Stoer zeg ik tegen jou dat de arts er geen zak van weet, dat hij zijn werk niet serieus neemt… Hij weet niet waar hij over praat. Moedig zeg ik jou dat het wel goed komt. Het is niet wat hij zegt dat het is.Het moet onzin zijn. Dit overkomt ons niet.

Dapper zeg ik jou dat zij zich altijd overal zorgen om maakt. Dat ze overdrijft. Bij hem hadden ze het toch ook fout? Nee, dit is niet ons noodlot. Dit is een verhaal uit een stomme B-film. Zo eentje die niemand wilt zien.

Bezorgd vraag ik aan Hem: het komt toch wel goed? Dit is toch niet waar? U doet ons dit toch niet aan? In tranen en al snikkend smeek ik Hem: laat dit niet waar zijn. Laat het een zieke grap zijn van een lolbroek zonder humor. Laat het een tragisch verhaal zijn in een waardeloos boek, maar laat het alsjeblieft niet ons verhaal zijn.

Schreeuwend en boos. Mijn hart die in honderd stukken wordt gescheurd door de witte vlekken in haar hersenstam. Ik wil slaan. Ik wil schoppen. Ik wil rennen en nooit meer terugkomen. Ik wil gillen dat het niet eerlijk is. Ik wil huilen totdat ik niet langer meer kan.

Dit mag niet waar zijn.
Dit kan niet waar zijn.

Lieve mama, verlaat mij niet.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

foto 2 (11)