Op 19 december 2008 is mijn tante overleden. Een fout in het ziekenhuis met drastische gevolgen. In één klap moesten mijn neefjes afscheid van haar nemen. Totaal onverwachts. Mijn tante en mijn moeder hadden altijd al een speciale band die niet veel veranderd is na het overlijden van mijn tante. Mijn tante beleeft nog iedere dag de taferelen in mijn moeders huis. Er zijn overal foto’s van haar te vinden. Mijn moeder is nooit gestopt met van haar te houden. Ik geloof dat mijn tante over mijn moeder waakt en dat zij haar zal opvangen als het moment daar is. Die gedachte biedt mij rust.

Ik weet nog dat mijn tranen destijds vooral bestemd waren voor mijn neefjes. De impact van haar overlijden was zo ontzettend groot voor hen. De toenmalige vriendin van mijn neefje was zwanger. Ze zou voor het eerst oma worden. Een verlies, zo ontzettend groot. Diep respect had ik voor hoe mijn neefjes met de situatie omgingen. IJzersterk.

Mijn jongste neefje is inmiddels gehuwd en wordt voor de eerste keer vader. Mijn oudste neefje heeft inmiddels twee dochters. Hij is gebroken. Ik maak me heel veel zorgen om hem, maar hij laat niemand meer binnen. Het overlijden van zijn moeder was de druppel die de emmer deed overlopen. Die ijzersterke jongen is veranderd in een hoopje ellende. Nooit heeft hij laten zien hoeveel verdriet het hem deed. Hij heeft er nooit meer over gesproken en het weggestopt. Ik heb het hem lang kwalijk genomen dat hij verschrikkelijke foute keuzes maakt. Nooit heb ik hem gevraagd waarom.

Stiekem zijn mijn neefje en ik van hetzelfde hout gesneden. Als mensen me vragen hoe het met me gaat, dan kijk ik hen recht in hun ogen aan en zeg ik: ‘Goed’. Als ze me vragen naar mijn moeder, dan weet ik alle positieve puntjes te benoemen die er in deze situatie zijn. Ik vertel tegen mensen niet uit mezelf dat mijn moeder ziek is. Ik wil niet dat ze naar me gaan kijken zoals mijn familie dat doet. En ik wil de zorgen van mijn familie wegpraten. Ze zullen het nooit zeggen, maar ik weet waar ze bang voor zijn. Het ergste vind ik dat mijn moeder zich zorgen maakt om mij. Ik wil dat zij heel egoïstisch gewoon aan zichzelf denkt. Ik wil niet dat zelfs dit om mij gaat draaien.

Ik vind mezelf ijzersterk omdat ik als alleenstaande en voormalig tienermoeder mijn kindje toch heb laten opgroeien tot een lief, sociaal en slim meisje. Ik vind mezelf sterk omdat ik als alleenstaande moeder 32 uur per week werkte, maar daarnaast ook twee studies volgden én het toch voor elkaar kreeg om genoeg tijd te creëren om mijn dochter de aandacht en liefde te geven die zij verdient. Ik vind mezelf sterk omdat ik een verslaving én een rijtje psychische stoornissen heb overwonnen.

IJzersterk betekent in deze situatie steun bieden aan mama. Het betekent positief blijven én van de mooie momenten genieten. Ook betekent het om niet teveel na te denken over wat er komen gaat. Het in het hier en nu leven. En hoewel ik dit zo goed mogelijk probeer na te streven, vind ik mezelf zwak. Ik voel me zwak omdat het allemaal zo nep overkomt. Ik bied steun aan mama met alle liefde en plezier, maar stiekem ben ik gewoon heel erg boos dat dit haar moet overkomen. Ik praat positief, maar ik ben het niet. Ik geniet van de mooie momenten samen, maar de angst voor wat er komen gaat is ontzettend groot. Ik leef in het hier en nu, maar realiseer me wel wat er naderen gaat. Het voelt soms alsof ik zelfs dit intieme moment met mijn moeder niet mag delen op een manier die past bij ons. IJzersterk klinkt allemaal heel goed, maar is het offer hiervoor niet veel te groot? Moet je juist in deze situatie niet lak hebben aan alle sociaal aanvaarde manieren van ‘rouw om wat er komen gaat’?

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

1506925_608638939204721_1604108459_n