te besparen. Ik heb de wereld er voor over om haar die pijn te besparen. Het maakt me niet uit wat ik van mezelf hiervoor moet opofferen, ik zal het doen… voor haar. De vrouw die mij het leven heeft gegeven. De vrouw die er voor me was toen niemand anders mij zag staan. De vrouw die mij heeft getroost bij alle tegenslagen die ik heb gehad. Mijn mama. Mijn oh zo lieve mama…