De moslimtraditie van de geschiedschrijving ontwikkelt zich om te beginnen met de (re)constructie van het leven van Mohammed in de eeuwen na zijn dood. Er ontwikkelde zich een ‘wetenschap van de biografie, Hadith en Isnad’ (keten van overlevering) – vanwege de vele met elkaar strijdige versies. De Hadith dient – volgens islamitische historici – terug te gaan tot Mohammed middels een onafgebroken keten van overleveraars (isnad). De daarbij gehanteerde methode werd later ook op andere islamitische figuren toegepast: na de biografie van Mohammed werd de biografie geschreven van de vier Recht Geleide Kaliefen – die verantwoordelijk waren voor de snelle uitbreiding van de islamitische heerschappij. Voor de islam is een correcte weergave van wat Mohammed gezegd heeft (isnad) van eminent belang en vandaar ook hun interesse in de biografie van Mohammed. Binnen de islam hebben deze geleerden groot gezag. Zij hebben de reputatie experts te zijn in de waarheidsvinding en eerlijkheid. De vroegste overgeleverde biografie is van Ibn Ishaq (704-767), dus minimaal een eeuw na 632, wat het jaar is waarin Mohammed zou zijn komen te overlijden (Wikipedia).

De behandeling van de Hadith door moslimgeleerden kenmerkt zich door een systematisch inschalen van elementen van de overlevering in een betrouwbaarheidsschaal. In westerse ogen betreft het hier niet discussies tussen geschiedkundigen – er is vrijwel nooit toetsbaar bronnenmateriaal -, maar van uitleggers en redacteuren (theologen en wetgeleerden). De Adadith – dit is het meervrouw van Hadith) zijn opgenomen in talloze verzamelingen, die veelal rond 800-850 opgetekend zijn. Er werd blijkbaar steeds opnieuw een nieuwe redactie c.q. uitgave nodig geacht. De moslimgeleerden zagen tevens, dat in loop der tijd, er veel verhalen over Mohammed waren bij verzonnen (Wikipedia).

De Hadith behandelt doen en laten van Mohammed en de aan hem toegeschreven uitspraken. De behandeling door moslimgeleerden kenmerkt zich door een systematisch inschalen van elementen van de overlevering in een betrouwbaarheidsschaal. In westerse ogen betreft het hier niet discussies tussen geschiedkundigen (er is vrijwel nooit toetsbaar bronnenmateriaal), maar van uitleggers en redacteuren, zeg theologen en wetgeleerden. Als wetenschappelijk criterium leidt de daarbij door moslimgeleerden gevolgde methode – het bij elkaar verzamelen van een zogenaamde overleveringsketen (de isnad) – niet tot enig bewijs van historische authenticiteit. Het tegendeel is waar. De scepsis is onverhuld. Mensen stellen bijvoorbeeld: hoe completer de Isnad, hoe jonger en dus allicht ook onbetrouwbaarder is de overlevering (Wikipedia).