Dit weekend ben ik met mijn ex-vriend een hapje gaan eten en we hebben een drankje gedaan. Het is vreemd dat we het na al die tijd nog steeds zo goed met elkaar kunnen vinden. Het is ook niet zozeer hem als persoon wat onze relatie onmogelijk maakte, maar alle omstandigheden er om heen.

Ik had niet verwacht dat mijn gevoel voor hem nog steeds zo sterk zou zijn eerlijk gezegd. Ik had verwacht dat ik enkel nog vriendschappelijke gevoelens voor hem had. Als ik naar hem kijk voel ik alleen maar liefde. Het is vreemd dat het gevoelsmatig nog steeds zo klopt tussen ons. Hij vertelde me dat hij het net zo voelt. Hij is daarnaast een stuk positiever ingesteld. Hij is niet langer bang voor de toekomst en hij gelooft dat we best een kans maken. We hebben geknuffeld en gezoend. Het voelde oud en vertrouwd. Alsof de tijd het afgelopen jaar stil heeft gestaan. We zijn gewoon verder gegaan waar we een jaar geleden zijn gestopt.

En dat is dan ook het hele probleem. In dit jaar is ons gevoel voor elkaar niet veranderd, maar de omstandigheden ook niet. Die gaan ook nooit veranderen. Hij blijft Turks, zijn ouders zullen me nooit accepteren, ik zal me nooit bekeren tot de islam.. Nooit. Ik kan me niet veranderen voor hem en hij kan zich niet veranderen voor mij. We kunnen nog zo gek zijn op elkaar, het is een onmogelijke liefde die ons op langer termijn alleen maar pijn gaat doen. Het is zo frustrerend om de liefde van je leven te moeten laten gaan door cultuurverschillen en de problemen die dit met zich meebrengt. Ik moet hem loslaten en leg mijn lot in Gods handen. Tijd zal uitwijzen of het echt meant to be is…