Maandag kreeg ik een brief van de Belastingdienst: ik moest heel snel vijfhonderd euro’s betalen, anders kwam ik in de problemen. Gisteren kwamen twee dames thuis langs om over mijn verleden te praten. Zij willen een video-reportage maken. Ooit heb ik daar enthousiast ja op gezegd, maar na afloop was ik misselijk door mijn openheid. Het is gewoon te veel, zeker nu. Psychologen en psychiaters hebben me altijd aangeraden om niet zomaar te praten over mijn verleden, omdat het een beerput van emoties kan openen die alleen met veel moeite weer gesloten kan worden. Soms is het gewoon beter om niet te veel bezig te zijn met wat er is gebeurd. Soms kun je beter in oplossingen denken dan aan je moeizame verleden. Gisteren bleek dus dat het voor mij gewoon beter is om niet te diep in te gaan op alles wat er ooit gebeurd is. Vandaag kreeg ik een mailtje van de juffrouw van dochterlief. Het is haar opgevallen dat mijn kleine meisje weer op haar tenen loopt. Haar vader had het mij vorige week ook al verteld. Hier loopt dochterlief echter niet op haar teentjes. De juffrouw raadt ons fysiotherapie aan. Dochterlief heeft eerder al intensieve fysiotherapie gehad. Mijn schatje is hooggevoelig. Hierdoor krijgt zij te veel prikkels binnen met als gevolg dat ze niet snel genoeg op deze prikkels kan reageren. Daarnaast heeft dochterlief gegeneraliseerde hypermobiliteit, waardoor zij heel haar leven lang een motorische achterstand zal behouden. Ze is te lenig om haar spieren sterker te kunnen ontwikkelen. Liefje loopt op haar teentjes op momenten dat het haar allemaal te veel wordt. Ze loopt op zulke momenten niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk op haar tenen.

Natuurlijk valt te verklaren waarom dochterlief nu (na jaren) weer op haar tenen loopt. Het voelt echter wel alsof ik gefaald heb als ouder. Het lukt me maar niet om haar stress weg te nemen. Het lukt me maar niet om haar pijn te verzachten. Het lukt me maar niet om met haar te communiceren. Zij laat niets los. Ik heb haar vader gevraagd met haar te praten, maar nog steeds zul je haar nooit horen zeggen dat het niet goed met haar gaat. Zij zal altijd haar grootste glimlach laten zien, terwijl ze zegt: Het gaat goed! Hoe gaat het met jou? Soms voel ik  me zo machteloos en wil ik haar smeken om alsjeblieft met me te praten en om me niet buiten te sluiten. Wat zou ik er veel voor over hebben om heel eventjes in haar hoofdje te kunnen kijken…

Ik heb het idee dat ik niets kan doen om haar te helpen. Ik kan die sluipmoordenaar die ons kapot maakt niet wegnemen. Ik kan geen haren op mama’s hoofd toveren. De ziekte die mama steeds meer van ons wegneemt valt niet te bestrijden. Soms zie ik haar naar mijn moeder kijken met een blik in haar ogen die ik nooit meer zal vergeten. Maar mijn God, wat is ze dapper. Waar ik volwassenen geschrokken zie kijken door de kale plekken op mama’s hoofd, zie ik alleen maar trots in haar ogen. Waarbij volwassenen juist afstand doen van mijn moeder, omdat zij zo ziek is en zij niet weten hoe hiermee om te gaan.. vraagt dochterlief iedere ochtend opnieuw: zie ik vandaag oma weer? Ik vraag me af hoe ik ooit haar een veilige thuishaven moet geven. Hoe meer ik van haar zie, hoe meer ik ga beseffen dat zij sterker is dan dat ik ooit ben geweest. Ik leer iedere dag opnieuw van haar kinderlijke onschuld, de manier waarop zij naar de wereld kijkt… hoe haar hart vervuld is met liefde.

3183603740f211e34407c83daa2f74f8