Mama had vandaag een best goede dag. Vanochtend om half zes stond ze vrolijk in mijn woonkamer. ‘Dagen zoals deze, daar kan ik best aan wennen‘. En ja, als mama blij is, dan ben ik ook blij. Zo simpel is het. De werkdag voelde opeens een stuk minder zwaar aan. Al moet ik bekennen dat ik best moe ben, maar dat is meer omdat ik dit ritme gewoon niet meer gewend ben. Vroeg naar bed en nog vroeger mijn bed uit. 😉 Deze ochtend heb ik gezellig koffie met mama gedronken. Ze vroeg of ik naar haar achterhoofd wilde kijken, omdat ze het idee had dat ze nu toch echt kaal begon te worden. En ja, er komt een kaal plekje. Maar weet je wat? Daar laten wij ons niet door uit het veld slaan. Mama is de mooiste. Met of zonder haar.

Rond half drie was ik weer thuis. Mama was aan het dweilen. Het maakt niet uit hoe vaak ik tegen haar zeg dat ze zulke dingen echt niet moet doen, ze blijft het gewoon doen. Niet veel later zat ze oververmoeid aan de keukentafel. Wederom pakte ik een koffie voor mezelf en een thee voor haar. Ik had helaas niet veel tijd om te babbelen, want om kwart over drie had ik een afspraak met de juf van dochterlief. ‘Er is vandaag iemand overleden‘. Stilzwijgend kijk ik haar een moment aan. Mama gaat verder: ‘Na de bestralingen is ze overleden. Zo recht voor mijn voeten‘. Mama is duidelijk aangedaan. Voor de honderdste keer vraag ik haar of ik mee moet gaan naar de bestralingen. Ze schudt resoluut haar hoofd. Ze wilt niet dat ik word geconfronteerd met al die mensen die zo ziek zijn. Pasgeleden was ze opgestaan van haar stoel, omdat ze plaats wilde maken voor een mevrouw die ziek is. Soms lijkt ze te vergeten dat zij minstens net zo ziek is.

Mama vertelt voor het eerst dat daar alleen maar mensen met een hersentumor worden bestraald. Ze heeft een gesprek gevoerd met een man. Ook hij is rood geworden door de bestralingen. ‘Hij grapte dat hij Daniël den Hoed wilde aanklagen, omdat ie geen gebruind lichaam ervan heeft gekregen’. Ze vertelt ronduit over de lieve taxichauffeur die wacht tot ze dochterlief hadden uitgezwaaid. Over de overleden mevrouw zegt ze geen woord meer, maar lieve jij – waarvan ik helaas de naam niet weet -, vandaag zit jij in mijn hoofd. Mijn gedachten zijn bij jou.

Om kwart over drie zat ik aan tafel met de juffrouw. Ik vertel dat ik haar wilde spreken, omdat mama ziek is en het een grote impact kan gaan hebben op dochterlief. ‘We hadden het pasgeleden bij Nieuwsbegrip over de ice bucket challenge’, zei de juffrouw, ‘ze heeft toen tegen de hele klas verteld dat haar oma ziek is. Ze vertelde dat haar oma een hersentumor heeft en dat ze nu iedere dag naar het ziekenhuis moet. Daar krijgt ze dan een masker op, zodat ze bestraald kan worden. Toen besefte ik me ook waarom jij me wilde spreken’. Ik heb het niet aan de juffrouw laten zien, maar op dat moment brak mijn hart in wel duizend stukjes. Mijn kleine dappere meisje, wat weet je al veel. Waarom ken jij het woord hersentumor nu al? Waarom weet je nu al wat bestralingen zijn? Hoe kan ik jouw pijn wegnemen?

Als ik thuis tegen haar zeg hoe moedig het van haar was om het tegen heel de klas zo goed uit te leggen, zie ik traantjes in haar ogen. Snel veegt ze die weg en gaat verder met spelen. Lief kind, weet dat ik er altijd voor je zal zijn. ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL