Mijn lijstjes zijn weggegooid. Mijn zelfopgelegde verplichtingen de prullenbak ingegooid. Het is tien voor half drie en ik zit achter de computer. De woorden razen door mijn hoofd. Er lijkt geen eind te komen aan alles wat ik nog wil zeggen. De rust in mijn hoofd is veranderd in een complete chaos, maar was deze rust niet altijd al een illusie?

Nooit heb ik mezelf vertrouwd. Deze laatste jaren was ik continue bang om controle over mezelf te verliezen. Hoezeer je ook denkt veranderd te zijn, je bent en blijft een waardeloze junk! Het steeds maar weer bang zijn voor het moment dat ik alles zou verpesten en iedereen om me heen pijn zou doen. Zelfs je kind weerhield je er niet van om te gebruiken! Het gevoel dat mijn verslaving om het hoekje staat te wachten op het perfecte moment om mij mee terug te sleuren naar het donkere hol. Dit gevecht kun je niet winnen. Al die jaren heb ik in angst geleefd voor wat er komen zou. Geniet maar van wat je nu hebt, want kwijtraken doe je het ooit toch! Ik heb me altijd gereserveerd opgesteld. Denk je serieus dat zij van je houden als ze  weten wie en wat je echt bent? Niet te veel voelen. Niet te veel denken. Vóóral niet doen wat je graag wilt, want die verslaving grijpt je bij de keel als het de kans krijgt. Hoe meer je hebt, hoe meer je zult verliezen. Laat niet nog iemand toe in je leven, want je hebt al te veel levens kapot gemaakt. Ontken het maar niet, want heeft jouw moeder niet al te vaak huilend en wanhopig nachten wakker gelegen? Om jou! Vergeet niet wat je iedereen hebt aangedaan. Je verdient hun liefde niet. Je maakt iedereen kapot. 

Zes jaar ben ik clean. Het is exact hetzelfde aantal jaren dat ik overleefd heb. In plaats van te leven. Vergooide jaren waarin ik zelfs niet aan mezelf heb laten zien wie ik echt ben. Nu sta ik hier dan, midden in een storm die door mijn leven woedt. Het gooit werkelijk alle zekerheden, die ik dacht te hebben, overboord. Mama’s sluipmoordenaar kent geen genade. Hij doet iedereen pijn waarvan ik houd. Om mij heen zie ik alleen maar verdriet. Ik zie tranen in ieders ogen, zelfs als zij niet harder lijken te kunnen lachen omdat dit het enige is wat ons staande houdt. Iedere vezel in mijn lichaam snakt naar een manier om dit verdriet en de realiteit niet te hoeven zien of voelen.

Eén lijntje cocaïne.
Eén pilletje.
Eén dopje GHB.
En ik ben alles vergeten.

Een stemmetje in mijn hoofd vertelt me dagelijks dat dit de enige manier is. De enige manier om alle verdriet en angst te vergeten is om niet langer meer te voelen én niet langer om wie dan ook te geven. Iedereen om me heen vecht zijn eigen strijd sinds de diagnose van mijn moeder. In deze tijd waarin iedereen om me heen aan het vechten is voor een sprankje geluk besef ik pas dat mijn lijstjes nóóit de reden zijn geweest dat ik niet langer meer gebruik. Het is niet mijn opleidingsniveau of mijn werk wat me weerhoudt om weer drugs te gaan gebruiken. Mijn gereserveerde houding is nóóit een argument geweest om mezelf  niet weer te gaan verzieken.

Liefde. Een kort maar krachtig woord.

Het is de liefde voor mijn kind die er voor zorgt dat ik walg van het idee om weer drugs te gebruiken. Het is de liefde voor mijn moeder die er voor zorgt dat ik het niet over mijn hart verkrijg om een lijntje cocaïne te nemen. Het is de liefde voor mijn broertje, mijn familie, mijn vrienden en vriendinnen waardoor ik dat pilletje niet meer kan innemen. Het is liefde waardoor ik nu iedere dag nog doorga en vecht voor alles wat mij lief is.

Met liefde veeg ik de tranen van mijn eigen gezicht om mijn moeder te kunnen troosten. Uit liefde praat ik over een toekomst waarin ik zelf niet meer geloof. Met liefde hoop ik – hoe onrealistisch ook – dat mijn moeder beter wordt om deze dagen dragelijker te maken. Ik geloof met liefde in God, omdat ik niet verbitterd wil raken door alles wat het leven ons niet heeft kunnen geven. Met liefde aanvaard ik ons lot, zodat ik mijn dochter kan laten opgroeien met vertrouwen in de wereld. In de naam van liefde vergeef ik mijn vader die nooit genoeg van me heeft gehouden om een echte vader voor mij te kunnen zijn. Ik wil niet dat haat mijn hart koud maakt. Ik wil niet dat haat mijn hart versteend.

Liefde. Een klein woordje met zoveel betekenis.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

foto (4)