Het spijt me als ik niet reageer op berichtjes. Het spijt me dat ik even geen reacties bij anderen achterlaat. Het lukt me op dit moment gewoon niet. Op dit moment voel ik me een gevangene in mijn eigen hoofd. Het gaat heel slecht met mama. Het merendeel van de dagen ligt mama op bed met hoofdpijn. Het is hartverscheurend om te zien hoeveel pijn mama heeft. Het is met geen pen te beschrijven hoe het voelt om haar zo te zien. Soms zie ik haar lijden en dan vraag ik mezelf af of het niet beter is als ze opgeeft. Niemand zou moeten leven met zoveel pijn als dat zij nu heeft. Nooit had ik verwacht dat ik op het punt zou komen dat ik dit zou denken. Ik kan niet zonder mijn moeder. Ik wil niet zonder mijn moeder, maar het gaat nu even niet om wat ik wil. De pijn wordt nu al ondraaglijk en dit is nog maar het begin.

Het is een misselijke ziekte. Het is verschrikkelijk. Ik geniet van de momenten dat het goed met haar gaat. Mama is altijd moe en uitgeput, dus die momenten bestaan meestal uit samen praten, samen lachen, samen koffie drinken… helaas is dat steeds minder vaak. Mama vergaat van de pijn, en op die momenten heeft ze helemaal geen zin om te praten. Dan wilt ze alleen maar liggen, vechtend tegen de hoofdpijn. Vandaag kwam de dokter langs om haar pijn te verzachten met morfine. Hopelijk is de pijn morgen enigszins weg.

Jeetje, ik kan het allemaal mooier maken dan het is… maar het is gewoon allemaal k*t. Ik ben zo boos om alles om me heen, echt zo onwijs boos. Ik wil gewoon dat mijn moeder beter wordt. Ik wil gewoon dat alles wordt zoals het was. Ik wil dat haar hoofdpijn stopt. Ik wil dat die tumor verdwijnt. Hoe kon ik al die jaren niet zien dat ik blij moest zijn met wat ik had? Hoe kon ik al die momenten gewoon in de prullenbak gooien alsof ze niets waard waren? Hoe kon ik niet genieten van al die momenten met mama? Hoe kon ik verdomme ruzie met haar maken? Ze was alles wat ik had…

Het is de wanhoop en machteloosheid die me gek maakt. Ik kan de tijd niet terugdraaien, ik kan haar pijn niet wegnemen, ik kan helemaal niets. Alleen maar naast haar staan, haar steunen, en er voor haar zijn. Dat is zó niet genoeg. Het klinkt makkelijk en logisch om je er bij neer te leggen dat je niet meer kunt doen dan dat, maar weet je, dat is het niet… Het is killing. Het is fucked up. Het verbittert je en het maakt je een ander mens (en nee, niet altijd op de meest positieve manier). Je staat in het leven met een attitude van ‘ik heb schijt’, want het leven naait je toch wel als je niet oppast. Na al die jaren waren we eindelijk gelukkig en hadden we eindelijk rust… en juist op dat moment krijg je een mes in je rug van wie dit ook zo bedacht heeft. Een wond die never nooit meer zal genezen…

IMG_3813