Je hebt vechters en je hebt vluchters. Ik behoor duidelijk tot de laatste groep.

Als papa en mama vroeger ruzie hadden, dan vluchtte ik stiekem via het raam naar buiten. Ik denk dat ik een jaar of zeven moest zijn geweest. Ik voelde me al schuldig voordat ik dadelijk stiekem wegliep, maar ik moest weg. Blijven staan lukte me niet. Als tiener liep ik vaak weg van huis. Soms uren, soms dagen en soms weken. Volgens mij liep ik vooral  weg van mezelf. Ik wist toen nog niet dat ik depressief was. Ik wist niet hoe het kon dat mijn leven als één grote hobbel – of beter gezegd: heuvel – op de weg aanvoelde. Het is in precies dezelfde tijd dat ik een uitweg vond in drugs. Mijn vlucht van de realiteit. Later vluchtte ik weg van moeilijkheden in mijn leven door nooit stil te staan. Ik studeerde en werkte totdat ik zo moe was dat ik me nergens meer druk om kon maken. Ik ging maar door en door, totdat ik er fysiek echt ziek van werd.

De moeilijkheden van toen waren a piece of cake vergeleken met wat ik nu meemaak. Het is de eerste keer dat ik vecht in plaats van vlucht. Hoe moeilijk het ook is om geconfronteerd te worden met de sluipmoordenaar van mama, toch ga ik steeds opnieuw de strijd met hem aan. Ik ben er voor haar. Ik lach als ik eigenlijk wil huilen. Ik stap dapper op mensen af om haar verhaal te vertellen, zodat zij het niet hoeft te doen. Iedere dag vecht ik tegen mezelf. Ik vecht tegen de wereld om mijn heen, waar ik niet langer meer wil zijn. Ik dwing mezelf om naar buiten te gaan om iedere dag mezelf er aan te herinneren dat de wereld – dat het leven – ook mooi kan zijn. Ik troost mensen terwijl mijn hart breek. Dapper vraag ik mijn mama subtiel wat haar wensen zijn, omdat ik haar de mooiste tijd van haar leven wil geven. Ik vecht tegen mijn zwakkere ‘ik’ die het liefst iedereen van me afstoot.

Nooit heb ik geweten wat voor strijdkracht wij in ons in hebben. Mijn moeder is de sterkste vrouw die ik ooit in mijn leven heb gekend en zal kennen. Haar strijd tegen de sluipmoordenaar, die verrekte hersentumor, is de meest dappere die ik ooit heb kunnen aanschouwen. Met het sterkste wapen – hoop – in haar hand, gaat ze de strijd met hem aan. Zij laat zich niet klein krijgen. Ze plukt de dag en geniet van de momenten dat het goed gaat. Zij lacht om de meest onbenullige dingen, omdat lachen nog het enige is wat hij niet in de hand heeft. Ik ben zo gezegend met een moeder zoals haar. Mama, jij bent mijn inspiratie.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL