Ze zeggen dat de tijd je wonden heelt,
Maar ik voel elke dag dezelfde pijn.
Waarom word je bij me weggehaald?
Waarom mag je niet gewoon dicht bij me zijn?
Steeds dezelfde leegte in mijn hart,
Steeds dezelfde handen op mijn keel.
Boos op de God die jou niet wil helpen,
Boos op een wereld die niet stoppen wil.

image[2]

Ik zie de tranen in je ogen,
Die je het liefst verborgen houdt voor mij.
Je wilt mij sparen.
Je houdt je groot en je verbijt de pijn.
Ik wil elke dag wel met je ruilen,
Ik wens nog elke dag dat ik het ben.
Jou te zien lijden en niet kunnen helpen,
Die onmacht sloopt me elke dag.

image[4]

En niemand vertelt me wat de reden is,
Dat alles zo verandert,
Ineens is alles anders.
Het was toch goed, zoals het was?
Jij doet toch niemand kwaad?
Ik begrijp het niet…

image[5]

Ik heb geschreeuwd tot ik geen stem meer had,
Mezelf gepijnigd tot ik niets meer voelde.
De cirkel keer op keer weer rondgegaan,
Totdat ik zelf niet eens meer wist waar ik op doelde.
Ik heb gepiekerd tot het ochtend was,
Alle beslissingen die ik ooit nam,
Alle vragen die ik had gesteld,
Gewacht op antwoord,
Dat van niemand kwam…

image[1]

En niemand…
vertelt je hoe je verder moet.
Als alles wat je lief is,
Ineens voor altijd weg is.
Eén moment is alles goed.
En dan vertelt een stem je,
Dat het ophoudt.

image[3]

Nee, niemand…
Vertelt mij wat de reden is.
Dat alles zo verandert,
Ineens is alles anders.
Het was toch goed zoals het was?
Wij doen niemand kwaad, toch?
Ik begrijp het niet…

foto 1 (10)

Ik stap mijn bed uit en begin de dag,
Ik zie de zon maar ik voel haar warmte niet.
Ik dwing mezelf de woorden te herhalen,
Die je me zei.
Je kijkt me even heel diep in m’n ogen,
Je pakt me heel stevig vast.
‘Wees niet boos om wat er niet meer is, schat,
Maar wees dankbaar voor datgene dat er was’.

image

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.