Ik heb vaker gelezen dat mensen, na het horen van heel slecht nieuws, dit in eerste instantie ontkennen. Een mechanisme waarbij de desbetreffende persoon aanvankelijk niet kan of wil geloven dat hij/zij (of iemand waar ze van houden) ernstig ziek is. Het is een overlevingsmechanisme. Een mechanisme om met de situatie om te kunnen gaan. Het is een mechanisme die ik de afgelopen twee weken heb gehanteerd. Nu valt het niet langer meer te ontkennen of te bagatelliseren…

Ieder gesprek bij het Erasmus bracht hoop met zich mee. Wellicht zouden ze nu gaan vertellen dat ze toch een fout hadden gemaakt, dat het toch geen tumor is wat ze hebben gevonden. Ik hoopte dat ze ons zouden vertellen dat ze het zo kunnen opereren. Rationeel gezien wist ik dat die kans nihil is, maar toch… Toch hoopte ik op een wonder. Ik werd boos als mensen tegen me zeiden dat ik moet genieten van de momenten met mijn moeder. Pisnijdig omdat ik niet wil horen dat mijn moeder niet lang meer leeft. Ik wil niet accepteren dat ze ziek is, ik wil vechten en dromen van een mooie toekomst samen met een van de belangrijkste mensen in mijn leven. De vrouw die mij het leven heeft gegeven, mijn steun en toeverlaat.

Ik merk dat ik steeds foto’s en video’s van mama maak, omdat ik zo bang ben dat het straks te laat is. Ik durf het niet hardop te zeggen, want dan wordt het zo echt. Ik wil niet vergeten hoe haar stem klinkt. Is dat niet wat ik mezelf straks het moeilijkst zal herinneren? Zijn deze foto’s en video’s straks het enige wat ik nog van mijn lieve moeder heb? Ik schrijf ieder moment op die ik met haar beleef, want ik wil haar niet vergeten… En soms vervloek ik God, want waaraan hebben we dit verdiend?

De neurochirurg heeft ons uitgelegd dat de tumor verweven zit met de hersenstam. Geen chirurg op deze aarde die zal opereren. We hebben binnen een of twee weken een gesprek met betrekking tot bestralen. Bestralen verkleint de tumor niet, maar stopt wel de groei ervan.. Hopen we dan. Hij zei dat ie niets kan zeggen over de prognose, omdat het bij deze vorm van een hersentumor heel verschillend is. Opluchting. Hoe vreemd is dat eigenlijk? Blij zijn omdat ze het niet weten. Alles beter dan horen dat ze nog maar een paar weken heeft. Voor een paar jaar zou ik inmiddels al een moord doen…

Lieve mama, I love you. ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

image[3]