Vanochtend om half zeven stond ik naast mijn bed. Het was eventjes wennen na zo lang ‘vakantie’ te hebben gevierd. Het voelt eerlijk gezegd nog steeds aan als een veel te korte vakantie, maar goed.. vakantie is nooit lang genoeg, hè? 😉 De hectiek van alledag kon weer volop beginnen. Hoe we het voor elkaar krijgen weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet, maar op één of andere manier moeten dochterlief en ik altijd haasten, hoe vroeg we ook opstaan.

Vandaag bracht ik eerst dochterlief naar school. De eerste schooldag mogen ouders mee de klas in. Voordat we de klas in gingen, sprak ik haar juffrouw aan met de vraag of wij een gesprek kunnen inplannen. Het lijkt me belangrijk dat de juffrouw weet dat haar oma ernstig ziek is. Nu merk ik nog niet echt aan dochterlief dat ze zich echt bewust is van de situatie, en ik ga dat ook niet pushen. Iedereen heeft zijn of haar tijd nodig om het te kunnen verwerken, op hun eigen manier en op hun eigen tempo. De juffrouw kan op deze wijze wel rekening met haar houden en zo nodig extra ondersteuning bieden. Donderdag hebben de juffrouw en ik dit gesprek.

Dochterlief zei, eenmaal in de klas aangekomen, in paniek dat ze haar etui vergeten was. Deze etui bleek echter bij de gevonden voorwerpen te liggen. Het was wel helemaal kapot en haar vulpennen waren ook stuk. Er zat nog een héél klein potloodje in de etui. Tot overmaat van ramp had werkelijk ieder kind een agenda, behalve dochterlief. Het is blijkbaar de trend van nu op de basisschool. Waarom heb je dat niet gezegd, dochterlief? Het standaardantwoord volgt: Vergeten. De appel valt niet ver van de boom, want ik was uiteraard ook het één en ander vergeten.. 😉 Het was dus overduidelijk tijd dat er agenda’s – in het meervoud, want deze chaoot heeft duidelijk ook een agenda nodig – en andere schoolspullen gekocht werden. Eindstand kostte het me – schrik niet – vijftig euro!

Na mijn shopuitbarsting was het tijd om naar mijn werk te gaan. Vanaf het moment dat ik het kantoor binnenstapte, voelde het alsof ik nooit was weggeweest. Rond 15 uur belde ik mama om te vragen of ze al thuis was van de bestralingen. Moeders was lichtelijk in paniek, want het bestralingsapparaat was kapot, waardoor het uitgelopen was. Mama zat dus nog in Daniël Den Hoed, terwijl dochterlief om 15.15 uur thuis kon komen. Dochterlief zou bij een vriendinnetje gaan spelen, maar mama en ik weten allebei dat mevrouwtje zo veranderlijk is als het weer. Het ene moment is ze enthousiast om vervolgens toch maar te beslissen dat ze naar huis wilt.

Direct begon ik me schuldig te voelen. Ik heb het gevoel alsof ik de duivel zichzelf ben door mijn moeder nog op te laten passen. Nu had mama ook nog eens stress die ze niet zou hebben gehad als ze niet meer op dochterlief paste. Nu vraag je jezelf misschien af waarom ze dan alsnog oppast? Ik heb geprobeerd om mama ervan te overtuigen dat ik het echt niet van haar kan vragen om nu nog op te passen. Hier was mama fel tegen, omdat zij juist geniet van de momenten samen met dochterlief. Ze wilt dit zo lang mogelijk blijven doen. Hoe kan ik haar ontnemen wat zij het allerliefst doet? Het voelt alleen soms aan alsof ik haar gebruik. Ja, het is vreemd. I know.

Dochterlief heeft geen mobieltje. Het vriendinnetje wel, dus gelukkig kreeg ik via haar dochterlief te pakken. Deze keer was zij niet van gedachten veranderd. Het is inmiddels wel het dilemma van de dag: zo’n mobieltje. Principieel vind ik haar er nog veel te jong voor, maar anderzijds begin ik er wel de voordelen van in te zien…

Ik vind het erg vreemd, maar hoezeer ik ook tegen deze dag opkeek… het normale voelt toch een beetje goed. Doei vakantie. Welkom chaos! 😀

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL