Vandaag wordt mijn moeder voor het eerst bestraald. Ze is zenuwachtig en bang voor het onbekende terrein waar zij zich nu gaat begeven. Niemand mag mee, want ze heeft geen zin in social talk. Ze wil dit alleen doen. Van wie zou ik toch zo sterk de neiging hebben om alles alleen te doen? 😉

Nu ben ik niet de enige op de wereld die een verlies heeft geleden. Iedereen kent zijn verlies. De één verliest zichzelf, de ander verliest haar baan. Weer iemand anders heeft afscheid moeten nemen van een huisdier die dierbaar was. De overbuurman is gescheiden van iemand waarvan ie nooit had verwacht zonder te moeten leven. Een kennis verliest haar huis dankzij een brand. De pijn van het verlies van een kind. Het emotionele afscheid van een overleden ouder…

Niemand staat hierin alleen. Een hele wereld vol met mensen, die de pijn kennen van het verlies van iets waar je van houdt. Iedereen kent de strijd die je moet leveren om te herpakken wat je kwijt bent, want een verlies staat nooit op zichzelf. Je raakt niet alleen hetgeen kwijt wat je bent verloren, maar ook een stukje van jezelf. Het is moeilijk om weer te kunnen genieten als je emotionele pijn hebt. Soms is het zelfs moeilijk om je bed uit te gaan. Het schuldgevoel als je jezelf betrapt op een glimlach. De afgunst voor mensen die jouw verlies niet hebben geleden, gewoon omdat zij niet vergeten zijn hoe gelukkig te zijn. Iedere dag de strijd om betere tijden. En soms verliezen mensen deze strijd…

Depressie, ik weet er alles van.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.