Streefdatum: drie januari 2015 2 september 2034

Vandaag heb ik het boek ‘The fault in our stars’ (John Green) gekocht. Ik heb de overweging gemaakt om het boek in het Engels te kopen, aangezien ik me de laatste tijd vooral stoor aan het steeds overschakelen van Engels naar Nederlands. Op het werk lees/praat/schrijf ik op dit moment vooral Engels. Het is nog steeds zo gebrekkig als wat, dus wil het ook graag iets verbeteren. Maar goed, toch heb ik het in het Nederlands gekocht. De main reason waarom ik boeken koop en niet leen bij de bieb is namelijk dat ik het dan kan delen met anderen. Als ik een goed boek heb gelezen, dan word ik er blij van als ik het aan iemand anders kan lenen. Ik wil graag mijn enthousiasme met anderen delen. Het duurt dan ook veel langer voordat een boek naar de achtergrond schuift, want dan kunnen we er over blijven praten. Het is niet alleen het lezen van een boek. Het is ook het delen van ervaringen. Ik geniet niet graag alleen. Het merendeel van de mensen om mij heen wilt gewoon in het Nederlands lezen. Dus tadaaa: dan maar een Nederlands boek. 😉

Het is een gevoelig boek. Vooral nu. Het gaat over een meisje dat kanker heeft en een jongen die kanker heeft overwonnen. Het boek is nog niet opengeslagen, dus verder weet ik ook niet veel over het boek. Ik heb de film namelijk ook niet gezien. Wat ik wel weet is dat het me gaat raken. De vraag is of dit een positief of negatief iets gaat zijn. The Killing zorgde voor steun, juist omdat personages daar moesten leren omgaan met verlies. Mama wilt het boek ook lezen. Misschien biedt het juist wel hoop. 

6746679_orig

Over hoop gesproken… Helemaal bovenaan dit bericht staat een streefdatum. Iemand in Daniël den Hoed vroeg vandaag aan mama wat haar streefdatum is. Mama wilt sowieso leven tot 3 januari 2015. Mama’s grootste wens is om 50 te worden en dan is het zo ver… haar vijftigste verjaardag. Ze wilt een héél groot feest geven. Het normale leven neemt weer een beetje beslag van ons. Het is ongelooflijk hoe het leven zelfs nu gewoon doorgaat. Soms ben ik bang dat ik vergeet dat mama ziek is. Onzin natuurlijk. 😉 Maar de afgelopen weken nam het verdriet continue beslag van ons. Nu beginnen we op te krabbelen. Langzaam staan we weer op. In de ochtend laat ik nog wel een traantje – altijd in de bus. Why? -, maar het continue sluimerende depressieve gevoel is er niet meer. Er is nu weer een beetje hoop. Het zwarte gat is weg en nu durf ik best hardop te zeggen dat ik hoop dat mama nog twintig jaar leeft. Ik durf weer enigszins naar de toekomst te kijken, zonder in paniek te raken. Niemand heeft de toekomst in zijn of haar hand. Zo ontzettend anders dan anderen hebben we het dus ook weer niet. We hebben alleen het hier en nu, just like you and you…you…you and yeah, also you!

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL