Ik heb jou in mijn hoofd en je gaat er niet meer uit.
Dat hoeft ook niet, want…
Hier ben je thuis,
Hier ben je veilig,
Hier ben je heilig.
Hier kun je muisstil zijn,
En alsnog zorgen dat ik je begrijp.

Ik probeer jou te laten zien wat je betekent voor me.
En ik kan echt niet spreken als een Kamerlid, wanneer je naast me in de kamer zit,
Omdat ik binnen de kortste keren weer eens in tranen zit.

Ik doe het op deze manier, om jou te vertellen wat je met mij doet.
En wat ik over jou denk?
Dat is heel goed,
Want jij doet dingen waar ik tegen op kijk.
Ik bewonder je om hoe je bent en hoe jij problemen niet ontwijkt.

Natuurlijk doe je soms alsof je neus bloedt.
De confrontaties zijn er niet altijd om aan te gaan.
Maar jij kan lachen om de kleinste dingen.
En ik kan zeiken om de kleinste dingen,
Dus ik kan nog een hoop leren.

Ik begrijp eigenlijk nu pas wat het woord strijder betekent,
Want jouw lot is al bepaald en alsnog grijp jij jouw kansen.

Negen van de tien keer zie ik jou lachen.
En die ene andere keer zie ik je huilen,
Maar wat er ook gebeurt,
Of er wordt gelachen of getreurd…
Ik ben er altijd voor je, in beide gevallen.

Beide bijna op het punt gekomen om het op te geven, weg te lopen, niet meer terug te komen, en te denken: fuck het leven.

Wat ik knap vind is dat je nog steeds lacht.
En misschien besef je het niet, maar het geeft kracht.
Wat ik bedoel te zeggen:
Ik houd van je als geen ander.
En wat er ook gebeurt, er is niets wat dat veranderd.

Je kunt mijn hand pakken wanneer je hem nodig hebt.
Omdat ik altijd een plekje over heb in mijn hart…
Voor jou.
Dus zeg me waar ik moet zijn en ik kom.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

foto (8)