Toen ik een kind was hield ik me staande met de gedachte dat, als iemand als kind zijnde veel meemaakt, God er zorg voor zou dragen dat zij een goed leven krijgen in hun volwassenheid. Ik zag God als eerlijk en rechtvaardig. Ik had vertrouwen in God.

Nu moet ik tot de conclusie komen dat dit allerminst waar is, want hoe eerlijk is het als ouders één dochter al zijn verloren en nu een terminaal zieke dochter hebben? Hoe eerlijk is het dat ons leven nu pas echt stabiel is en dat juist op dit moment ons dit al moet treffen? Net nu we voor de eerste keer gelukkig zijn. Hoe eerlijk is het dat sommige mensen zich enkel zorgen hoeven te maken over welke outfit ze morgen aan zullen trekken, terwijl mijn moeder inmiddels al vele obstakels heeft moeten overwinnen?

Zonder enig respect heb ik Hem toegesproken. Ik heb in tranen geschreeuwd dat Hij een oneerlijke zak is. Woedend was ik op Hem. Hoe durft ie? Ik zie Hem er ook nog wel voor aan dat ik een deze dagen aangereden wordt of whatever, want deze Heer kijkt nergens naar. Het maakt Hem niet uit wat je allemaal mee hebt gemaakt. Het boeit Hem niet. Vertrouwen doe ik Hem niet meer.

En toch liet Hij me vandaag zien dat ik Hem nu even niet kan respecteren, maar dat Hij mij niet in de steek laat. Vandaag spraken we een professor van Daniël den Hoed (neuro-oncoloog). Het is heel bijzonder dat ze bij toeval de tumor hebben ontdekt. Daarnaast lijkt het er op dat de tumor niet héél agressief is. Iets wat eigenlijk nooit zo is als het gaat om een ponsglioom. Deze hoge piet weet het ook allemaal niet… Wie weet heeft God toch mijn gebeden gehoord?

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

image