Let me tell you this: if you meet a loner, no matter what they tell you, it’s not because they enjoy solitude. It’s because they have tried to blend into the world before, and people continue to disappoint them.

Meneertje vlinders-in-mijn-buik is getransformeerd tot meneertje Asshole (ja, met een hoofdletter). Ik was niet van plan om er heel veel aandacht aan te besteden hier, maar een uitleg is op z’n minst nodig.. Anders snappen jullie helemaal niets van dit bericht. 😉

De eerste week was helemaal geweldig. Er is niets voorgevallen waardoor het te voorspellen was dat het op deze manier zou verlopen. Hij stuurde deze week, zoals gewoonlijk, iedere dag een sms’je. Hij vroeg me tot tweemaal toe of hij me kon zien. De vraag om af te spreken kwam geheel uit hemzelf. Vervolgens heeft ie het deze twee keer laten afweten. De eerste keer stuurde hij me om 23:15 uur een sms’je en de tweede keer zei hij pas dat hij toch niet kon afspreken nadat ik het had gevraagd (om 00:05 uur). Ik snap er echt niks van! Waarom vragen om af te spreken, vervolgens toch wat anders te plannen en me uren laten wachten door gewoon niets te laten weten? Wat voor logica zit daar achter? De tweede keer heb ik hem direct opgebeld om te zeggen dat ik er klaar mee ben en dat ie me voortaan met rust moet laten. Lijkt misschien een beetje drastisch, maar ik ben geen klein kind meer waar je spelletjes mee kunt spelen. Je wilt moeite doen of je wilt het niet. Ik geloof niet in tussenwegen. Au revoir, meneertje Asshole!

‘Gelukkig’ heb ik al wel wat praktijkervaring als het gaat om het dealen met soortgelijke mannen. Bij meneertje Asshole zag ik het niet aankomen. Ik durfde door zijn gedrag in de eerste week te hopen op een toekomst samen (fool!). Beetje raar misschien, maar goed.. Ik ben dus wel degelijk teleurgesteld in hoe het is gegaan.. Als ik ergens slecht in ben, is het wel omgaan met teleurstellingen. Iedere dag gaat het een stuk beter, maar toch blijf ik het jammer vinden. Niet zozeer om wat meneertje Asshole heeft gedaan, maar omdat dit me steeds gebeurt. Ik ben er al vaker in getrapt. Ik snap niet dat ik nooit goed genoeg lijk… Nooit goed genoeg blijkbaar om een duurzame relatie mee op te bouwen.

Om te pijn te verzachten probeer ik me altijd zo goed mogelijk te herinneren dat het maar tijdelijk is. Binnen enkele weken ben ik meneertje Asshole helemaal vergeten. Bij toeval heeft Mister D. me afgelopen week benaderd. Mister D. was een paar jaar geleden mijn meneertje Asshole 2.0. Twee jaar heeft hij mijn leven beheerst. Het is nooit uitgegroeid tot een relatie. Hij liet me na twee jaar keihard vallen. Daar ben ik wel een tijdje beroerd van geweest. Apart dat ik ben, besloot ik dat ik hem juist nu moest zien. Niet omdat ik nog steeds wat voor hem voel, maar omdat hij het levende bewijs is dat hoe sterk je verdriet ook is, dat je het overleeft en dat het slijt. Het maakt me sterker.

En ja, het heeft me geholpen. Vandaag weet ik het hele gebeuren met meneertje Asshole te relativeren. Ik kan zelfs weer dansend schoonmaken!