In Nederland krijgen duizend tot vijftienhonderd mensen per jaar een kwaadaardige primaire hersentumor. Dit zijn vier mensen per dag. Een hersentumor is zelfs de op een na meest voorkomende vorm van kanker onder kinderen tot twaalf jaar en jongvolwassenen. De meest voorkomende vorm van kinderkanker, leukemie, heeft een grote genezingskans. De meeste hersentumoren niet; deze vorm van kanker zorgt bij kinderen en jongvolwassenen voor het hoogste sterftecijfer. 

Enkele patiënten van een kwaadaardige hersentumor genezen, maar feitelijk is het genezingspercentage statistisch gezien niet met één heel percentage uit te drukken. De gemiddelde overlevingsduur, na de diagnose van de meest snelgroeiende kwaadaardige en meest voorkomende hersentumor, is vijftien maanden. Voor patiënten met een langzaam groeiende kwaadaardige tumor ligt de gemiddelde levensverwachting op ongeveer zes jaar. Nagenoeg iedereen sterft aan deze kankersoort. Onder meer door te weinig onderzoek is decennia lang bijna geen voortgang geboekt en is genezing nog steeds ver weg. De kansen op overleven blijven nog ver achter ten opzichte van andere kankersoorten. Er dient een enorme inhaalslag te worden gemaakt om de levensverwachting van hersentumorpatiënten recht te trekken met andere vormen van kanker.

Hersenen zijn een uiterst complex orgaan waarbij vele kankerbehandelingsmethoden niet kunnen worden toegepast. Chirurgisch kan vaak niet of niet volledig worden ingegrepen. Ook zijn er beperkingen ten aanzien van chemotherapie en radiotherapie. De bloed hersenbarrière zorgt er bijvoorbeeld voor dat veel chemisch therapeutische stoffen slecht doordringen in het hersenweefsel. De behandeling van een kwaadaardige hersentumor is tot nu toe vooral gericht op het zo lang mogelijk verlengen en verbeteren van de kwaliteit van leven van de patiënt.

Natuurlijk lijkt het voor de meesten alsnog een ‘ver-van-mijn-bed-show’. Dat was het voor mij ook, totdat mama ziek werd. Het was iets wat anderen overkomt. Een hersentumor was iets waar je een traantje om liet als je het op tv zag of hoorde dat een verre kennis getroffen was door een hersentumor om niet veel later gewoon door te gaan met het leven. Een goed doel steunen? Waarom zou ik? En nu voel ik iedere keer opnieuw waarom ik het WEL had moeten doen. Wat als ik iedere maand tien euro had gedoneerd vanaf mijn achttiende levensjaar? Wat hadden zij met dat geld kunnen doen? Hadden zij misschien al veel verder geweest met onderzoeken? Was er dan nog hoop?

Ik kan de tijd niet meer terugdraaien, maar ik kan me wel inzetten voor al die anderen die getroffen zijn of getroffen worden door een hersentumor. Met een collectebus de straat op gaan, dat gaat me net iets te ver. Dus via deze weg doe ik een beroep op iedereen die tien euro kan en wil missen, want zeg eens eerlijk: hoeveel geld zou jij geven om te kunnen leven? 

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL