Je ziet ze gaan, de kinderen van de vechtscheiding: bepakt met hun hele hebben en houden in een rugtasje, tussen twee vijandelijke kampen, als kleine soldaten op patrouille.

Het onderwerp vechtscheidingen is actueel, maar zeker niet nieuw. Mijn ouders zijn, naar mijn idee, het klassieke voorbeeld van het begrip ‘vechtscheiding’. Mijn broertje en ik werden als middel ingezet voor hun ultieme doel: wraak. Ik denk niet dat mijn ouders het met slechte bedoelingen deden. Ik denk niet dat ze ons bewust op deze manier hebben ingezet, maar dit verandert niets aan het feit dat zij het wel hebben gedaan. Ze weten nog steeds niet wat ze (in ieder geval mij) hebben ontnomen, omdat zij te egoïstisch waren om te stoppen met ruzie maken. Ik vind het pijnlijk dat er hedendaags nog steeds kinderen zijn die door deze hel heen moeten gaan.

Bij een oorlog tussen de ouders verliest het kind een deel van zichzelf, namelijk dat deel dat van beide ouders tegelijk houdt. Het kind verliest ook dat deel van zichzelf dat op de andere ouder lijkt: “Als ik wild doe, wordt mijn moeder boos, en zegt ze dat ik ook net mijn vader ben.” Tja, en die vader is door moeder de deur uitgezet, ik kan maar beter zorgen dat ik niet op hem lijk…

De kindsoldaat gaat ondergronds met een camouflagepak aan. Als er weer eens ruzie is, verstopt hij zich in bed, kussen over zijn hoofd, niks horen, niks zien en vooral geen geluid maken. Daarvan weten we in ieder geval zeker dat het diepe schade kan veroorzaken.

In mijn privéleven zie ik ouders ruzie met elkaar maken. De andere ouder wordt publiekelijk aan de schandpaal genageld via social media. Zij denken dat zij zelf heel goede ouders zijn, omdat ze voor hun kind vechten. Ik denk dat je als ouder zijnde juist je kind echt helpt door je eigen (negatieve) gevoelens, ten opzichte van de andere ouder, opzij te zetten in het belang van je kind. Ik denk dat je best van mening mag verschillen en dit op een respectvolle manier mag zeggen. Ik vind het echter onacceptabel dat je ruzie maakt, want het grootste slachtoffer van deze ruzies is het kind. Je maakt je kind innerlijk helemaal kapot en je kwetst het. Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat je dan jouw kind dingen ontneemt die hij of zij nooit meer terug zal kunnen krijgen. Het is heel vervelend dat je ex-partner je kwetst en dergelijke, maar als ouder zijnde ben jij zelf niet langer het belangrijkste in jouw leven. Je hebt kinderen die beschermd moeten worden. Die bescherming kan nooit adequaat verlopen als jij zijn of haar andere ouder aanvalt. Het doet jouw kind namelijk pijn als je dit doet. Hij of zij durft zichzelf niet te zijn, durft niet te laten zien dat hij/zij wel van allebei zijn/haar ouders houdt… Het is een verschrikking om dit als kind mee te maken.

Het onderwerp grijpt mij persoonlijk heel erg aan. Ik word er woedend om! Vooral de reacties van derden op een dergelijke situatie maken me boos, want zij doen alsof het normaal is als je voor je kind vecht door de andere ouder he-le-maal kapot te maken. Ze hebben er zelfs respect voor! Wat mij betreft is het ordinaire kindermishandeling (verwaarlozing) en ik hoop dat er heel snel hard opgetreden wordt tegen ouders die hun kinderen dit (on)bewust blijven aandoen.

Wat vindt jij? Heb jij ooit een vechtscheiding meegemaakt? Hoe ging jij hiermee om?