Gisteren was een dag die vooral in het teken stond van kinderen. Het is altijd een gekkenhuis qua in- en uitlopende kinderen, dus dat zijn we al gewend. 😉 Met één meisje heeft dochterlief echter de laatste tijd nogal eens trammelant. Dochterlief vermoed dat het meisje in kwestie niet komt spelen omdat ze haar zo lief vindt, maar voornamelijk om specifieke spulletjes die dochterlief heeft. Iedere keer opnieuw draait het samen spelen uit op tranen. De ene keer traantjes van dochterlief, de andere keer van het meisje.

Nu was het dus weer bonje. Dochterlief wilde héél eigenwijs hoe dan ook boven blijven spelen, terwijl het meisje hoe dan ook beneden wilde spelen. Ik heb de grens getrokken toen het meisje dus doodleuk beneden ging zitten, in haar eentje. Ik heb dochterlief en het meisje naar buiten gestuurd. Dochterlief pakte haar loom-bandjes en ging die verder afmaken.

Niet veel later stond het meisje huilend voor de deur. Ze zou naar huis gaan als ze niet snel iets zouden gaan doen, waarop ik antwoordde dat het misschien wel verstandig is om naar huis te gaan. Het is zo niet bepaald leuk samen spelen. Ik vroeg dochterlief en het meisje waarom ze niet meer zo leuk samen kunnen spelen. Dochterlief kwam met een nogal eerlijk antwoord… We zijn gewoon geen goede vriendinnen meer. Tien minuten na het gesprekje hoorde ik ze weer lachen, gieren en brullen. Probleem opgelost. 😉

Dochterlief en ik zijn gaan fietsen. We hebben vijf kilometer afgelegd en we hebben ons route afgesloten met een milkshake. Het was gezellig en het was leuk. ❤ We doen het snel een keertje over, maar dan een net iets langere route!

In de avond hebben mijn neefjes bij ons gelogeerd. Dochterlief heeft zich prima vermaakt. Ik heb bezoek gehad van een vriendinnetje, dus ook ik heb me wel goed beziggehouden. De nacht was wel weer ehm.. Heavy! Die boefjes maakten er weer een rotzooitje van en gingen maar niet slapen. Midden in de nacht hoorde ik plotseling dochterlief naar beneden gaan met de volgende kreet: WESP WESP WESP WESP WESP! Iedereen was meteen klaarwakker – wie weet niet alleen in ons huis, maar ook in die van tien straten verderop. 😉

Zelf ben ik ook heel bang voor wespen, dus er zat maar één ding op… Alle matrassen en luchtbedden naar beneden. De boys en m’n meisje hebben dus in de woonkamer geslapen. Inmiddels is de wesp vertrokken en voelt iedereen zich weer veilig. 😉

Vandaag ga ik hardlopen en naar de Mediamarkt (m’n toetsenbord is kapot).

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL