Ik snap geen reet van mezelf. Op dit moment heb ik zo ontzettend hard iemand nodig. Wat zou het fijn zijn om iemand te hebben die me steunt door dik en dun, waarbij ik kan huilen en kan schreeuwen. Iemand die me een knuffel geeft. Iemand die me laat merken dat hij/zij me niet loslaat, hoe gek ik soms ook kan doen. Het masker wordt te zwaar om 24/7 te dragen… Wat doe ik mezelf aan?

Als mensen vragen hoe het met me gaat, dan zeg ik met een glimlach dat het goed gaat. Ja, naar omstandigheden, gaat het echt goed met me. Ik blijf gewoon positief en leef met de dag. Dat klinkt best mooi toch? Wat ik voor mezelf hou is dat ik bang ben… een angst die met geen pen te beschrijven is. Wat ik er niet bij zeg is dat ik het liefst zou stoppen met alles… Dat als ik dochterlief niet had…ik geen reden meer zou hebben om hier te blijven als mama doodgaat. Ja, dat is helemaal niet leuk om te denken of om te voelen.. Maar het is de kei-harde waarheid. Ik heb het één keer hardop uitgesproken tegen een vriendin en zij werd toen heel boos. Maar je hebt ons toch? Nou, het is eigenlijk net andersom. Jullie hebben mij, maar waar zijn jullie nu ik hier alleen in de duisternis loop? Geen belletje. Geen bezoek. Helemaal niets.

Afgelopen maandag had ik een gesprek met één van mijn leidinggevenden. Ik had me voorgenomen om eerlijk tegen haar te zijn. Ik was echt van plan om me kwetsbaar op te stellen, om even het masker af te doen. En toch vertelde ik haar niet veel later hoe positief we zijn en hoe goed het gaat. Dat we dag bij dag kijken hoe het gaat en nee hoor. ik heb echt geen hulp nodig. Ook wil ik echt niet dat er uitzonderingen worden gemaakt voor mij. Als de situatie verandert, zal ik het haar laten weten en that’s it.

In de duisternis blijf ik in mijn eentje ronddwalen, op zoek naar een oplossing. De brok in mijn keel gaat nooit weg, hoe goed ik ook doe alsof. Soms geloof ik zelf dat het echt goed met me gaat. Maar ik weet het gewoon zeker, mijn dochter redt op dit moment iedere dag mijn leven. Zij is de reden dat ik besta en nooit zal ik haar doelbewust verdriet aandoen. Ik zal altijd naast haar blijven staan. Mijn liefde voor haar is groter dan mijn verdriet. Dus ik sta iedere dag op en doe mijn best, om het beste van het leven te maken. Als ik naar haar kijk, dan voel ik eventjes niet de pijn. Zij is alles wat ik nodig heb. Zij en mijn allerliefste moeder. Zij zijn mijn licht in de duisternis.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL