Ik wilde vandaag (of eigenlijk gisteren) niet bloggen. Wat heb ik me ellendig gevoeld. Gelukkig hebben het Nederlandse elftal en mijn lieve vrienden mijn dag alsnog een goede afloop kunnen geven. ❀ Dat is dan ook de reden dat ik nu alsnog kan beginnen aan de allerlaatste ‘How to survive’. Ik moet wel bekennen dat ik ernstig vermoeid ben en wellicht zal mijn spelling dan ook niet helemaal in orde zijn. Mijn excuses alvast hiervoor. πŸ˜‰

Ik ben een workaholic. Soms kan ik me beheersen en houd ik me netjes aan alle afspraken die ik met mezelf maak. Geen werkgerelateerde zaken op bepaalde uren, stoppen om maximaal 23.00 uur met research, niet te vaak overwerken, eigen grenzen bewaken en noem maar op. Ik voel continue een bepaalde druk. Een angst om te falen. Iedereen om me heen is zo trots op me en verwacht inmiddels zoveel van me, dat ik het moeilijk vind om te dealen met het feit dat ik niet alles perfect kan doen. Een perfectionist eerste klas. Oh, het werkt me zo ontzettend tegen. Ik heb soms last van hyperconcentratie en zo gebeurde het me vannacht dat ik om 04.00 uur nog achter mijn computer zat. Mijn ogen vielen bijna dicht, maar ik durfde niet meer te gaan slapen. Ik wilde niet dat ik me zou verslapen en ging ik dus maar door en door. Dochterlief werd om half zeven wakker. We hebben ontbeten. Zij is naar school gegaan en ik ben nog een paar uurtjes doorgegaan met werken. Ik las het rapport nog eens door en opeens kreeg ik zo’n intens gevoel van falen. Het is niet goed genoeg. Het is niet mooi genoeg. Ik heb het verpest.Β Ik blijf dit zolang herhalen totdat ik het zelf helemaal geloofde en ja, ik geloof het nog steeds. Ik haal mezelf helemaal naar beneden. Het niet slapen heeft natuurlijk ook niet echt bijgedragen aan mijn gemoedstoestand. De wereld wordt er net iets zwarter door.

Mijn perfectionisme belemmert mijn geluk. Ik voel me laatste tijd met vlagen ook gewoon zo slecht. Ik heb soms dagen dat ik het echt eventjes niet meer zie zitten. Het enige waar ikΒ echtΒ gelukkig van word zijn de momenten met mijn dochter. Zij is de reden dat ik me door alle dagen heen sleep. Als ik haar toch niet had…Β 

Punt is dus dat ik me afvraag of ik niet weer aan het doorslaan ben. In het verleden ben ik grenzeloos geweest op vrijwel alle gebieden, tegenwoordig lijk ik grenzeloos als het gaat om mijn werk. Ik ga maar door en door.. mijn lichaam begint in protest te raken. Ik val weer heel veel kilo’s af. Ik voel me vaker zwak. Soms heb ik een hele dag geen trek in wat dan ook. Mijn kaken staan steeds vaker gespannen. Mijn hart klopt vaak zo snel dat het me zorgen baart. Ik zit gewoon helemaal niet lekker in mijn vel en dan ga ik nog meer werken waarop mijn lichaam nog sterkere signalen afgeeft. Het is een spiraal waar ik uit moet zien te komen. Deze how to survive sluit ik dan ook met de mededeling dat ik per direct twee weken vrij neem en mijn werk helemaal links laat liggen. Eventjes doen wat me echt gelukkig maakt, de perfecte huisvrouw en huismoeder zijn. Er 24/7 zijn voor mijn gezinnetje. Een moeder heeft de verantwoordelijkheid om goed voor zichzelf te zorgen en dat ik ga deze dagen (en misschien langer) zeker doen.

quote-i-used-to-be-a-classic-workaholic-and-after-seeing-how-little-work-and-career-really-mean-when-you-mitch-albom-2447